Oct 24 2011

Van Melbourne naar Trentham en terug…

Published by under Reizen

Het is donderdag 13 oktober en ik check om 10.00 u uit bij mijn hostel in Sydney. Het was een fijn hostel. Goedkoop: 19 dollar pn, maar de prijs/kwaliteit verhouding was erg goed. Kluisjes met electriciteit op de kamer, fijne douches en schone toiletten. Een mooie, schone keuken en gratis internet. Prima om even 4 dagen uit te rusten. Ik heb in Sydney vooral veel rondgelopen in de stad, wat kleding gekocht (had namelijk het een en ander weggegooid op de farm) en een aantal dingen geregeld voor het vervolg van mijn reis.

Vandaag loop ik een beetje rond in de buurt van het hostel, in de buurt van Kings Cross (de slechte buurt volgens de Australiërs, maar het is de backpackers plaats to be) en vind een heerlijk park waar ik lekker op een bankje geniet van het uitzicht op de harbour van Sydney. Het is een prachtige dag en ik geniet van het weer en de mensen hier.

Na een cappuchino in een coffeeshop haal ik m’n backpack op uit het hostel en ga ik richting centraal station. Om 20.00 u vertrekt mijn bus daar vandaan naar Melbourne. Ik ben redelijk vroeg op centraal station, haal wat te eten (een meatpie… mmm) en geniet van alles om me heen op een pleintje. Er lopen 2 dronken meiden voorbij met 5 man ambulance personeel eromheen. Ze schoppen nogal wat stennis en hebben ieders aandacht op het plein. Het ambulance personeel lacht, dus het zal wel meevallen. Ik heb alle tijd en loop rond half 8 rustig naar de plaats waar de bus stopt. Er staan al wat meer mensen en de bus staat er ook al. Dat is fijn. Instappen maar en op naar Melbourne in 12 uur… Ik zit naast een Nederlands meisje, wat wel weer even leuk is, omdat ik in het Nederlands toch wat meer kan vertellen dan in het Engels. Maar het langste stuk van de reis slaap ik, gelukkig, redelijk goed.

Na een toch wel vermoeiende reis stap ik om 8 uur ‘s morgens uit in Melbourne! Backpack weer in orde maken en op naar m’n nieuwe adres voor vandaag. Ik heb via de website couchsurfing.org een couchsurfer gevonden waar ik deze nacht gratis mag slapen. Sujesh is 28 en heeft een appartement in Melbourne, midden in de stad. Toplocatie dus!

Sujesh heeft me gesmst hoe ik er kan komen vanaf het station. Je kunt een taxi nemen, (is niet zo duur, omdat het niet heel ver is) of lopen, schreef hij. Als het toch niet zo ver is, kan ik wel lopen. Na 35 minuten lopen, kom ik aan bij Oaks on Lonsdale, het hotel/app. complex waar Sujesh woont en heb ik bedacht dat de optie taxi beter was geweest, maargoed als je dan toch geld uit wilt sparen, doe het dan goed… Ik ben net op tijd, want om 8.45 u moet hij naar z’n werk. Hij haalt me op en brengt me naar zijn app. op de 17e verdieping. (Dit is een soort van tweede huis van hem, wat het bedrijf waar hij voor werkt, betaalt) Wauw, wat een prachtig uitzicht.

Hij vertrekt vrijwel meteen en laat mij alleen in z’n app. om me op te kunnen frissen in de badkamer en eventueel te slapen. Zeer gastvrij dus. In de prachtige stad Melbourne kom ik veel mooie architectuur tegen en loop ik een stuk langs de Yarra River. Het is de eerste mooie dag dit jaar, dus ik ben op het goede moment gekomen. Het is een gezellige stad met veel kleine barretjes en café’tjes. Heel anders dan Sydney. In de stad vind ik nieuwe Nike’s voor maar 60 dollar!! M’n andere schoenen kunnen nu na de outbacktour echt weg.

Rond 17.00 is Sujesh terug van z’n werk. Hij haalt wijn en bier (met een pasje van z’n werk) en op zijn balkon met uitzicht op de stad Melbourne, vertelt hij me wat ik echt moet zien in Australië en vertel ik hem over wat hij echt moet zien in Nederland… ‘s avonds laat hij mij het nachtleven van Melbourne zien en kom ik op plekken waar alleen maar Australiërs komen. Superleuk dus. Ik slaap op een zeer grote bank in zijn woonkamer, waar ik stukken beter slaap dan in de bus… Omdat Sujesh ook elke dag zijn ontbijt, lunch en diner mag declareren, betaalt hij ook al het eten in de restaurantjes en cafés waar we komen. Na een heerlijk ontbijt op zaterdag verlaat ik Melbourne weer om te gaan wwoofen in Trentham. (Willing Workers On Organic Farms)

Wwoofen in Trentham.

Ik neem de trein naar Kyneton, 1,5 uur naar het noorden, en kan als het goed is vanaf daar een bus nemen naar Trentham. Op het station blijkt dat er alleen bussen rijden van woensdag tot vrijdag tussen 10 en 3. Ik bel Sandy en ze komt me met de auto ophalen. Na ongeveer een half uur stopt er een witte auto voor het station. Sandy stelt zich voor en heeft haar 2 kinderen meegenomen achter in de auto. Manu en Ari, een tweeling van 4. Manu begint een beetje te praten, maar Ari is erg verlegen en stil. Bij een smal bospad rijden we het privé terrein op.  Dit pad is ongeveer 5 km en behoort allemaal tot haar eigen terrein. We komen langs een groot grasveld waar elke avond bij zonsondergang een hoop kangaroos te zien zijn. Die zal ik zeker ook gaan zien hier. En dan achter een heuvel staat een prachtig, schattig, Australisch huisje met een grote tuin.

Manu wil graag dat ik met hem op de trampoline kom springen en nadat ik m’n backpack heb gedropt en hij me alle kamers in sneltreinvaart heeft laten zien, ga ik met hem mee de tuin in. Er staat een grote trampoline waar je leuke trucjes op kunt doen en samen met Manu en Ari, die ook wat praatjes heeft gekregen, spring ik op en neer en spelen we pak de vos, terwijl Sandy het eten maakt. Het is heerlijk weer, maar ‘s nachts kan het nog erg koud zijn. Na een lekkere maaltijd met groenten uit eigen tuin, gehakt en spaghetti, gaan de jongens in bad en naar bed. Ik denk dat het een leuke familie is om een weekje te verblijven.

Inmiddels ben ik 5 dagen bij de familie en heb ik echt een geweldige tijd. Sandy is erg blij met me, omdat ze me fantastisch vindt met de jongens, die inmiddels wat meer aan me gewend zijn en omdat ze vindt dat ik erg hard en goed werk verricht in de tuin en in haar little greenhouses. Ik heb haar geholpen een greenhouse te bedekken met kranten en stro. Ze dacht dat het dagen werk zou zijn, maar ik had het in 1 dag af, dus daar was ze erg blij mee. Het is leuk om te zien hoe het leven in Australië is en ik leer echt Australisch hier. Soms zijn de kids moeilijk te verstaan, maar ze leggen inmiddels alles aan me uit, dus dat is fantastisch. De uitspraak is echt geweldig, zo is een spider bijvoorbeeld een spoider en fire, spreken ze uit als fwoier.

Het huis is erg afgelegen en ik heb hier geen bereik met mijn telefoon. Er is wel internet, wat ik af en toe mag gebruiken. Het huis van binnen is een heel cosy en simpel huis. Omdat het zo ver van de bewoonde wereld af ligt is er geen water of electriciteit uit de stad. Er zijn watertanks en ze vangt het regenwater op en zuivert dit zelf. Het water in de wc is bruin en is niet gezuiverd. Alle jongens in Australië plassen in de tuin, dat schijnt heel normaal te zijn, omdat Australië het droogste continent is en dit is om water te besparen van het doorspoelen. De eerste keer werd ik een beetje boos op Ari, omdat hij op de tulpen stond te plassen toen we op het punt stonden om weg te gaan. Ik dacht, waarom doe je dat niet een paar minuten eerder, gewoon op het toilet… Maar vandaag was er visite en stond Ari deze mensen plassend uit te zwaaien. Is dus heel normaal hier. De electriciteit in dit huis, komt van de zonnepanelen bovenop het dak. Als er geen zon is, is er ook geen warm water, dus ik ben heel blij dat het een beetje warm is deze dagen. Er is een houtkachel, om het huis warm te houden en dat is vooral ‘s nachts heel fijn, omdat het soms vriest en met enkelglas kan het dan echt heel koud worden. 1 nacht dacht Sandy dat het niet zo koud was en liet de kachel uit en net die nacht was het -3,4 graden. Ik heb toen een van haar dekens gebruikt uit de kast. Ik slaap op de schattige zolderkamer op mijn eigen 2 persoonsbed en kan als ik dat wil de internetkabel boven gebruiken, dus dat is heel fijn. Er zitten wel kleine vleermuisjes en ‘s avonds vliegen ze echt rond m’n oren.

 

Ik vind de jongens echt geweldig. Manu is een beetje de leider en Ari is wat stiller, maar nu na een paar dagen ben ik erachter dat Manu alles voor elkaar krijgt, omdat hij anders gaat huilen. Ari is over het algemeen veel vrolijker en rustiger. Maar ook hij kan af en toe natuurlijk een beetje dwars zijn. We lopen elke dag voor we gaan eten een stuk door het bos. Dit gaat wel in sneltreinvaart, maar het is een prachtig gebied, met veel geluiden van verschillende vogels. Toch super als dit je achtertuin is… Het eten is elke avond weer een drama. Manu en Ari eten weinig en ze eten alleen als Sandy ze voorleest. Het is soms erg moeilijk om ze ook maar iets te laten eten.

Maandag moest Sandy met Manu naar de dokter en heb ik de dag met Ari doorgebracht. We zijn 1,5 uur door het bos wezen lopen en fietsen. Hij op z’n kleine fietsje en ik erachteraan. Helaas na 3 keer de ketting eraf en erop, kreeg ik het niet meer voor elkaar en moesten we teruglopen. Ari met z’n fiets aan de hand, maar hij heeft het volgehouden. Helaas daarna een klein ongelukje met een poepbroek (en niet alleen zijn broek)… maar gelukkig heb ik daar wat ervaring mee. Na de lunch werk ik wat in de tuin en zing tegelijkertijd Engelse liedjes met Ari. Het is erg gezellig en hij is veel mondiger dan als hij samen met Manu is.

 

Vandaag moést ik van Sandy (heel vervelend) scones bakken met de jongens. ;) Ze ging het gras maaien en kan de jongens daar niet bij gebruiken, dus of ik wat met ze wilde bakken binnen. Natuurlijk! We hebben heerlijk pumpkinscones gemaakt wat erg leuk was om te doen met pumpkin uit eigen tuin. Ari heeft hem geschilt en ze hebben met z’n tweeen het deeg gemixt met hun handen en vervolgens vormpjes gemaakt. Uiteindelijk waren het allemaal een soort bolletjes, maar ze smaakten verrukkelijk. Er kwamen mensen op bezoek, die er zelfs 2 wilden hebben en ook Sandy vond ze erg lekker. Lekkerder dan normaal. Je hebt talent, of je hebt het niet he…

Na de scones en paperplanes vouwen, ga ik met Sandy en de jongens op de fiets, dwars door het bos, naar het dorpje voor wat melk en brood. Dit is echt genieten, wat een prachtig ritje. Vanavond kookt een vriend van Sandy voor ons, die erg goed kan koken. Hij maakt Nocchi (Italiaans) voor ons, echt superlekker! We drinken er een wijntje bij en het voelt nu echt of ik bij deze familie hoor, superleuk!

Er zitten in dit bos veel koala’s, wombats, walibi’s en kangaroos. Ik heb alleen de kangaroos gezien, maar wat zijn dat een geweldig mooie beesten. En wat zijn ze sterk. Ik ga elke avond, nadat ik de afwas heb gedaan even naar het grasveld bij het pad en zie soms tientallen kangaroos. Je hoort ze heel hard, als ze springen en ze springen hoog! vooral als ze je doorhebben, zijn ze supersnel. Gisteren was er 1 echt heel dichtbij, mooi om die oortjes te zien, als ze je horen.

Na een warme nacht wordt ik redelijk fit wakker en ga ik vandaag helpen bij een andere familie hier in de buurt. Zo doen ze dat met ‘wwoofers’, die delen ze… Ik word na het ontbijt afgezet door Sandy bij een familie in Trentham, tegenover de houtoven backery. mmm. Ik help Peter vandaag. Ik loop rond in een prachtige tuin, op zoek naar Peter en even later komt hij uit de schuur vandaan. Hij moet nog ontbijten, hij haalt vers brood bij de bakker en we kletsen gezellig wat aan de eettafel. Hij doet ongeveer een half uur over 2 toasts met honing, maar het is erg gezellig en ik vind het geen probleem om wat later te beginnen ;) Peter is 44, 10 jaar getrouwd met Robyn en ze hebben 2 jongens van 6 en 8. Het huis is een mooi vrijstaand huis, met een hele mooie, grote tuin. We gaan vandaag in de tuin werken. Ze hebben een heg van een meter of 30 en deze heeft Peter een paar weken geleden geknipt. Al de takken en ander afval ligt op grote hopen in de tuin en dit gaan we naar de stortplaats brengen. Ook maken we het dak van de schuur schoon, zodat het water weer door de regenpijp loopt, de zandbak voor de kinderen grasvrij en we gooien alle troep die in de tuin rondslingert weg, zoals een oude afwasmachine (waar de kinderen erg graaaag mee spelen, maar nu toch op school zitten en het niet doorhebben als we hem nu weghalen) We zijn tot 2 uur bezig met het opruimen en 2 keer naar de stortplaats rijden. Op de heenweg, tijdens de 2e rit, stoppen we bij een bakkertje die bekend staat om z’n vanillarolls ookwel ‘Snotblock’ (Australische tompoezen) We eten hier een meatpie en natuurlijk een snotblock. En op de terugweg rijden we langs een bierbrouwerij en krijg ik een superlekker biertje van Peter. Een Tramtress (donker speciaal biertje met Dutch cacao) Ze zijn $10,- per stuk, maar ik werk er dan ook hard voor ;) Na deze break staat er nog 1 taak op de lijst en dat is alle stenen uit de voor- en achtertuin naar een vriend in de buurt brengen. Tom en Ben, de kinderen van Peter en Robyn, helpen ons om de stenen uit de grond te krijgen met hamers. Ik breng ze allemaal met mijn wheelbarrier naar de trailer. De stenen zijn vrij zwaar en zelfs na 2 keer een volle trailer te hebben weggebracht zijn er nog stenen over. Peter doet de rest morgen. Dat is fijn, want het is inmiddels half 7 en ik vind het nu wel genoeg… Robyn is inmiddels ook thuis en heeft kip en patat meegenomen. Mmm eten… Met een Australisch biertje erbij heb ik een superleuke avond met dit gezin!  

Het is alweer zaterdag en dat betekent de laatste dag wwoofen, want zondag ga ik richting Melbourne. Vandaag gaan we naar de opening van een Italiaans festival. Er is een optocht en er zijn een hoop kinderen. Manu en Ari zijn ook verkleed. Ze dragen hun kikker- en berenmuts en hebben een dierenrugzak, best schattig om te zien.

Gelukkig blijft het droog, al lijkt het of het elk moment met bakken uit de hemel kan vallen. Manu en Ari springen op het luchtkussen en genieten van een peperkoek terwijl Sandy en ik een polenta met tomatensaus eten en we naar de optredens op het podium kijken. Thuis werken we nog 2 uurtjes in de tuin en dan komt inderdaad het noodweer. Zelfs binnen komen de druppels door het dak heen. Na het eten ga ik voor de laatste keer op zoek naar kangaroos. Het is overal erg nat en mistig, maar ook deze avond komen ze weer uit de bossen naar de open vlakte. En ik maak m’n eerste foto… als je goed kijkt zie je de oortjes… haha

Na weer een koud nachtje pak ik al m’n spullen in, omdat ik weer verder ga. Ik help Sandy nog even met de kinderen te vermaken en met ze te eten, tot 2 uur, terwijl Sandy het gras maait en neem dan de trein naar Melbourne. Het was echt een superleuke ervaring, maar een week is wel lang genoeg.

Om half 5 kom ik aan in Melbourne bij Southern Cross. Ik heb een hostel geboekt in Oost Melbourne. Het is niet echt in het centrum, maar de tram stopt in de straat. Ik neem de tram naar Johnston street, maar helaas kom ik er na een paar haltes achter dat ik de verkeerde kant op ga. Ik stap uit en zie de tram aan de andere kant net wegrijden. Goed, dan wacht ik wel even. Gelukkig, ook op zondag, rijdt hij elk kwartier. Poging 2 is succesvoller en ik stap uit bij Johnston street. Nr. 177 is het. Ok naar rechts. Ik loop best een stukje en tussen nr. 175 en 179 zit… niks… mm even vragen bij Bottle shop die ernaast zit. De jongen achter de kassa vertelt me dat na Smithstreet de telling opnieuw begint… ‘Ok thank you’ en ik loop verder. Smithstreet is nog best een stukje en vanaf daar nog naar nr. 177… Ik loop ongeveer 45 minuten en kom dan eindelijk aan bij nr. 177. M’n backpack voelt 10 keer zwaarder aan dan aan het begin van de dag en ik ben blij dat ik zo lekker een douche kan nemen en wat te eten kan halen. Ik sta voor het gebouw. Het is donker, het heeft kapotte ramen en gesloten deuren. Er hangt vaag iets van het hostel, maar het telefoonnummer is doorgekrast. Ik heb dus een hostel geboekt dat niet meer bestaat… Fijn. Het is inmiddels 6 uur en ik moet nu toch wel iets gaan vinden. Ik neem een bus terug naar het centrum en ga bij een Mac Donalds met gratis WIFI op zoek naar een ander hostel op m’n laptop. ‘All Nations Backpackers Hostel’ ziet er goed uit en heeft nog plaats. Ik boek meteen, loop nog eens een half uur en kom dan om half 8 aan bij het hostel… wat TEGENOVER HET SOUTHERN CROSS STATION IS… Ik heb m’n beweging wel weer gehad voor vandaag…

Ik blijf hier 6 nachten en dan is het tijd voor The Great Ocean Road Tour!!! 

 

Mijn locatie .

3 responses so far




3 Responses to “Van Melbourne naar Trentham en terug…”

  1.   Anoukon 31 Oct 2011 at 11:32

    Tjonge jonge lin, wat een avonturen!
    jij maakt in een week mee, wat je normaal in een jaar nog niet meemaakt. Echt te gek!

    Ik mis je wel hoor! Ben ik eindelijk weer lekker in Utrecht, is mijn beste vriendinnetje er niet…
    Maar gelukkig heb je het erg naar je zin.
    Geniet er van lieve Lin, je hebt het verdiend!

    Dikke kus

  2.   Dionneon 29 Oct 2011 at 17:02

    Heey Lin,

    Leuke ervaringen! Wel veel lopen met je backpack… Wij zijn gister om half 11 op schiphol aangekomen. Echt super reis gehad! Heel veel plezier verder. XxX Dionne

  3.   Inaon 24 Oct 2011 at 12:06

    Hoi Linda,
    Wat een leuke dingen beleef jij allemaal.
    En wat fijn dat jij zo handig bent met tuinieren, kinderen etc.
    Je krijgt wel spierballen denk ik van alles wat jij aanpakt.
    Nou veel plezier in Melbourne en ik hoop snel weer verder te lezen.
    Groetjes Ina

Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>