Nov 08 2011

The Real Outback: Day 6!

Published by under Heading Bush,Reizen

Ook bij zonsopkomst is het weer prachtig hier, maar toch is iedereen blij dat we hier weggaan, vanwege de vervelende muggen. ‘t is 8 uur en eigenlijk nu al te warm om wat te doen. Laat staan over een paar uur. Kate zit weer voorin, iedereen kan 2 keer voorin zitten, omdat we met 5 mensen zijn. Morgen mag ik dus weer. Wel gek, dat dingen die eerst allemaal nieuw en speciaal zijn, nu de normaalste zaak van de wereld zijn. En alle mensen die je beter leert kennen. Pauline die elke keer weer moeite heeft met in en uit de auto komen, niet heel handig is en bovenop het fruit, of de koekjes gaat zitten of boven op je tenen staat, zonder dat ze het door heeft… Karen die echt met alles mee helpt. Afwassen, koken, opruimen, brandhout, swags op de auto en ga zo maar door… en daarnaast zorgt ze een beetje voor iedereen… Dave, die helpt met alle zware klusjes en dat is echt heeeel fijn. Vooral, omdat ik nogsteeds niet alles kan met m’n pols. Kate die áltijd slaapt in de auto en waarmee ik ontzettend kan lachen! En dan Rick met z’n rijstmelk en z’n ijskoffie (+/- 5 per dag)… De ijskoffie heeft hij nodig om wakker te blijven, wat wel te begrijpen is, omdat het ons ook niet lukt wakker te blijven, en Rick moet veel rijden. Ik ben blij dat er geen Nederlanders mee zijn, zodat ik echt alleen maar Engels moet praten en daar leer ik weer superveel van! Het leukste woordje wat ik hier continu zeg is NICE (uitspraak op z’n Australisch: NOISE!) En elke keer dat ik het zeg, wordt iedereen weer vrolijk… ;)

We worden weer lekker heen en weer geschud op de achterbank. Dave en ik zitten helemaal achterin en daar zijn de hobbels het best te voelen. Grote plassen komen we onderweg tegen, onweer en regen van 2 dagen terug heeft hier duidelijk z’n sporen achtergelaten. Gisteren waren er zelfs een aantal wegen afgesloten. Nog geen half uur nadat we zijn vertrokken ligt er een enorme plas water voorbij het wildrooster. Rick zegt: ‘it’s a 4wd, so we can make it…’ Een stukje achteruit en gassen maar… Maar helaas… je raadt het al, de modderpoel is te diep en we komen vast te zitten. Het valt wel mee zegt Dave. Ik denk, het zal wel vaker gebeuren, hier zijn we zo weer uit… Maar het lukt Rick niet om eruit te komen, hij loopt met z’n nieuwe rangerschoenen en z’n groene rangerbroek door de modder en probeert de auto met wat stenen uit het water te krijgen. Dit lukt niet, dus zegt hij: ‘Flipflops uit en duwen…’

 

 

Ik sta tot m’n knieën in de modder en dit glibbert lekker tussen m’n tenen… Nog uitkijken dat ik niet uitglijd, want het superglibberig… We proberen met z’n allen de trailer en de auto uit de modder te krijgen, maar er is geen beweging in te krijgen. Alle 4 de wielen draaien rond en dat is geen goed teken, dus maken we de trailer los van de auto. De auto krijgen we er met wat moeite uit en Rick maakt vervolgens een elastiek vast aan de trailer. Pauline gaat nog onderuit, maar iedereen is nu lekker vies. We lijken nu wel al wat meer op bushmensen ;) Rick trekt de trailer er met de 4wd uit, alleen het kleine wieltje breekt, waardoor de trailer dus helemaal scheef staat. Hij is te zwaar om op te tillen, dus gebruiken we een luchtkussen onder de trailer. De auto precies voor de trailer en inhaken maar… Yeah! 2 uur later kunnen we weer verder.

Om 11 uur komen we bij een bar, waar we binnen genieten van de airco en onze voeten mogen schoonmaken in een badkuip die buiten staat. Pauline heeft dit gemist en maakt een waterballet in het toilet van het restaurant… We hebben deze ochtend al zo hard gewerkt dat ik mezelf trakteer op een Gingerbeer en een meatpie en eet deze met Dave aan een tafeltje. Je kunt chips eten of chocola, zegt Dave, maar een beefpie is waar je het meeste energie van krijgt! En het is inderdaad meer dan genoeg.

 

We rijden verder en komen onderweg nog een hoop water tegen op de weg, maar gelukkig heeft onze 4wd deze allemaal wel gehaald. En elke keer dat we het halen juichen we ;) Een uurtje later komen we in the Northern Territory en gaat de tijd een uur terug. Ze kennen hier namelijk geen winter- en zomertijd. Er staat een groot bord in the middle of nowhere, waar natuurlijk even foto’s van gemaakt moeten worden.

Niet veel later zijn we in de Simson desert. ‘So this is the desert??? It doesn’t look like a desert?’ ‘O there we go…’ zegt Rick. Het is hier heet en ja, er is veel groen, maar de grond is zo droog, dat het voornamelijk bestaat uit zand en de planten die hier groeien hebben bijna geen water nodig. Het is inderdaad warm hier, wat wel weer op een desert lijkt, en we gaan een klein stukje lopen. Wauw, ik hoop niet dat dit te lang gaat duren. Kijk uit voor slangen roept Rick nog. Ook dat nog… Het zand is heet, ik ben blij dat ik m’n schoenen aanheb, want ik voel de hitte zelfs door de zool heen en de rest loopt op slippers… Na een kort rondje gaan we terug en meten we 46 graden in de schaduw van de trailer. Heet dus… Snel de auto in, waar het lekker cool is: 38 graden…

Op naar de volgende plek voor onze lunch. We rijden door Finke, een Aboriginal dorpje en foto´s zijn hier absoluut verboden. Het dorp ziet er uitgestorven uit, maar dat komt waarschijnlijk door de hitte. Wie wil er nou op dit tijdstip de straat op. We wachten even in de auto tot de supermarkt opengaat en ik weet niet waar de mensen opeens allemaal vandaan komen, maar het lijkt wel de rij voor een goed concert… Alsof iedereen zat te wachten tot de shop openging.

Lambert: 20 km naar rechts. Lambert is het middelpunt van Australië. daar gaan we lunchen. De weg is vrij hobbelig en eigenlijk best bizar dat je even voor een lunch 20 km heen en terug rijdt, maar we komen wél op het middelpunt van Australië, wat we natuurlijk niet willen missen. Lambert here we are. We eten in de schaduw van de trailer en zelfs hier lijkt het alsof de zon brandt. We maken foto’s van het middelpunt en tekenen het gastenboek waarin ik schrijf: Australia is Noise! Rick schrijft: need new flag! De vlag is namelijk net een zeeroversvlag en ziet er niet uit.

Onderweg verzamelen we weer wat brandhout en gaan we door naar Kulgera (uitspraak: Kalcra) The first pub in the Nortern Territory and the last. Het is een grappig dorpje met bizarre dingen om het een beetje leuk te maken. Ze hebben hier bijvoorbeeld een auto zonder deuren staan, een tractor en een bord van een Bloke en een Sheila om je hoofd boven te steken, gewoon om foto’s te maken… Enig!…

We halen wat drankjes en gaan door naar onze kampplaats, die bijna om de hoek is. Na een 5 minuten drive staan we in een prachtig gebied in het dal met grote bergen eromheen. Wauw! De zon gaat bijna onder, dus we gaan de bergen op om mooie foto’s te maken. Shall we plank?  vraagt Dave… hihi… Kate en ik gaan eerst, en vervolgens klimt Dave ook de rots op en plankt met een prachtige achtergrond van een ondergaande zon.

Onze kampplaats is in het dal tussen de koeien en eenmaal beneden komen we erachter dat het ook vol zit met mieren en ze steken… Lange broek, sokken en schoenen zijn dus niet overbodig… Ik zoek nu het nog licht is een plekje voor m’n swag, zodat ik zeker weet dat ik niet op een mierenhoop ga liggen. Rick heeft ondertussen al voor ons gekookt, dus we kunnen gelijk aanschuiven. Gehakt met groente en bonen met dorito’s en maïs. mmm… De sterren zijn weer prachtig vannacht en het is een heerlijke nacht.

 

Mijn locatie .

No responses yet




Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>