Mar 09 2012

2. New Zealand. South island: Westkant

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

9 maart. Wellington – Picton – Nelson

We moeten vroeg op vandaag. Om 10 voor 7 staan we al buiten voor ons hostel te wachten op de shuttlebus naar de ferry. Want vandaag gaan we naar het zuidereiland. De kortingscodes die we voor onze tickets hebben gebruikt blijken te werken en we lopen om 8.00 u de ferry op. Het is een rit van zo’n 3 uur in een aardig grote ferry, waar ze een aantal restaurants en een hoop fijne stoelen hebben, maar waar het ook erg fijn is om af en toe even buiten te staan, vanwege de golven. Bijna bij het zuidereiland zien we nog een zeehond in het water.

Om 12.00 u staat de magicbus klaar en met buschauffeur Stu rijden we vandaag door naar Nelson. Een prachtig plaatsje vlakbij de kust. Bij een Warehouse (goedkoop warenhuis) koop ik een lange broek en laarzen. Danny haalt een muts en handschoenen, die ik zelf van huis heb meegenomen, omdat we nog naar koudere gebieden in NZ gaan. We maken taco’s in het hostel en slapen in een 4 persoons dorm met Bob en Stuart (uit Engeland) die erg lijken op de Inbetweeners, voor degene die ze kennen, erg grappig dus.

10 maart: Abel Tasman

We blijven in de buurt van Nelson, want vandaag gaan we een dagtripje doen naar Abel Tasman. Met een lunchpakketje op zak beginnen we met een wandeling van 11 km langs de kust. Het is een prachtig gebied en we hebben ook heel veel mazzel met het weer.

Onderweg stoppen we af en toe bij het strand, maar helaas moeten we aardig doorstappen om op tijd bij de kayaks aan te komen. Na nog wat mooie uitkijkpunten komen we net op tijd aan en genieten we van onze lunch bij het water. Met een groep van 16 personen, allemaal van Magic, worden we verdeeld over 2 groepen voor het kayakken. We krijgen uitleg van een gids die ons allemaal een soort van ‘rokje’ geeft om aan te trekken, wat je over de randen van je kayak heen moet trekken. Heel charmant Danny ;) Vervolgens krijgen we uitleg over de kayaks, die er iets anders uitzien dan die in 1770. Bij deze moet de achterste persoon namelijk ook sturen met de voeten.  Danny begint achter en controlleert de voetpedalen. Het water is zo helder hier en de zon maakt dit nog net even iets mooier. En daar gaan we dan.

De kayak in, de ‘rokjes’ om de randen en het water in.  ‘Als je een zeehond ziet, moet je het geluid maken van een zeehond, zodat iedereen het weet’… en al snel horen we de eerste zeehondgeluiden van onze gids en zien we ze inderdaad op de rotsen. Het kayakken gaat best lekker hier. Na wat foto’s op een mooi eilandje waar we ook nog een soort pinguin zien, gaan we om het volgende eiland heen en daarna terug richting strand. Ik zit achterin nu en kan de kayak dus ook alle kanten op sturen ;) De golven zijn hier wat hoger en dus krijgen Danny en ik het idee om te gaan surfen op de golven, zoals we hebben geleerd in 1770, waar het toen niet lukte vanwege de golven. Steeds zijn we ver achter, naast of voor de rest van de groep, hoe we het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar we pakken wel een paar golven mee waar we op kunnen surfen. Er komt weer een golf, peddelen tot je erbij neervalt en surfen maar!!! Gaaf hoor! Tijdens het laatste stuk halen we iedereen in en zijn we als eerste op het strand, als echte professionals… ;)  ‘Jullie hebben dit vast vaker gedaan?’ vraagt onze gids… haha, leuk. We leggen de kayaks op het strand op de plek waar de gids heeft aangegeven en wachten op de kar die ons en de kayaks op komt halen, maar hij komt niet naar ons toe, omdat het zand tussen hem en ons in te zacht is, waardoor hij weg zou zakken. Dus moeten we de kayaks, die best zwaar zijn, naar hem toebrengen… Allemaal achterin de kar, worden we teruggebracht naar de plek waar de bus ons weer op komt halen. Na een fijne douche, omdat ik het toch wel koud had gekregen, vinden we dat we vandaag wel genoeg inspanning hebben geleverd om vanavond fish en chips te mogen eten bij het plaatselijke café. Bij het restaurant ernaast eten we dit op, met voor Danny een biertje erbij en helaas voor mij geen wijntje vanavond, omdat de barman mijn id wil zien, maar ik deze heb moeten inleveren als keydeposit… Ach, gelukkig schatten ze me nog niet te oud ;)

11 maart: Nelson – Greymouth

De bus rijdt vandaag naar Greymouth. Het is bijna 12 uur en het regent pijpenstelen. Danny en ik willen allebei wel heel graag the Pancake Rocks zien, ookal regent het superhard. De meeste mensen blijven in de bus, of gaan even een winkeltje in, maar een aantal, waaronder wij, gaan toch even een kijkje nemen. Paraplu’s uit en lopen maar. De wind en de regen zorgen ervoor dat de paraplu niet heel veel nut heeft, maar toch blijf ik vergeleken met mensen zonder paraplu redelijk droog. The Pancake Rocks zien eruit als allemaal platte stenen op elkaar gestapeld. Het is een mooi gezicht, maar heel lang blijven we niet kijken. Ook zitten er weer een hoop zeehonden en komen we langs een plek met een bordje: Sudden Sound. We blijven even staan en dan horen we het: alsof het diep in de rotsen bij het water onweert, heel apart.

Met zeiknatte broeken en schoenen stappen we weer de bus in en rijden we door naar Greymouth, waar we in het hostel ‘Neptunes’ snel droge kleding aantrekken. In het hostel hebben we gratis scones en een drankje. Het is een leuk en gezellig hostel en na een simpele maaltijd spelen we nog mee met een potje killerpool. Om beurten moet je proberen 1 bal in een gat te schieten en dan hou je je levens. Mis je, raak je 1 van de 3 levens kwijt. Er spelen zo’n 20 man mee. Mijn 1e is raak.. de tweede ook, maar dan gaat het minder. Danny heeft geen levens meer en ik heb na hem nog 1 kans. Helaas mis ik ook… Maar toch een erg leuk spel in een erg leuk hostel.

12 maart: Greymouth – Franz josef

De zon schijnt en dus is het een mooie dag om goud te zoeken! In Ross is er de mogelijkheid om goud te zoeken en dus gaan wij dit uitproberen. Bij een winkeltje kopen we 2 bakken met stenen en wachten tot iedereen dit heeft gedaan. De vrouw van de winkel loopt voorop en stopt bij een bak met water. Ze laat ons zien hoe je het goud kunt vinden. Met het water erin schudt ze het bakje met stenen een aantal keer heen en weer en laat er steeds meer stenen uitvallen. Uiteindelijk blijven er een aantal goudsnippers over en giet ze dit in een klein buisje. Nu mogen we het zelf proberen. Ik schud de bak heen en weer en zie in het water kleine goudkleurige snippers verdwijnen… volgens mij was dit niet helemaal de bedoeling… Gelukkig blijft er uiteindelijk nog wel wat over voor in het buisje en zit er nog een stukje Jade bij. Ik moet lachen om Danny. Hij heeft iets meer gevonden dan ik en probeert in de waterbakken van de andere mensen, die allemaal allang klaar zijn, hier en daar nog wat goudsnippertjes te vissen. Maar toch is het lang niet zo leuk als toen met de saffiertjes. ;)

Na nog een kort ritje met de bus komen we aan in Franz Josef. De plaats waar iedereen het over heeft, wat betreft de Gletsjers. Je kunt zelf naar de gletsjer toelopen, maar dan kan je er niet op komen. Wat wij gaan doen, is een halve dag hike met een gids, die ons meeneemt de gletsjer op. Gaaf!

Rond 3 uur staan we klaar en krijgen we een informatiefilmpje te zien en moeten we wat gegevens invullen. Het schijnt best fris te zijn op de gletsjer en daarom krijgen we allemaal een waterdichte blauwe jas. Omdat we op het ijs gaan lopen, moeten we dikke sokken en laarzen aan. Ik begin met een maat 4, veel te groot. Maat 3 dan… ik stap in de laarzen en m’n sokken en voeten worden drijfnat. Waarschijnlijk zijn deze laarzen met de regen gebruikt. Gelukkig zijn ook deze te groot en probeer ik maat 2 met nieuwe sokken: perfect! En we spikes mee in een heuptas. Nog 10 minuutjes met de bus en onze hike kan beginnen. We lopen door het bos naar de gletsjer. Dit is al een mooi weggetje. Na een kwartierje lopen komen we op een open plek en in de verte zien we de gletsjer. Wauw! We zijn nu vlakbij.  ‘Het lijkt op 10 minuten afstand te zijn, maar over 10 minuten lijkt het nog net zo ver…’ vertelt onze gids. En dat klopt wel. Er stroomt een rivier vanuit de bergen waar we het ijs al kunnen zien.

Nu komen we echt dichtbij. We zijn inmiddels ook al een half uurtje aan het lopen. We gaan een hek voorbij, waar je zonder gids niet mag komen. Wat is dit fantastisch zeg. Overal om ons heen is ijs. We gaan nu ook de spikes aantrekken, omdat het ook aardig glad begint te worden. Dat loopt best raar, maar ook wel heel fijn, omdat je weet dat je niet uit kan glijden. We lopen over smalle stukjes en onze gids hakt af en toe wat ijs weg, zodat wij onze voeten ergens op kunnen zetten. Op het hoogste punt komen we bij een grot. In kleine groepjes gaan we de grot in, tot het zo smal is dat we niet meer verder kunnen. Het ijs drupt op m’n neus, maar het is zo gaaf, dat de kou nu niet uitmaakt. Ook gaan we nog over een soort ijsbrug. Het is eigenlijk niet uit te leggen hoe bijzonder dit allemaal is. Je moet dit zelf meemaken. Af en toe horen we ook hele harde knallen. Dit is dan ijs wat ergens naar beneden valt. Dit gebeurt elke dag een aantal keren, maar helaas hebben we niks kunnen zien. Tijdens het uittrekken van de spikes komt er een mountainbird bij ons zitten, de enige vogel die nog hoog in de bergen leeft. We lopen weer terug naar beneden en zijn weer er een fantastische ervaring rijker.

Deze goede hike zorgt ervoor dat we best trek hebben gekregen. Voor we de berg op gingen had Danny een Glacier Pie bij de bakkerij gehaald, die we nu zeker wel verdiend hebben. Bij het hostel eten we deze snel op. Omdat we de halve dag hike hebben gedaan hebben we ook gratis toegang tot de hotpools vanavond. We moeten voor 9 uur binnen zijn en daar zorgen we wel voor. Buiten staan we te bibberen in onze zwemkleding. Snel de kleding in de kluis en de hotpools in. De 1 is 38 graden, de ander 40. We proberen die van 38 graden eerst. Oh, wat heerlijk zeg… dit is wel genieten. Ook nog even die van 40 graden proberen, maar deze (ookal is het maar 2 graden meer) is echt een beetje te heet. Na nog 10 minuten in de 38′ waar inmiddels ook Michelle en Michelle bij zijn komen zitten, hebben we genoeg warmte in ons opgenomen en gaan we terug naar het hostel. ‘Nog een klein stukje lopen?’ We zijn aardig rosig, maar toch wil ik nog een korte wandeling maken, omdat het schijnt dat hier glowworms zitten. Na nog geen 5 minuten lopen gaan we een donker pad in en zit het helemaal vol met glowworms. Vooral aan de onderkant van een omgevallen boom zien we er tientallen nadat we onze zaklampen uit hebben gedaan. Terug bij het hostel vallen we snel in slaap na een geweldige dag!

13 maart: Franz Josef – Wanaka.

Vandaag weer vroeg op, want om 7.15 u gaat onze bus alweer richting Wanaka. Nog even een stop bij Lake Matheson, het meest gefotograveerde meer van Nieuw Zeeland. Het is koud en de mist hangt nog boven het gras. Zonder de bergen, zou je zo zeggen dat het Nederland is. We lopen een rondje om het meer, waarbij we blauwe paddestoelen (magic mushrooms) tegenkomen en prachtige uitzichten over het meer hebben. Ookwel the mirrorlakes, waarbij de weerspiegeling net zo mooi is als de bergen zelf. Wauw. Na een uurtje komen we weer terug bij de bus.

Het is vandaag een prachtige dag en volgens de buschauffeur een perfecte dag om te gaan skydiven en dus hak ik de knoop door en vul ik m’n naam in op het formulier. Ik ga vandaag skydiven!!! We komen steeds dichterbij Wanaka en ik begin toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Danny gaat helaas niet mee en gaat ondertussen naar Puzzlingworld (een museum met een doolhof en andere leuke spellen) Vervolgens word ik afgezet bij het skydive busje die mij naar het vliegveldje rijdt. ‘Linda Castien?’ Ojee, ik ben aan de beurt. Ik ben niet echt bang, maar de zenuwen gieren door m’n lijf. Ik heb toch ook maar de video en de foto’s bestelt (ookal is het duur), want het is toch niet zomaar iets. En dan kan ik dat natuurlijk ook even aan iedereen laten zien ;) Ik word in een rood pak gehezen met overal banden en riempjes. Ik krijg sportschoenen aan, die zoals gewoonlijk weer veel te groot zijn. En een muts, handschoenen en bril voor de kou en de wind, worden aan m’n pak vastgemaakt. Ok, ik ben er klaar voor. De cameraman geeft me een hand en doet een kort interviewtje. En dan komt Roger zich introduceren, de skydiver met wie ik ga springen. ‘Zenuwachtig?’ ‘Euhmmm, ja. Maar wel gezond ook toch.’ Roger zegt dat hij ook voor elke sprong weer zenuwachtig is… je weet maar nooit of je goed neerkomt… uhu… grapjas. Gelukkig hou ik zelf ook wel van een grapje en ga ik er lekker in mee. Dus dit is je eerste keer vraag ik aan hem. Ja, spannend he, is zijn antwoord. Samen met nog 2 andere koppels gaan we een klein oranje vliegtuigje in. De banken zijn in de lengte van het vliegtuig en dus zitten we achter elkaar met de benen aan elke kant van de bank. Ik zit vooraan en dat betekent dus ook dat ik als eerste spring. Spannend!

Het opstijgen gaat sneller dan ik verwacht en binnen een paar seconden zitten we al vrij hoog. Op 12000 ft ga ik springen, oftewel 4 km hoogte. Ik moet bij Roger op z’n schoot komen zitten, om alles vast te maken en hij zet vervolgens m’n muts en bril op. Ook trek ik m’n handschoenen aan en bedenk ik me nu pas dat hetgeen wat ik op m’n handen heb geschreven echt totale onzin is… ;) De oxigen wordt bij m’n neus gehouden en ik vind dit maar een beetje raar. Als ik vervolgens zie dat iedereen dit doet, snuif ik ook maar wat zuurstof op… De deur gaat open en dit is het moment. Roger schuift ons naar de rand van de uitgang en we herhalen nog even het omhoog kijken en de handen aan de riempjes. En daar gaan we dan!

De adrenaline giert door m’n hele lijf en wauw wat gaat dat hard! M’n ogen tranen, maar wat is dit gaaf zeg. We draaien supersnelle rondjes en gaan supersnel naar beneden en dan na 45 (lange) seconden gaat de parachute open. Dat hangt niet heel lekker in die riemen, maar het maakt niet uit, want het is prachtig! Ik merk dat m’n oren helemaal dicht zitten, maar het is opeens wel heel stil. Wauw! ‘Waar gaan we landen?’ ‘Ik weet het niet, misschien in de rivier. ‘ haha, ok, waarschijnlijk daar waar een ander vliegtuigje staat…

Roger wijst naar z’n rechtervoet en vervolgens trekt hij aan rechts en gaan we supersnelle rondjes draaien… Whaaaa, leuk, maar het is zo wel net een hele snelle kermisattractie, die vooral niet te lang moet duren. Ook met links doet hij dit. En dan na 5 minuutjes in de lucht trek ik m’n benen hoog op en landen we zittend op de grond. Heel relaxed. De cameraman die voor ons stond te filmen krijgt de parachute op z’n hoofd en maakt nog een laatste foto van deze super skydive! High Five! Ik doe m’n muts en bril af, die best strak zaten en merk nadat ik op m’n neus blaas dat m’n oren toch aardig pijn doen. Maar het was een hele gave ervaring, die ik zeker (als ik veel geld heb) nog een keer ga doen. Ik bedank iedereen en word met het busje naar het hostel gebracht waar Danny me opwacht met een mooie roze roos, omdat hij vindt dat ik die wel heb verdiend. Superleuk! Danny die bij Puzzlingworld dacht dat hij foto’s van mij heeft gemaakt, heeft een heleboel foto’s van een andere skydiver op z’n fototoestel… ;) Maar gelukkig kan ik hem mijn foto’s en video laten zien. ;)

Het is nog steeds prachtig weer en daarom is een drankje op een terras nu wel gepast. We eten pizza bij een pizzeria en spreken ‘s avonds af met een aantal anderen van Magic bij Base waar we nog de popquiz winnen. ;) Weer een geslaagde dag.

14 maart: Wanaka.

Om een beetje bij te komen van het elke dag reizen met de bus en vroeg opstaan blijven we nog een nachtje langer in Wanaka. We slapen even goed uit en gaan ook even wassen. Vandaag dus even rustig aan. Wel doen we nog een leuke wandeling op Mt Iron. Bovenop de berg kan ik ook precies zien waar ik heb geskydived en laat dit aan Danny zien. De kant waar hij met z’n rug naartoe stond ;)

15 maart: Wanaka – Queenstown

Vandaag gaan we naar Queenstown. De stad waar iedereen het over heeft. Het regent en het is koud. Onder weg stoppen we bij Arrowtown voor een korte pauze. In dit stadje schijnen ze 1 van de beste homemade pie’s te hebben en dus gaan we die ook even uitproberen. De hot & spicy chicken pie smaakt inderdaad heerlijk en we hebben er goed aangedaan om gelijk naar dit tentje te gaan, want na ons stroomt de bakkerij vol en staat er een lange rij. ‘Hebben jullie ook al fudge geproefd?, vraagt Manon die ook in de Magicbus zit en Nederlands is. Uhm nee. Je kan namelijk gratis fudge proeven bij het snoepwinkeltje. En ook dat laten we niet aan ons neus voorbij gaan. Na zo’n 8 smaken te hebben geprobeerd nemen we toch ook maar een klein stukje tiramisu smaak mee, want die was wel errug lekker.

We rijden door naar Queenstown, waar we een kamer hebben in Base. Ook Manon, Anouk, Bob en Stuart staan in de rij en krijgen dezelfde kamer. Gelukkig zijn Danny en ik net iets eerder klaar, zodat we iig een laag bed hebben, want dat is toch wel heel erg fijn. Queenstown staat ook bekend om z’n Fergburger, een enorme hamburger, die iedereen eigenlijk een keer moet proberen. Danny en ik gaan voor de lunch bij Fergburger in de rij staan, want het schijnt dat de rij ‘s avonds nog veel langer is. We worden redelijk snel geholpen en bestellen de simpelste burger die ze hebben. Na zo’n 15 minuutjes wachten krijgen we de burgers en eten deze op in het hostel. Ze zijn lekker en inderdaad enorm. Na deze burger zit ik goed vol en hoef ik vanavond niet meer zo veel te eten.

Vanavond gaan we nog even naar the World Bar, waar ze theepotjes met mixdrankjes verkopen. Erg leuk, en helemaal omdat het tot 9 uur 2 voor de prijs van 1 is. Na 1 theepotje gaan we terug, want we komen toch weer terug in Queenstown en morgen moeten we vroeg op om naar Milford Sound te gaan. En aangezien ik aardig verkouden ben, vind ik het ook wel even fijn om op tijd te gaan slapen.

16 maart: Queenstown – Milford Sound – Te Anau

Met alleen een kleine rugtas stappen we in de bus naar Milford Sound. De buschauffeur praat aan 1 stuk door, wat soms best leuk is, maar wat af en toe ook heel vervelend kan zijn. Het is een lange rit. Bij een korte stop in de bergen vullen we ons water bij met bronwater uit de rivier. Zo dat is koud zeg, maar wel lekker. Na iets meer dan 5 uur komen we aan bij Milford Sound en gaan we om 14.00 u de boot op. Het is mooi hier! De boot neemt ons mee over een groot meer (sound) wat uitmondt in de zee met eromheen enorme bergen en watervallen. Het is toch ook wel fris en de muts die Danny (heel slim) heeft meegenomen en ik niet, trek ik over m’n hoofd… ;)  Van veraf lijkt het allemaal maar klein, maar als je dan dichtbij zo’n enorme waterval staat is het toch wel heel groot en hoog. Indrukwekkend!

Na een boottour van 1,5 uur en weer een hoop mooie foto’s, gaan we weer terug met de bus. Danny en ik hebben vantevoren bedacht dat we hier 1 dag langer willen blijven en stappen uit bij Te Anau, wat nog 2 uur bij Queenstown vandaan ligt. We gaan uit eten bij The Ranch, waar we een heerlijke steak eten met een gratis drankje en lopen een stukje langs het meer. Dit meer is het op 1 na (Taupo) grootste meer van NZ.

Bij het hostel spelen we vervolgens een aantal dobbelspelletjes waarbij Danny erg goed is in winnen vandaag en drinken we baileys, die we hebben gekocht, omdat we erom gedobbeld hebben. We proberen een filmpje te kijken, maar eigenlijk lukt dit de laatste tijd niet echt goed, omdat ik altijd zo moe ben dat ik tijdens de film in slaap val, wat nu dus ook weer gebeurt.

Wordt vervolgd…

Mijn locatie .

One response so far

Mar 02 2012

1. New Zealand. North island: van noord naar zuid.

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

Onze tassen zijn gepakt en we zijn helemaal klaar om naar Nieuw Zeeland te gaan! Het is vrijdag 2 maart en we zijn ruim op tijd op het vliegveld. Danny, die pas voor de 4e keer vliegt, voelt de zenuwen aardig, maar vliegen blijft ook voor mij toch altijd wel spannend. Met wat vertraging, komen we uiteindelijk om 19.30 u Nieuw Zeelandse tijd aan in Auckland. Het regent en het is koud, een heel verschil met het warme zomerweer van Australië. Op onze 2e dag beginnen we onze vakantie goed met een Stein (iets meer dan een liter) biertje/cider in een leuk kroegje bij de haven. Auckland is leuk, maar iedereen raadt ons aan zo kort mogelijk in Auckland te blijven. Daarom boeken we de Magicbus maar gelijk voor maandag 5 maart, waarmee we heel Nieuw Zeeland zullen bereizen.

5 maart: Auckland – Rotorua

Het is 7.00 u en we staan aan de andere kant van de Fat Camel op de Magicbus te wachten met nog zo’n 10 andere mensen. Tegen mij hebben ze 7.25 u gezegd, maar tegen Danny 7.00, dus we staan er maar op tijd. Jaaa, daar is hij eindelijk, om 7.50… hopelijk gaat het niet elke dag zo. Inchecken bij de buschauffeur, tassen onderin en een plekje zoeken in de bus. Het is druk in de bus, maar ik kan nog 2 plekken helemaal achterin vinden. Ross is onze buschauffeur. De tweede stop vandaag is Shyre’s Rest. Hier staan de originele Hobbithuisjes van de Lord of the Rings Set. Helaas kost het erg veel geld om hier een rondleiding te krijgen en dus nemen we maar gewoon foto’s van de Hobbitonkraantjes.

Na de lunch die we hier hebben rijden we door naar Rotorua. ‘Als je denkt, wat ruik ik nou? Kijk dan niet raar naar je buurman, want dat komt door de lucht hier in Rotorua’ vertelt Ross. En het stinkt hier inderdaad aardig. De lucht die je ruikt is een zwavellucht vanwege de vulkanische activiteit die hier is. We worden bij het hostel afgezet, waar we met z’n tweeën een 4 persoonsdorm delen ;) Na een bezoekje aan de supermarkt maken we een leuke wandeling door het dorp, waar we Maori (originele inwoners van NZ) huisjes en beelden zien en een hoop thermal springs waar je de zwavel echt heel goed kunt ruiken.

Er zwaaide zojuist een man naar Danny vanuit een locale pub, waar we vervolgens even een drankje doen. In de pub worden we 2 keer door mensen aangesproken die vragen waar we vandaan komen en waar we heen gaan in NZ. Meteen krijgen we hier het idee dat NieuwZeelanders hele vriendelijke mensen zijn. Vanavond eten we een lekkere bbqsteak, hashbrowns en boontjes met garnalen die we zelf maken.

6 maart: Rotorua – Taupo

We beginnen onze dag met een wandeling door de government Gardens waar de zwavellucht ons weer lekker tegemoet komt. Overal komen we gaten in de grond tegen waar rook uitkomt en soms water borrelt. Wel grappig om te zien, maar of je hier ooit aan de stank zult wennen… ik weet het niet.

We redden het net om op tijd terug te zijn voor de bus en om 11.15 u worden we weer opgehaald. We stoppen bij de Huka Falls, waar zo’n 240.000 liter water doorheen stroomt. Wat een lawaai komt er uit die waterval, maar wat een mooi spectakel om te zien.

We rijden vandaag door naar Taupo. Bij een prachtig meer gaan we de hoek om en stoppen we bij ons hostel. Ook hier krijgen we weer een kamer voor onszelf, en dit keer in de girls sanctuary, waar de muren mooi roze zijn ;) Na een kijkje te hebben genomen bij het meer, lopen we een stuk naar de hot thermal pools. Onderweg komen we bungy jumpers tegen en in de verte zien we skydivers (dat wil ik ook nog wel heel graag doen) Bij de Thermal pools is het erg druk, maar wel bijzonder om te zien hoe het natuurlijke bronwater zo warm kan zijn. We lopen terug naar ons hostel waar we een drankje doen en even gebruik maken van de gratis bbq, die bestaat uit 2 broodjes met een hamburger. Prima. Ross heeft ons vertelt over een quiz bar waar we vervolgens heen gaan en waar we meer mensen van de magic bus tegen komen. Met een team van 6 spelen we mee met de quiz. Na elke 10 vragen is er een battle waarbij meiden of jongens tegen elkaar strijden voor gratis drankjes. De laatste battle: we hebben koppels nodig. Dean en Louise, die ook in de magic bus zitten staan op en natuurlijk kunnen Danny en ik niet achterblijven. Schoenen en sokken mogen uit… mmm… De opdracht is: verwissel zo snel mogelijk je kleding, je mag 1 kledingstuk aanhouden. Ben ik even blij dat ik vandaag m’n wijde broek aan heb en een groot shirt. Zo snel mogelijk wisselen we alles om en staan we als eerste klaar, zelfs met de riem vast ;) Zodra alle koppels klaar zijn, zegt de quizmaster dat we het nu weer zo snel mogelijk terug moeten ruilen. Ik trek m’n shirt uit en… oja… even vergeet ik dat ik m’n bh ook had gewisseld, maar die krijg ik gelukkig snel terug van Danny (op z’n kop :s)… Maar… met broek binnenste buiten… zijn we alweer als eerste klaar. De quiz hebben we helaas niet gewonnen, maar de battle met de koppels daarentegen wel! We verdelen de drankjes en gaan daarna terug naar het hostel.

7 maart: Taupo – Waitomo – National Park

Om 7.20 ontbijten we buiten tijdens het wachten op de bus. Vandaag gaan we richting Waitomo. In Waitomo zijn glowworm grotten die we natuurlijk niet willen missen. Er zijn meerdere manieren om deze grotten te bezoeken en wij kiezen voor de actieve manier. We gaan dit via tubing doen. In een rubberband door de watertjes in de grot. Michelle en Michelle (beide uit Canada) Dean en Louise (uit Engeland) en een Koreaanse jongen zijn ook van de partij. In de kleedkamers trekken we een wetsuit, die nog lekker nat is van de vorige keer, over onze zwemkleding aan. Tjonge wat is dat koud zeg. Laarzen aan, die voor mij veel te groot zijn, en een helm op met een ledlampje. Met z’n allen in de auto rijden we naar de uitgang van de grotten. Om bij de ingang te komen, moeten we eerst nog een heel stuk over de bergen lopen, wat in zo’n wetsuit, waarbij het kruis veel te laag hangt, nog best lastig is. Het wordt nu toch wel warm in het zonnetje, maar niet veel later komen we bij de ingang van de grotten waarin het koud is. Onze gids vertelt over de druipstenen en laat ons de glowworms zien. Ze zijn blauw van kleur. De enige blauwe glowworms die er zijn, zijn in Nieuw Zeeland, dus dat is toch wel bijzonder. Na een tijdje lopen komen we bij het water. Gelukkig zijn ons laarzen nog hoog genoeg en komt er geen water in. Maar al snel wordt het dieper en sta ik tot m’n middel in het water. Brr… gelukkig helpt zo’n wetsuit toch altijd wel goed. ‘Ok, nu gaan jouw benen in de tube voor je en de benen van degene achter je moet je vasthouden’. Liggend in de tube worden we als een treintje door kleine gangetjes geleid en kunnen we boven ons de miljoenen glowworms zien. Wat een prachtig gezicht.

We komen bij een trappetje uit waar ieder omstebeurt omhoog klimt. ‘Gewoon de band onder je billen houden en achteruit springen’… Met een grote plons kom ik 2 meter lager in het water terecht. Best leuk. Het is inmiddels wel heel erg koud en als we een liedje zingen met z’n alles mogen we aan het eind een warm drankje en een warme douche. We zingen met z’n allen ‘I will survive’, heel toepasselijk. Na nog een riviertje in een treintje komen we bij het laatste trappetje. Hier hoeven we gelukkig niet 7 meter naar beneden te springen, maar hier glijden we. In een donker gat kijkend, moeten de armen over elkaar en neus dicht. De gids geeft nog een extra duwtje en ik glij supersnel naar beneden en word aan het eind afgeremd door het water. Zooo, dat ging echt harder dan ik had verwacht. Wel heel gaaf. Dit is het einde van de grot en we lopen via een bospad terug naar de auto, waardoor we het inmiddels ook wat warmer hebben gekregen. Alsnog zijn een warme douche en een warm drankje geen overbodige luxe. Een superleuke ervaring!

Na nog een korte lunch hier, stappen we na 3 uur weer in de bus en gaan we richting National Park. Met de bus rijden we naar een mooie uitkijkplaats waar we de 3 vulkanen kunnen zien die in Tongariro National Park staan. Dit schijnt ook 1 van de mooiste wandelingen ter wereld te zijn, die wij op de terugweg als we daar tijd voor hebben nog willen gaan doen. Bij National Park doen we mee met de bbq samen met nog 8 andere Magicpassagiers en de buschauffeur, met onbeperkt steak en worstjes. Het smaakt super en het is erg gezellig. Maar na een vermoeiende dag gaan we op tijd slapen.

8 maart: National Park – Wellington

Wellington staat vandaag op het programma. Bij een toiletstop onderweg loop ik met 2 anderen naar het toilet en moet ik even wachten. Als ik terugloop naar de bus, zie ik dat deze net wegrijdt. Ross gaat vast keren, of maakt een grapje, dus ik loop er gewoon achteraan. Als de bus dan toch de hoek omgaat, begin ik toch maar even te zwaaien en te rennen, maar gelukkig heeft ook Danny, Ross al op de hoogte gesteld en stopt de bus. ‘Sorry, ik had je echt niet gezien…’ (met maar 3 mensen die de bus uitgaan… zo klein ben ik toch niet…)

We maken nog even een stop bij een waterval, die ook wel bekend staat als Gollums pool en maken daar wat leuke foto’s.

Al vroeg in de middag komen we aan in de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Het waait hard en Danny en ik zijn nog niet zo goed voorbereid op dit koude weer. In de stad drinken we een drankje om warm te worden in een tent waar ze tussen 3 en 4 $3,- pints en wijn hebben, wat omgerekend nog geen €2,- is. Supergoedkoop dus. Vervolgens gaan we nog op zoek naar wat warmere kleding en eten we bij een Thaï, waar we echt enorme borden krijgen en dus goed vol zitten. Danny heeft in Perth een aantal mensen leren kennen, die nu in Wellington wonen, waarvan we met 1 van z’n vrienden afspreken voor wat drankjes in de stad.

Wordt vervolgd… ;)

(Foto’s komen nog… helaas geen ruimte meer om ze tussen m’n tekst te plakken)

Mijn locatie .

No responses yet

Mar 01 2012

Vervolg van Cairns naar Brisbane

Published by under Reizen,Roadtrip

1 dag later zien we dan toch onze platypus. Bij de Broken River maken we een wandeling en nog geen 5 minuten later zien we iets onder duiken. Jahoor, daar is hij dan. Een leuk beestje om te zien. Even komt hij boven om adem te happen en gaat dan weer naar beneden. Na een paar goeie foto’s maken we een wandeling hier in het national park en rijden we weer verder richting zuiden.

We komen langs Rockhampton waar we de steenbokskeerkring passeren. Hier bezoeken we de gratis dierentuin waar ze echt wat leuks van hebben gemaakt en eten een visje onder de Banyan Fig Trees (enorme bomen) bij het Teahouse.

We komen vervolgens in het plaatsje Mount Morgan, wat heel bijzonder schijnt te zijn, maar waar wij een beetje de kriebels van krijgen. Het volk hier is een beetje apart en nadat we een swingbridge, een vorig jaar ingestorte swingbridge en wat uitzichtpunten hebben bekeken, gaan we er maar weer snel vandoor.

Op naar Emerald. Aangezien we tijd over hebben, kunnen we net zo goed nog een beetje het binnenland in gaan. In Emerald willen we op de gratis camping gaan staan bij de Botanical Gardens, maar helaas zijn deze helemaal overstroomd en rijden we dus maar een stukje verder. We komen uit in Sapphire en dit is, zoals de naam al zegt, een dorpje waar ze safier hebben. Omdat wij dit natuurlijk ook wel willen vinden, besluiten we bij een mijn een emmer met stenen te kopen. Niet zomaar een emmer, maar 1 met saffiertjes erin. We moeten dit op een speciale manier zeven en uiteindelijk vinden we aardig wat saffiertjes. Opsturen naar Thailand en we kunnen voor een aantal saffiertjes toch ongeveer 30 dollar rekenen. Toch leuk, als je maar 20 voor de hele zak hebt betaald. Hierna gaan we zelf nog met een emmer de fossickgebieden in om saffiertjes te zoeken. Eigenlijk heb je hier een licensie voor nodig, waardoor we even schrikken als er een man in een auto stopt en Danny naar zich toe roept. Maar deze man heeft in een aantal jaar al zoveel steentjes bij elkaar gevonden, dat hij Danny een handje stenen geeft. Die stoppen we bij het zakje naar Thailand!

Na 1 nacht in Sapphire willen we naar een National Park onder Emerald. Dat is het plan, maar helaas pakt dit iets anders uit. Op de weg naar Emerald begint het bij de motor een beetje naar verbrand rubber oid te ruiken. Ook maakt de auto een raar geluid en stoppen we maar even. We kunnen niet direct iets vinden en omdat we hier geen bereik hebben met onze telefoons rijden we toch nog 10 minuten verder naar Emerald. Daar bellen we naar het bedrijf waar we de auto vandaan hebben en even later komt er een mannetje van de wegenwacht. Hij adviseert ons niet verder te rijden, omdat de stuurbekrachtiging het bijna gaat begeven. Bij de garage wordt een nieuw motortje bestelt en deze komt als het goed is morgen binnen. Omdat we niet veel verder mogen rijden, gaan we naar de dichtstbijzijnde camping, die jammer genoeg niet heel bijzonder is.

Op Danny’s verjaardag (14 februari) zitten we dus in Emerald. Met slingers en pannenkoeken maken we er een leuk feestje van. Daarna nog een koffie met een valentijnstaartje en een wandeling bij een reuze ‘van Gogh’ (De Zonnebloemen) schilderij. Helaas vandaag geen belletje van de garage en dus moeten we nog een nacht blijven.

We bezoeken nog de botanical Gardens, op de plek waar het niet is overstroomd en vermaken ons met de draaimolenfietsjes en een filmpje in de van.

Uiteindelijk, na 4 dagen Emerald helemaal te hebben gezien, waar de supermarkten en de Mac Donalds voor internet ons nu een beetje de strot uikomen, wordt de auto gemaakt. De tijd die we over hadden zijn we nu weer kwijt en dus besluiten we weer terug naar de kust te gaan.

Na 1 nacht in Blackwater op een prachtige gratis camping met goede faciliteiten gaan we naar Blackdown Tableland. Dit schijnt een heel mooi national park te zijn in de bergen, waarvoor je telefonisch een plekje moet reserveren. De bochten naar boven en de gladde onverharde weg maken het nog aardig spannend. Ik ben blij als we bij de camping aankomen, maar dan blijkt na een rondje camping met grote gaten in de weg, waarbij we de onderkant van de auto af en toe flink raken, dat we een plekje naast de ingang hebben. ;) Het is hier wel echt prachtig. Het plekje wat we hebben heeft een eigen kampvuurtje en bankjes om op te zitten. Het is al vroeg koud aan het worden en in de verte zien we dat de andere mensen die op deze camping staan kampvuurtjes maken en Danny maakt ook ons vuurtje aan met wat hout uit het bos. Er stond ons een koud nachtje te wachten en dus komen hier voor het eerst de fleecedekens tevoorschijn.

De volgende ochtend worden we zo’n beetje omsingeld door goanna’s (reuze hagedissen) 1 probeert zelfs de van in te komen, maar klimt later toch maar de boom in als het hem niet lukt. We maken hier nog 2 mooie wandelingen in ongeveer 4 uur en gaan dan weer de bochtige weg terug.

De volgende bestemming is Angus water en Town of 1770 waar we 2 dagen blijven. Het water is hier prachtig en dat gaan we dan ook van op zee bekijken. We doen hier de sunset kayak tour. Rond 4 uur gaan we weg en met zonsondergang drinken we met de tour een wijntje op het strand. We proberen het kayaksurfen nog uit en gaan met helpjes op de golven in, maar helaas zijn de golven hier vandaag niet goed voor, omdat ze van alle kanten komen. We weten nu wel hoe het moet, dus wie weet kunnen we dit nog eens zelf proberen.

Op 21/2 rijden we naar Burnett Heads. Hier in de buurt schijnen heel veel schildpadden te broeden. Op een soort volkswijkcamping met 90% vaste caravans zetten we de van neer en rijden we na een vroeg diner richting Mon Repos (het plaatsje wat ook toevallig bij de top 5 staat in mijn dagboek…) :) Niet druk qua mensen, maar wel qua schildpadden, en dat klopt wel.

Om half 7 staan we in de rij bij het schildpaddencentrum en krijgen we een video te zien. Omdat we niet met z’n allen tegelijk het strand op kunnen worden we in groepen ingedeeld. Dit doen ze op volgorde van boeking en daarom komen wij in de laatste groep en moeten nog een tijd wachten voor we het strand op mogen.

Uiteindelijk rond 12 uur worden we opgehaald. Er zijn namelijk net hatchlings (net uit het ei gekomen schildpadjes) gevonden. Ze hebben deze hatchlings eerst gevangen, om ze even te kunnen onderzoeken en daarna in een emmer gedaan en weer meegenomen naar dezelfde plek. Met onze poncho’s en regenjassen aan, want het regent, staan we er in een grote kring omheen en krijgen deze kleine schildpadjes even te zien en mogen ze aanraken. Heel speciaal! De emmer die op het strand staat is niet groot, maar toch komen er nog zo’n 100 kleintjes uit als we ze vrijlaten. Elke 2 meter staat er iemand op het strand met een zaklamp, om de hatchlings de goede kant op te leiden en de schildpadjes kruipen over het strand tussen de benen van deze mensen door het water in. Een prachtig gezicht om te zien. Omdat de vrijwilligers die hier werken hopen dat er nog wel iets komt blijven we nog even wachten.

Rond kwart voor 1 krijgen we te horen dat er een schildpad het strand op is gekomen om eieren te gaan leggen, wat bijzonder is voor deze tijd van het jaar. Niet veel later staan we met z’n allen om dit grote schildpad heen en kunnen we de eieren in het gat zien vallen. Wauw, wat bijzonder! Als de eieren allemaal zijn gelegd gaat ze het gat weer dicht maken en mogen wij foto’s maken. Het schild wordt gemeten en deze is ongeveer 90 cm. Aardig groot dus. De camera’s moeten weer uit en we wachten tot ze weer terug de zee in gaat, om vervolgens de eieren weer uit te graven en deze te verplaatsen. De schildpad heeft de eieren te dicht bij zee gelegd en er is daarom een te grote kans dat ze door de zee worden weggespoeld. We nemen om beurten 2 eieren mee naar een plek iets hoger in de duinen, waar 2 andere vrijwilligers een nieuw gat hebben gegraven. De eieren voelen net als pingpongballetjes en drukken zelfs een beetje in als je erop drukt. 89 eieren verplaatsen we en het gat wordt weer dichtgemaakt. Dus wij hebben nu een beetje meegeholpen met het redden van 89 schildpadjes. We gaan hierna terug naar de van en komen pas rond half 3 thuis, maar wel met een geweldige ervaring!

Na Mon Repos komen we in Maryborough, de plek waar de schrijfster van Mary Poppins woonde. En natuurlijk gaan we even met het standbeeld van Mary Poppins op de foto.

De laatste dag eten we churros bij de Glass House Mountains en maken we daarna gezellig de auto schoon in de regen. Na een wasje, het gas bijvullen en een laatste nacht in onze van, nemen we na een geweldige maand afscheid van deze auto en verblijven we een paar dagen in Brisbane.

Onze volgende trip kan gaan beginnen, want van 2 maart t/m 1 april zitten we in Nieuw Zeeland en zullen we beide eilanden bezoeken met de Magic Bus.

Mijn locatie .

4 responses so far

Feb 09 2012

Waar ben ik nu…

Published by under Reizen,Roadtrip

Ik krijg een hoop vragen op dit moment van waar ik nou ben en wat ik allemaal doe. het is voor mij erg lastig om internet of zelfs maar bereik te krijgen hier op mijn roadtrip. Maar…. op dit moment dan toch een camping gevonden in Eungella national park bij Mackay met wifi. Dat is waar ik dus nu ben… We staan met onze gehuurde van nu op een camping op zo’n 700 m hoogte met naast ons het dal, wat dus een prachtig uitzicht geeft.

We hebben al een hoop gezien en gedaan. Vanaf Alice Springs heb ik samen met Danny een “relocation van” van Alice Springs naar Cairns gebracht in 5 dagen. Dit is een auto of van die ze dan in een andere plaats willen hebben en die je daar dan met alleen brandstofkosten heen kunt brengen. Het bleek een van te zijn van zo’n 8 m lang met een douche en toilet. Supergaaf, maar wel heel groot. ik heb zelf ook 2 dagen gereden. Australië is misschien wat vogeltjes en hagedisjes armer, maar we zijn na 5 dagen in Cairns aangekomen. Van ALice Springs, waar het droog en heet is, naar Cairns, waar het nat, zweterig en heet is.

In Cairns hebben we 5 nachten in een mooi hostel aan het strand gezeten, nog gebarbecued op de gratis bbq’s op het strand, gezwommen in de zwembaden en lekker een beetje uitgeslapen.

Op 25 januari hebben we onze van gehuurd, waar we nu al 2 weken in reizen. We zijn eerst naar het noorden vertrokken. Naar Cape tribulation. Daar hebben we de Mount Sorrow beklommen, 7 km return, in zo’n 7 uur. Want lopen was er niet echt bij. Klimmen daarentegen wel. Vasthoudend aan de wortels naar boven en beneden. na 3,5 km helemaal boven, helaas in de wolken en geen uitzicht, weer dat hele stuk terug. Vol met bloedzuigers en muggen, een hele fijne combinatie, maar een prachtige hike!

In de buurt ook nog een krokodillentour gedaan langs de Daintree river. Er waren geen andere mensen die de tour deden, waardoor Danny en ik dus een privétour kregen. Met een biertje, een wijntje en wat nuts zijn we met Bruce butcher de rivier op gegaan. We hebben 2 (kleine) salty’s gezien, een supergroene treefrog en een aantal mooie vogels.

Na nog 3 dagen spierpijn van de mt sorrow, hier en daar nog wat mooie campings en waterholes weer terug naar cairns en zijn we verder naar het zuiden gegaan.

We hebben op een gratis camping de eerste cassowary gezien, waar we al een paar dagen naar op zoek waren en die toen gewoon ons plekje op kwam lopen. daarna naar Paronella park geweest, een prachtig park wat jaren niets aan onderhoud is gedaan en toen gevonden is door een stel die het weer helemaal opgeknapt hebben. Ze hebben hier energie vanwege de waterval, super interessant en mooi allemaal. Vooral Danny, als engineer zijnde, vond dit erg interessant. Na 2 geweldige tourtjes in dit park, waarvan 1 in het donker in de regen reizen we verder richting Airlie Beach. We drinken koffie bij de whitsunday coffee company, waar ze de koffie maken van hun eigen koffiebonen op het veld erachter en kopen heerlijke koffieboontjes met chocola ;)

Op maandag 6 februari doen we een cruise naar de whitsunday islands. We hebben de prachtigste dag uitgekozen om dit te doen. het weer is erg goed en the great barrier reef daarom ook bijzonder fraai! Erg mooie vissen en koraal gezien. Na een heerlijke lunch op de boot en nog wat onderwaterleven komen we ‘s avonds weer moe aan bij onze van, waar we gelukkig met de bus weer worden afgezet.

Cape hillsborough en Eungella zijn onze volgende bestemmingen. Bij Cape Hillsborough krijgen we ‘s avondsa op onze camping nog bezoek van een possum die onze afvalbak en ons eten wel erg interessant vind en die slaapt de hele nacht in de boom naast onze van. Na een mooie hike langs het water gaan we naar Finch hatton. Hier staan we op een camping waar alles zelf is gemaakt en al het water komt uit de rivier. De Platypus Bushcamping, waar we helaas geen platypussen hebben gezien, maar wel een kingfisher, een bruine slang en een goanna. Na een heerlijke duik in de rivier, een hike van 2 uur met ook weer een duik in the waterhole, zijn we naar Eungella gereden, waar we nu zitten en waar het de eerste avond is dat het een beetje koud begint te worden. ;) Heerlijk! Zou koud in NL hoeft van mij niet, maar ‘s nachts iets koeler dan 25 graden zou toch wel fijn zijn.

Wat er hierna nog komt, lezen jullie in mijn volgende verhaal.

De foto’s komen ook later nog.

Mijn locatie .

5 responses so far

« Prev - Next »