Mar 09 2012

2. New Zealand. South island: Westkant

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

9 maart. Wellington – Picton – Nelson

We moeten vroeg op vandaag. Om 10 voor 7 staan we al buiten voor ons hostel te wachten op de shuttlebus naar de ferry. Want vandaag gaan we naar het zuidereiland. De kortingscodes die we voor onze tickets hebben gebruikt blijken te werken en we lopen om 8.00 u de ferry op. Het is een rit van zo’n 3 uur in een aardig grote ferry, waar ze een aantal restaurants en een hoop fijne stoelen hebben, maar waar het ook erg fijn is om af en toe even buiten te staan, vanwege de golven. Bijna bij het zuidereiland zien we nog een zeehond in het water.

Om 12.00 u staat de magicbus klaar en met buschauffeur Stu rijden we vandaag door naar Nelson. Een prachtig plaatsje vlakbij de kust. Bij een Warehouse (goedkoop warenhuis) koop ik een lange broek en laarzen. Danny haalt een muts en handschoenen, die ik zelf van huis heb meegenomen, omdat we nog naar koudere gebieden in NZ gaan. We maken taco’s in het hostel en slapen in een 4 persoons dorm met Bob en Stuart (uit Engeland) die erg lijken op de Inbetweeners, voor degene die ze kennen, erg grappig dus.

10 maart: Abel Tasman

We blijven in de buurt van Nelson, want vandaag gaan we een dagtripje doen naar Abel Tasman. Met een lunchpakketje op zak beginnen we met een wandeling van 11 km langs de kust. Het is een prachtig gebied en we hebben ook heel veel mazzel met het weer.

Onderweg stoppen we af en toe bij het strand, maar helaas moeten we aardig doorstappen om op tijd bij de kayaks aan te komen. Na nog wat mooie uitkijkpunten komen we net op tijd aan en genieten we van onze lunch bij het water. Met een groep van 16 personen, allemaal van Magic, worden we verdeeld over 2 groepen voor het kayakken. We krijgen uitleg van een gids die ons allemaal een soort van ‘rokje’ geeft om aan te trekken, wat je over de randen van je kayak heen moet trekken. Heel charmant Danny ;) Vervolgens krijgen we uitleg over de kayaks, die er iets anders uitzien dan die in 1770. Bij deze moet de achterste persoon namelijk ook sturen met de voeten.  Danny begint achter en controlleert de voetpedalen. Het water is zo helder hier en de zon maakt dit nog net even iets mooier. En daar gaan we dan.

De kayak in, de ‘rokjes’ om de randen en het water in.  ‘Als je een zeehond ziet, moet je het geluid maken van een zeehond, zodat iedereen het weet’… en al snel horen we de eerste zeehondgeluiden van onze gids en zien we ze inderdaad op de rotsen. Het kayakken gaat best lekker hier. Na wat foto’s op een mooi eilandje waar we ook nog een soort pinguin zien, gaan we om het volgende eiland heen en daarna terug richting strand. Ik zit achterin nu en kan de kayak dus ook alle kanten op sturen ;) De golven zijn hier wat hoger en dus krijgen Danny en ik het idee om te gaan surfen op de golven, zoals we hebben geleerd in 1770, waar het toen niet lukte vanwege de golven. Steeds zijn we ver achter, naast of voor de rest van de groep, hoe we het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar we pakken wel een paar golven mee waar we op kunnen surfen. Er komt weer een golf, peddelen tot je erbij neervalt en surfen maar!!! Gaaf hoor! Tijdens het laatste stuk halen we iedereen in en zijn we als eerste op het strand, als echte professionals… ;)  ‘Jullie hebben dit vast vaker gedaan?’ vraagt onze gids… haha, leuk. We leggen de kayaks op het strand op de plek waar de gids heeft aangegeven en wachten op de kar die ons en de kayaks op komt halen, maar hij komt niet naar ons toe, omdat het zand tussen hem en ons in te zacht is, waardoor hij weg zou zakken. Dus moeten we de kayaks, die best zwaar zijn, naar hem toebrengen… Allemaal achterin de kar, worden we teruggebracht naar de plek waar de bus ons weer op komt halen. Na een fijne douche, omdat ik het toch wel koud had gekregen, vinden we dat we vandaag wel genoeg inspanning hebben geleverd om vanavond fish en chips te mogen eten bij het plaatselijke café. Bij het restaurant ernaast eten we dit op, met voor Danny een biertje erbij en helaas voor mij geen wijntje vanavond, omdat de barman mijn id wil zien, maar ik deze heb moeten inleveren als keydeposit… Ach, gelukkig schatten ze me nog niet te oud ;)

11 maart: Nelson – Greymouth

De bus rijdt vandaag naar Greymouth. Het is bijna 12 uur en het regent pijpenstelen. Danny en ik willen allebei wel heel graag the Pancake Rocks zien, ookal regent het superhard. De meeste mensen blijven in de bus, of gaan even een winkeltje in, maar een aantal, waaronder wij, gaan toch even een kijkje nemen. Paraplu’s uit en lopen maar. De wind en de regen zorgen ervoor dat de paraplu niet heel veel nut heeft, maar toch blijf ik vergeleken met mensen zonder paraplu redelijk droog. The Pancake Rocks zien eruit als allemaal platte stenen op elkaar gestapeld. Het is een mooi gezicht, maar heel lang blijven we niet kijken. Ook zitten er weer een hoop zeehonden en komen we langs een plek met een bordje: Sudden Sound. We blijven even staan en dan horen we het: alsof het diep in de rotsen bij het water onweert, heel apart.

Met zeiknatte broeken en schoenen stappen we weer de bus in en rijden we door naar Greymouth, waar we in het hostel ‘Neptunes’ snel droge kleding aantrekken. In het hostel hebben we gratis scones en een drankje. Het is een leuk en gezellig hostel en na een simpele maaltijd spelen we nog mee met een potje killerpool. Om beurten moet je proberen 1 bal in een gat te schieten en dan hou je je levens. Mis je, raak je 1 van de 3 levens kwijt. Er spelen zo’n 20 man mee. Mijn 1e is raak.. de tweede ook, maar dan gaat het minder. Danny heeft geen levens meer en ik heb na hem nog 1 kans. Helaas mis ik ook… Maar toch een erg leuk spel in een erg leuk hostel.

12 maart: Greymouth – Franz josef

De zon schijnt en dus is het een mooie dag om goud te zoeken! In Ross is er de mogelijkheid om goud te zoeken en dus gaan wij dit uitproberen. Bij een winkeltje kopen we 2 bakken met stenen en wachten tot iedereen dit heeft gedaan. De vrouw van de winkel loopt voorop en stopt bij een bak met water. Ze laat ons zien hoe je het goud kunt vinden. Met het water erin schudt ze het bakje met stenen een aantal keer heen en weer en laat er steeds meer stenen uitvallen. Uiteindelijk blijven er een aantal goudsnippers over en giet ze dit in een klein buisje. Nu mogen we het zelf proberen. Ik schud de bak heen en weer en zie in het water kleine goudkleurige snippers verdwijnen… volgens mij was dit niet helemaal de bedoeling… Gelukkig blijft er uiteindelijk nog wel wat over voor in het buisje en zit er nog een stukje Jade bij. Ik moet lachen om Danny. Hij heeft iets meer gevonden dan ik en probeert in de waterbakken van de andere mensen, die allemaal allang klaar zijn, hier en daar nog wat goudsnippertjes te vissen. Maar toch is het lang niet zo leuk als toen met de saffiertjes. ;)

Na nog een kort ritje met de bus komen we aan in Franz Josef. De plaats waar iedereen het over heeft, wat betreft de Gletsjers. Je kunt zelf naar de gletsjer toelopen, maar dan kan je er niet op komen. Wat wij gaan doen, is een halve dag hike met een gids, die ons meeneemt de gletsjer op. Gaaf!

Rond 3 uur staan we klaar en krijgen we een informatiefilmpje te zien en moeten we wat gegevens invullen. Het schijnt best fris te zijn op de gletsjer en daarom krijgen we allemaal een waterdichte blauwe jas. Omdat we op het ijs gaan lopen, moeten we dikke sokken en laarzen aan. Ik begin met een maat 4, veel te groot. Maat 3 dan… ik stap in de laarzen en m’n sokken en voeten worden drijfnat. Waarschijnlijk zijn deze laarzen met de regen gebruikt. Gelukkig zijn ook deze te groot en probeer ik maat 2 met nieuwe sokken: perfect! En we spikes mee in een heuptas. Nog 10 minuutjes met de bus en onze hike kan beginnen. We lopen door het bos naar de gletsjer. Dit is al een mooi weggetje. Na een kwartierje lopen komen we op een open plek en in de verte zien we de gletsjer. Wauw! We zijn nu vlakbij.  ‘Het lijkt op 10 minuten afstand te zijn, maar over 10 minuten lijkt het nog net zo ver…’ vertelt onze gids. En dat klopt wel. Er stroomt een rivier vanuit de bergen waar we het ijs al kunnen zien.

Nu komen we echt dichtbij. We zijn inmiddels ook al een half uurtje aan het lopen. We gaan een hek voorbij, waar je zonder gids niet mag komen. Wat is dit fantastisch zeg. Overal om ons heen is ijs. We gaan nu ook de spikes aantrekken, omdat het ook aardig glad begint te worden. Dat loopt best raar, maar ook wel heel fijn, omdat je weet dat je niet uit kan glijden. We lopen over smalle stukjes en onze gids hakt af en toe wat ijs weg, zodat wij onze voeten ergens op kunnen zetten. Op het hoogste punt komen we bij een grot. In kleine groepjes gaan we de grot in, tot het zo smal is dat we niet meer verder kunnen. Het ijs drupt op m’n neus, maar het is zo gaaf, dat de kou nu niet uitmaakt. Ook gaan we nog over een soort ijsbrug. Het is eigenlijk niet uit te leggen hoe bijzonder dit allemaal is. Je moet dit zelf meemaken. Af en toe horen we ook hele harde knallen. Dit is dan ijs wat ergens naar beneden valt. Dit gebeurt elke dag een aantal keren, maar helaas hebben we niks kunnen zien. Tijdens het uittrekken van de spikes komt er een mountainbird bij ons zitten, de enige vogel die nog hoog in de bergen leeft. We lopen weer terug naar beneden en zijn weer er een fantastische ervaring rijker.

Deze goede hike zorgt ervoor dat we best trek hebben gekregen. Voor we de berg op gingen had Danny een Glacier Pie bij de bakkerij gehaald, die we nu zeker wel verdiend hebben. Bij het hostel eten we deze snel op. Omdat we de halve dag hike hebben gedaan hebben we ook gratis toegang tot de hotpools vanavond. We moeten voor 9 uur binnen zijn en daar zorgen we wel voor. Buiten staan we te bibberen in onze zwemkleding. Snel de kleding in de kluis en de hotpools in. De 1 is 38 graden, de ander 40. We proberen die van 38 graden eerst. Oh, wat heerlijk zeg… dit is wel genieten. Ook nog even die van 40 graden proberen, maar deze (ookal is het maar 2 graden meer) is echt een beetje te heet. Na nog 10 minuten in de 38′ waar inmiddels ook Michelle en Michelle bij zijn komen zitten, hebben we genoeg warmte in ons opgenomen en gaan we terug naar het hostel. ‘Nog een klein stukje lopen?’ We zijn aardig rosig, maar toch wil ik nog een korte wandeling maken, omdat het schijnt dat hier glowworms zitten. Na nog geen 5 minuten lopen gaan we een donker pad in en zit het helemaal vol met glowworms. Vooral aan de onderkant van een omgevallen boom zien we er tientallen nadat we onze zaklampen uit hebben gedaan. Terug bij het hostel vallen we snel in slaap na een geweldige dag!

13 maart: Franz Josef – Wanaka.

Vandaag weer vroeg op, want om 7.15 u gaat onze bus alweer richting Wanaka. Nog even een stop bij Lake Matheson, het meest gefotograveerde meer van Nieuw Zeeland. Het is koud en de mist hangt nog boven het gras. Zonder de bergen, zou je zo zeggen dat het Nederland is. We lopen een rondje om het meer, waarbij we blauwe paddestoelen (magic mushrooms) tegenkomen en prachtige uitzichten over het meer hebben. Ookwel the mirrorlakes, waarbij de weerspiegeling net zo mooi is als de bergen zelf. Wauw. Na een uurtje komen we weer terug bij de bus.

Het is vandaag een prachtige dag en volgens de buschauffeur een perfecte dag om te gaan skydiven en dus hak ik de knoop door en vul ik m’n naam in op het formulier. Ik ga vandaag skydiven!!! We komen steeds dichterbij Wanaka en ik begin toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Danny gaat helaas niet mee en gaat ondertussen naar Puzzlingworld (een museum met een doolhof en andere leuke spellen) Vervolgens word ik afgezet bij het skydive busje die mij naar het vliegveldje rijdt. ‘Linda Castien?’ Ojee, ik ben aan de beurt. Ik ben niet echt bang, maar de zenuwen gieren door m’n lijf. Ik heb toch ook maar de video en de foto’s bestelt (ookal is het duur), want het is toch niet zomaar iets. En dan kan ik dat natuurlijk ook even aan iedereen laten zien ;) Ik word in een rood pak gehezen met overal banden en riempjes. Ik krijg sportschoenen aan, die zoals gewoonlijk weer veel te groot zijn. En een muts, handschoenen en bril voor de kou en de wind, worden aan m’n pak vastgemaakt. Ok, ik ben er klaar voor. De cameraman geeft me een hand en doet een kort interviewtje. En dan komt Roger zich introduceren, de skydiver met wie ik ga springen. ‘Zenuwachtig?’ ‘Euhmmm, ja. Maar wel gezond ook toch.’ Roger zegt dat hij ook voor elke sprong weer zenuwachtig is… je weet maar nooit of je goed neerkomt… uhu… grapjas. Gelukkig hou ik zelf ook wel van een grapje en ga ik er lekker in mee. Dus dit is je eerste keer vraag ik aan hem. Ja, spannend he, is zijn antwoord. Samen met nog 2 andere koppels gaan we een klein oranje vliegtuigje in. De banken zijn in de lengte van het vliegtuig en dus zitten we achter elkaar met de benen aan elke kant van de bank. Ik zit vooraan en dat betekent dus ook dat ik als eerste spring. Spannend!

Het opstijgen gaat sneller dan ik verwacht en binnen een paar seconden zitten we al vrij hoog. Op 12000 ft ga ik springen, oftewel 4 km hoogte. Ik moet bij Roger op z’n schoot komen zitten, om alles vast te maken en hij zet vervolgens m’n muts en bril op. Ook trek ik m’n handschoenen aan en bedenk ik me nu pas dat hetgeen wat ik op m’n handen heb geschreven echt totale onzin is… ;) De oxigen wordt bij m’n neus gehouden en ik vind dit maar een beetje raar. Als ik vervolgens zie dat iedereen dit doet, snuif ik ook maar wat zuurstof op… De deur gaat open en dit is het moment. Roger schuift ons naar de rand van de uitgang en we herhalen nog even het omhoog kijken en de handen aan de riempjes. En daar gaan we dan!

De adrenaline giert door m’n hele lijf en wauw wat gaat dat hard! M’n ogen tranen, maar wat is dit gaaf zeg. We draaien supersnelle rondjes en gaan supersnel naar beneden en dan na 45 (lange) seconden gaat de parachute open. Dat hangt niet heel lekker in die riemen, maar het maakt niet uit, want het is prachtig! Ik merk dat m’n oren helemaal dicht zitten, maar het is opeens wel heel stil. Wauw! ‘Waar gaan we landen?’ ‘Ik weet het niet, misschien in de rivier. ‘ haha, ok, waarschijnlijk daar waar een ander vliegtuigje staat…

Roger wijst naar z’n rechtervoet en vervolgens trekt hij aan rechts en gaan we supersnelle rondjes draaien… Whaaaa, leuk, maar het is zo wel net een hele snelle kermisattractie, die vooral niet te lang moet duren. Ook met links doet hij dit. En dan na 5 minuutjes in de lucht trek ik m’n benen hoog op en landen we zittend op de grond. Heel relaxed. De cameraman die voor ons stond te filmen krijgt de parachute op z’n hoofd en maakt nog een laatste foto van deze super skydive! High Five! Ik doe m’n muts en bril af, die best strak zaten en merk nadat ik op m’n neus blaas dat m’n oren toch aardig pijn doen. Maar het was een hele gave ervaring, die ik zeker (als ik veel geld heb) nog een keer ga doen. Ik bedank iedereen en word met het busje naar het hostel gebracht waar Danny me opwacht met een mooie roze roos, omdat hij vindt dat ik die wel heb verdiend. Superleuk! Danny die bij Puzzlingworld dacht dat hij foto’s van mij heeft gemaakt, heeft een heleboel foto’s van een andere skydiver op z’n fototoestel… ;) Maar gelukkig kan ik hem mijn foto’s en video laten zien. ;)

Het is nog steeds prachtig weer en daarom is een drankje op een terras nu wel gepast. We eten pizza bij een pizzeria en spreken ‘s avonds af met een aantal anderen van Magic bij Base waar we nog de popquiz winnen. ;) Weer een geslaagde dag.

14 maart: Wanaka.

Om een beetje bij te komen van het elke dag reizen met de bus en vroeg opstaan blijven we nog een nachtje langer in Wanaka. We slapen even goed uit en gaan ook even wassen. Vandaag dus even rustig aan. Wel doen we nog een leuke wandeling op Mt Iron. Bovenop de berg kan ik ook precies zien waar ik heb geskydived en laat dit aan Danny zien. De kant waar hij met z’n rug naartoe stond ;)

15 maart: Wanaka – Queenstown

Vandaag gaan we naar Queenstown. De stad waar iedereen het over heeft. Het regent en het is koud. Onder weg stoppen we bij Arrowtown voor een korte pauze. In dit stadje schijnen ze 1 van de beste homemade pie’s te hebben en dus gaan we die ook even uitproberen. De hot & spicy chicken pie smaakt inderdaad heerlijk en we hebben er goed aangedaan om gelijk naar dit tentje te gaan, want na ons stroomt de bakkerij vol en staat er een lange rij. ‘Hebben jullie ook al fudge geproefd?, vraagt Manon die ook in de Magicbus zit en Nederlands is. Uhm nee. Je kan namelijk gratis fudge proeven bij het snoepwinkeltje. En ook dat laten we niet aan ons neus voorbij gaan. Na zo’n 8 smaken te hebben geprobeerd nemen we toch ook maar een klein stukje tiramisu smaak mee, want die was wel errug lekker.

We rijden door naar Queenstown, waar we een kamer hebben in Base. Ook Manon, Anouk, Bob en Stuart staan in de rij en krijgen dezelfde kamer. Gelukkig zijn Danny en ik net iets eerder klaar, zodat we iig een laag bed hebben, want dat is toch wel heel erg fijn. Queenstown staat ook bekend om z’n Fergburger, een enorme hamburger, die iedereen eigenlijk een keer moet proberen. Danny en ik gaan voor de lunch bij Fergburger in de rij staan, want het schijnt dat de rij ‘s avonds nog veel langer is. We worden redelijk snel geholpen en bestellen de simpelste burger die ze hebben. Na zo’n 15 minuutjes wachten krijgen we de burgers en eten deze op in het hostel. Ze zijn lekker en inderdaad enorm. Na deze burger zit ik goed vol en hoef ik vanavond niet meer zo veel te eten.

Vanavond gaan we nog even naar the World Bar, waar ze theepotjes met mixdrankjes verkopen. Erg leuk, en helemaal omdat het tot 9 uur 2 voor de prijs van 1 is. Na 1 theepotje gaan we terug, want we komen toch weer terug in Queenstown en morgen moeten we vroeg op om naar Milford Sound te gaan. En aangezien ik aardig verkouden ben, vind ik het ook wel even fijn om op tijd te gaan slapen.

16 maart: Queenstown – Milford Sound – Te Anau

Met alleen een kleine rugtas stappen we in de bus naar Milford Sound. De buschauffeur praat aan 1 stuk door, wat soms best leuk is, maar wat af en toe ook heel vervelend kan zijn. Het is een lange rit. Bij een korte stop in de bergen vullen we ons water bij met bronwater uit de rivier. Zo dat is koud zeg, maar wel lekker. Na iets meer dan 5 uur komen we aan bij Milford Sound en gaan we om 14.00 u de boot op. Het is mooi hier! De boot neemt ons mee over een groot meer (sound) wat uitmondt in de zee met eromheen enorme bergen en watervallen. Het is toch ook wel fris en de muts die Danny (heel slim) heeft meegenomen en ik niet, trek ik over m’n hoofd… ;)  Van veraf lijkt het allemaal maar klein, maar als je dan dichtbij zo’n enorme waterval staat is het toch wel heel groot en hoog. Indrukwekkend!

Na een boottour van 1,5 uur en weer een hoop mooie foto’s, gaan we weer terug met de bus. Danny en ik hebben vantevoren bedacht dat we hier 1 dag langer willen blijven en stappen uit bij Te Anau, wat nog 2 uur bij Queenstown vandaan ligt. We gaan uit eten bij The Ranch, waar we een heerlijke steak eten met een gratis drankje en lopen een stukje langs het meer. Dit meer is het op 1 na (Taupo) grootste meer van NZ.

Bij het hostel spelen we vervolgens een aantal dobbelspelletjes waarbij Danny erg goed is in winnen vandaag en drinken we baileys, die we hebben gekocht, omdat we erom gedobbeld hebben. We proberen een filmpje te kijken, maar eigenlijk lukt dit de laatste tijd niet echt goed, omdat ik altijd zo moe ben dat ik tijdens de film in slaap val, wat nu dus ook weer gebeurt.

Wordt vervolgd…

Mijn locatie .

One response so far




One Response to “2. New Zealand. South island: Westkant”

  1.   Peteron 12 Apr 2012 at 22:44

    Hoi Linda,

    ontzettend leuke dingen hebben jullie gezien en gedaan zeg.
    Nieuw Zeeland is ook wel erg mooi.
    Rare jongens die NieuwZeelanders; mixdrankjes uit theepotjes.

    Groetjes, Peter

Trackback URI | Comments RSS

Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>