Archive for the 'Nieuw Zeeland' Category

Apr 01 2012

Foto’s Nieuw Zeeland

zie picasa

Mijn locatie .

No responses yet

Mar 23 2012

4. Laatste dagen New Zealand. North Island. Van zuid naar noord.

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

23 maart. Wellington.

In Wellington worden we na een telefoontje opgehaald door iemand van het hotel waar we een nachtje slapen. We hebben dit via groupon gedaan en daarom dus een nachtje in een hotel voor ongeveer de prijs van een hostel. Een busje van het hotel komt aanrijden en we stappen in. Danny eerst en daarna ik. Ik vergeet even dat ik m’n grote backpack nog op m’n rug heb en stap de auto in, maar dat gaat natuurlijk niet. haha… We checken in en nemen de lift naar onze kamer. Het ziet er een beetje oud uit, maar het is prima. We hebben ook gratis internet, dus dat proberen we gelijk even uit. Mmm… een code. Ik loop naar de receptie om de code te halen en kom terug om dit aan Danny te vertellen. ‘6 keer 0 en 6 keer 1′ Danny kijkt me raar aan, ‘hoe weet jij dat nou weer?’ Danny dacht dat ik in de badkamer was en had ondertussen met de telefoon op de kamer naar de receptie gebeld… en had dus waarschijnlijk de man aan de telefoon toen ik daar stond te wachten… :) Het hotel ligt aan de botanical gardens, waar we een wandeling door maken en vervolgens de cable-car nemen om in de stad te komen. Best leuk zo! In de stad zoeken we een leuk tentje uit om te eten, aangezien er in het hotel geen kookgelegenheid is. Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg… ;) Aan een tafeltje in het midden van het restaurant, bestelt Danny een biertje en ik een wijntje en omdat het happy hour is krijgen we er allebei 2.. gezellig. We eten heerlijke calamaris en spareribs, die echt heel goed gemaakt zijn. En na dit gezellige etentje spreken we af met Nick, een vriend van Danny uit Perth, en drinken we gezellig wat.

24 maart. Wellington – Turangi.

Om 6 uur staat de wekker, want omdat we nu niet bij 1 van de pickup hostels zitten, moeten we eerst nog een bus nemen naar de stad. Om half 8 komt de bus en dus willen we om 7 uur de bus nemen. Bij de bushalte blijkt dat we naar de weektijden hebben gekeken en hebben we de bus gemist. Ok een taxi dan maar. De vrouw bij de bali belt een taxi voor ons en eindelijk na 20 min. komt deze. De taxichauffeur zet ons af op het moment dat de bus er net aankomt… gelukkig we hebben het gehaald. Ross is weer onze buschauffeur, dus dat is wel grappig. Met maar een stuk of 10 mensen zitten we in de bus en rijden we richting Tui. Bij Tui is, door de naam al te bedenken, de TUI Brewery. Om 11 uur worden de eerste biertjes al gedronken.

We rijden na de lunch door naar een kiwipark. Hier hebben ze kiwi’s in een ruimte waar ze overdag denken dat het nacht is en andersom. we willen dit wel even zien en kopen kaartjes. Wat een grappige beesten die kiwi’s. Ze springen heen en weer, lopen over bomen en zijn superactief, maar wel een beetje instabiel, want ze vallen continu om. Misschien wel omdat ze geen armen of vleugels hebben… heel apart. Nou hebben we toch nog kiwi’s gezien, want in het wild zijn ze haast niet te vinden, ook vooral omdat ze ‘s nachts leven. Buiten hebben ze nog meer vogels, waaronder ook de Kokako, die z’n eigen naam zegt en iedereen toefluit, fuutfuw… hihi.

Na een uurtje in het park rijden we door naar Turangi. Vanuit deze plaats willen we de Tongariro crossing nog gaan doen, die we op de heenweg hebben overgeslagen. In Turangi laten we onze tassen even bij het informatiecentrum, tijdens het boodschappen halen en bellen ze vervolgens voor ons naar het hostel, zodat er iemand komt om ons op te halen. Ian, de eigenaar van het hostel komt met een auto en een karretje om ons op te halen. Het is maar een klein stukje, maar toch is het fjn dat we niet hoeven te lopen. Ian vertelt ons van alles over het hostel en over de crossing. Het weer is niet echt goed vandaag, maar wie weet wordt het morgen beter. Het hostel is grappig en huiselijk tegelijkertijd. Overal hebben mensen schilderingen gemaakt op de muren en de kinderen van Ian spelen tussen de backpackers. Het is echt een leuk hostel. We maken vanavond taco’s, waar we altijd wel goed in zijn en maken 2 schalen vol, wat uiteindelijk veel te veel, maar wel heel lekker is.

25 maart. Tongariro crossing.

Het regent buiten, maar toch willen we 1 van de mooiste wandelingen ter wereld niet overslaan en staan we op tijd op. Om 7.30 u hebben we ontbeten en staan we klaar om weg te gaan. Ian die voor ons de bus zou bellen, vertelt ons dat we beter om 9.30 u kunnen gaan, omdat het dan waarschijnlijk opklaart. Hij wil ons dan wel brengen. Dus 2 uur in de regen lopen, of gebracht worden en iets later beginnen. We nemen zijn aanbod graag aan en gaan dus maar even Ice Age kijken. Om 9.30 u brengt Ian ons en een Canadese jongen naar het begin van de Tongariro crossing en het weer ziet er goed uit. Dus dat is heel fijn. Bij aankomst zit er een groepje van 5 verkleumde meiden die de crossing dus wel vanmorgen hebben gedaan en helemaal doorweekt zijn. Ian neemt ze mee in de auto en ik ben blij dat we hem wat later doen! Het trekt helemaal open en het is een prachtige wandeling. Natuurlijk maken we ook even wat foto’s bij Mt Doom (Lord of the Rings). De crossing is bijna 20 km en gaat langs 3 vulkanen, resten van lava, meren en grote kraters. Het is echt geweldig. Bovenop de berg is het toch wel erg koud en zitten we middenin de wolken. Danny die weer heel slim zijn handschoenen mee heeft, geeft deze aan mij, en doet zelf z’n extra sokken om z’n handen… (goed voorbereid Linda…) Harde wind blaast ons af en toe bijna om en soms gaan we even met z’n 2 laag bij de grond zitten, omdat het toch wel heel hard is zo op de rand van de berg… Naar beneden door de zachte grond is het best steil en ook hier is de wind vrij hard. Veel mensen lopen met gidsen en met stokken, maar wij gaan ze voorbij. De weg naar beneden geeft een mooi plaatje met emerald and blue lakes. Geweldig! En daarachter in de zon kunnen we ver over het national park kijken. Na een lunch achter een berg bij een meer, waar we goed beschut zitten tegen de wind, lopen we nog zo’n 8 km en komen we aan bij de andere kant van de crossing. Ian komt ons hier ook weer ophalen, wat echt fantastisch is, omdat het toch zo’n 25 km van het hostel vandaan is. We betalen hem wat geld voor het rijden (alsnog minder dan de shuttlebus) En na een lekkere maaltijd en een douche gaan we vroeg op bed.

26 maart. Turangi – Taupo.

Vandaag hebben we nog genoeg tijd om Turangi een beetje te bekijken, want pas om 3 uur worden we opgehaald met de Magicbus richting Taupo. We maken een wandelingetje naar de termal pools, die we uiteindelijk niet zien, omdat het veel te ver is. En maken een paar tosti’s in het hostel. We bedanken Ian voor z’n goede service en lopen naar de plaats waar de bus ons ophaalt. Met bijna een uur vertraging komt de bus en rijden we in een uurtje naar Taupo. Taupo is al bekend voor ons en dus houden we het rustig vanavond. Met onze altijd toch wel luxe maaltijden voor hostels, genieten we van een steak en eten we taart als toetje… ‘Jullie hebben vast iets te vieren?’ haha… nee… nouja… bijna 4 maanden bij elkaar… :)

27 maart. Taupo – Auckland.

Om 7.15 u zitten we alweer in de bus op weg naar Wellington. Het wordt een lange dag. Onderweg is weinig te zien en er is ook te weinig tijd om te stoppen. Om half 5 komen we eindelijk aan in het hostel waar we met een leuke actie een double hebben in Base. Een hele fijne kamer die we op onze laatste dag ook nog wel kunnen boeken.

28 maart. Auckland – Pahia (Bay of islands)

Omdat Danny per ongeluk the Bay of Islands tour ook in z’n buspas had, gaan we ook nog naar het noorden. Om 7.30 u worden we opgehaald door een minibusje. Er gaan niet zoveel mensen naar het noorden en dus is er ook geen grote bus voor nodig. Nigel, die eigenlijk baas is van de buschauffeurs, rijdt vandaag, wegens omstandigheden. We zitten met Michelle (weer een andere Michelle uit Canada) en een Oostenrijkse jongen in de bus. Dat is het voor vandaag. Het is gezellig in de bus. Nigel vertelt een hoop en heeft ook wel humor. We gaan lunchen bij een mooie waterval. Boven is het zonnig en wel heel lekker. we lopen boven de waterval langs en Danny wil graag daar beneden zitten bij die picnictafel. ‘Het is daar niet zonnig en volgens mij ook nat’. ‘Nee joh, we lopen er gewoon heen’. Na een korte wandeling komen we beneden bij de waterval. Het is hier wel mooi. Wel jammer dat de picnictafel die er staat te nat is om op te zitten en het er best koud is… ;P Toch maar boven eten dan… Michelle komt er ook gezellig bij zitten.

Nigel haalt ons weer op en we rijden door naar Pahia. In het hostel krijgen we een dorm met 6 bedden, waarvan 1 een 2 persoonsbed is. Relaxed! En helemaal, omdat achteraf blijkt dat er verder niemand meer bijkomt… We huren gratis fietsen voor een uurtje bij het hostel en willen naar de watervallen fietsen… Nigel had gezegd dat dat kon. Bij de ingang van het pad staat een bordje met ‘fietsen verboden’… mmm jammer. Lopen wordt te lang, omdat de fietsen in een uur weer terug moeten. Nouja, dan maar boodschappen halen… Met een Lindauer champagne spelen we een tijdje Australisch triviant, wat nog best lastig is. En vervolgens gaan we naar Base voor de bbq waar we ons voor hebben aangemeld waar we met Michelle ook nog gezellig wat drinken.

29 maart. Pahia – Hokianga.

We kunnen vandaag een beetje uitslapen. Precies om 8 uur staan we bij de bus en deze keer is de bus iets voller met ongeveer 12 mensen. Nigel vraagt ons: ‘Danny and Linda, still want to go sandboarden?’ Jaaaaa!!!! In iets meer dan een uurtje komen we in Hokianga en maken we ons klaar voor het sandboarden. Michelle gaat ook gezellig mee. Door een klein bootje worden we opgehaald en gaan we aan de overkant naar de duinen. Schoenen en sokken uit… Het is nu nog koud, maar daar gaat snel verandering in komen. Ok, hier zijn de bodyboardjes, tussen de vlaggen blijven en veel plezier. Moeten echt helemaal van boven naar beneden… wooow, dat ziet er best hoog uit. En na een goede klim, gaat Danny als eerste naar beneden. Dat gaat best hard… Supergaaf. Ik ga er achteraan en dit is echt leuk!!!!! Het enige jammere is die klim naar boven. Je bent een paar minuten bezig om boven te komen en in een paar tellen beneden. Maar het is erg leuk. Na een uurtje hebben we het warm en zijn we best kapot. Een goede ochtendgymnastiek dus!

Vervolgens worden we met de bus afgezet bij een parkeerplaats en opgehaald door Sue van het hostel: globetrekkers. Ook Michelle gaat met ons mee. Danny en ik hebben een eigen huisje met een kamer en een balkonnetje. Superleuk! En het hostel is geweldig. Sue maakt ons wegwijs en vertelt ons ook dat we al het fruit wat hier groeit mogen plukken en eten. Wat het allemaal is, weten we niet, maar het smaakt heerlijk. Morgen gaan we bone carven en omdat het wel handig is om van tevoren een ontwerp te hebben, gaan we aan tafel zitten en proberen we wat te maken. Danny maakt iets met dolfijnen, ik vind het leuk om een soort tribal te maken met de letter L. Uiteindelijk hebben we allebei redelijk in ons hoofd wat we willen maken en kunnen we dit morgen meenemen.

We lopen even… tenminste dat is de bedoeling… naar de supermarkt en halen eten voor vanavond. Als we terugkomen hebben we nog iets meer dan een half uur om pannenkoeken te maken, voor we opgehaald worden voor de Footprints tour van vanavond. Dit is een van de beste guided nighttours in NZ. Helaas mislukken de pannenkoeken en besluiten we na de tour maar te eten. Bill, een Maori man komt ons ophalen. Hij praat in Maori en daarna vertaalt hij het in het Engels. Met een busje rijden we naar een mooi uitkijkpunt op de berg. in de bus stelt Bill zich voor en mogen wij ons 1 voor 1 voorstellen. Michelle en nog 2 andere vrouwen zijn mee. We komen aan bij een bos waar we een wandeling gaan maken. Bill loopt voorop. Hij loopt niet snel, maar vertelt daarnaast een hoop leuke en interessante dingen. De Cody bomen die hier staan, groeien alleen in NZ en het grappige aan deze bomen is dat ze zo hoog groeien als de bomen die er omheen staan. Dan stoppen ze met groeien in de hoogte en gaan ze groeien in de breedte. Bill laat ons ruiken aan de t-tree bladeren en ik raad meteen dat het van deze boom komt… :) The four sisters komen eraan. Dat is leuk… Er staan 4 bomen in een rondje bij elkaar. De oudste is het dikst en de jongste het dunst. Daar moet ik natuurlijk even mee op de foto :)

We zien enorme bomen en op een paadje moeten we degene voor ons volgen en mogen we niet omhoog kijken, want Bill heeft een surprise voor ons… ‘niet kijken Linda…’ haha. ‘Ok, kijk nu allemaal naar links, mooi he’… uhm ja… maar niet heel bijzonder. ‘Kijk nu eens achter je’. En achter ons staat een superdikke Codytree. Wauw!!! maar dit is nog niet eens de grootste. We zijn namelijk op weg naar de Father of the Forest. De op 1 na grootste Codytree. Bill begint met Maori gebeden en gaat zingen. Tijdens dit gezang lopen we op de Father of the forest af. Ik zie hem al, ´woooow´ En dan ziet Danny hem ook. Amazing! De boom is zo´n 17 m. breed en is 3000 jaar oud. Enorm dus!

We lopen terug via hetzelfde pad. Bij een groot hol blijven we staan en Bill vertelt ons dat dit een Hobbithol is. uhu… Het grappige hieraan was dat ik op de heenweg de grap maakte tegen Michelle en Danny: Hé kijk, een hobbithol… Leuk. De hobbits zijn natuurlijk niet echt, maar de kiwiholen wel. helaas geen kiwi’s gezien, wel een hoop spinnen.

Na deze Father of the forest, gaan we ook nog naar the Lord of the Forest en dit is zoals je al kunt raden: de grootste Codytree die er is. Na een korte wandeling met weer een aantal liedjes van Bill gezongen en gefloten komen we bij the Lord of the Forest. Wat een enorme boom! Deze is niet zo breed als de father of the forest en maar 2000 jaar oud, maar deze is wel 52 m hoog. Geweldig om dit weer mee te maken. Bill steekt een stukje hars aan van de Codytree en geeft alle vrouwen een klein stukje om mee te nemen. Als je erop wrijft ruik je de hars. Een superbijzondere ervaring!

Op de terugweg vertelt Bill ons over de possoms in NZ. In AU zijn ze beschermd, maar hier in NZ is een goede possom een dode possom, omdat ze alle bomen kaal vreten. Niet veel later zien we er 1 op de weg. Bill zegt: a bad possom… En na een hobbel: ‘Now it’s a good possom’… Eigenlijk best zielig, maar toch kunnen we ons lachen niet inhouden. Na deze geweldige tour maken we bij het hostel nog snel onze pannenkoeken af en kunnen we eindelijk eten.

30 maart. Hokianga.

Nog 1 dagje in Hokianga. Om 9 uur worden we opgehaald door James voor de bone carving. Bij zijn huis stappen we uit en laten we in de woonkamer onze ontwerpen zien. Die van mij is gelijk goed en ik kan hem op het bot gaan tekenen. Danny moet die van hem nog een beetje aanpassen en Michelle moet hem nog maken. Ik kan hem ondertussen al gaan uitzagen. Dit moet aardig precies gebeuren, maar lukt best goed. Met een paar kleine veranderingen heb ik mijn ontwerp uit het bot gezaagd. Nu schuren en bewerken. Danny doet er iets langer over, omdat zijn ontwerp best lastig is: 2 dolfijnen in elkaar. Na ongeveer 5 uur heb ik hem af en ben ik tevreden. Danny is nog iets langer bezig, maar heeft uiteindelijk ook een supermooi ontwerp! Dat hebben we toch best knap gedaan. Misschien wel een idee om dit in NL ook te proberen. Tevreden met onze kettingen komen we terug bij het hostel. Sue is heel enthousiast en dat geeft ook weer een goed gevoel. Met een drankje en wat fruit uit de tuin gaan we darten en win ik… hihi… (sorry Danny) Na nog een korte strandwandeling koken we en genieten we nog even van dit fijne hostel.

31 maart. Hokianga – Auckland.

Alweer de laatste dag van dit geweldige avontuur. We worden om 10 uur opgehaald door de Magicbus. We rijden langs the lord of the Forest en dat is ook nog wel leuk, omdat we deze alleen in het donker hadden gezien. Na deze korte stop gaan we verder en om de tijd te doden doen we een quiz. Jongens tegen de meiden. De jongens zijn aan de beurt: ‘wat is de luchtdruk van een autoband?’ En creepy of niet: nog geen 2 tellen later hebben we een lekke band. Midden op de weg staan we stil in the middle of nowhere. De buschauffeuse belt de anwb en die komt na 2 uur om de band te vervangen, maar stom genoeg is nu door de gevarenlichten de accu leeg. Een ander mannetje komt een half uur daarna langs om dit weer te fixen en we kunnen weer verder. Na 3 uur kunnen we eindelijk weer verder en om 5 uur komen we aan in Auckland waar we nog een nacht in Base slapen. Morgen nog een gratis magic shirt halen, omdat we zo lang vastgestaan hebben met de auto… en dan weer terug naar Brisbane…

 

Wat een fantastisch avontuur!!!

Mijn locatie Russell, Northland, New Zealand.

6 responses so far

Mar 17 2012

3. New Zealand. South Island. Oostkant

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

17 maart: Te Anau – Queenstown (St. Patricks Day)

Na een makkelijk ontbijtje bij het meer gaan we een wandeling maken om het meer. Het is een deel van the Kepler Track, een 3 daagse wandeling met trekkershutten. We kunnen helaas niet de hele dag lopen, omdat we om 17.15 weer terug moeten zijn voor de bus, die ons dan weer op komt halen, maar een km of 20 kunnen we doen vandaag. Onderweg komen we langs een wildlife centrum en kijken hier even rond. Een enorme duif zit in een kooi, the woodpigeon. Die is best groot. Omdat we nog een stuk moeten, lopen we verder. Er is iets in m’n oog gevallen en ik vraag Danny om dit eruit te halen. Het blijkt een rupsje te zijn… Ik dacht al, dat voelt gek… Bij het begin van The Kepler Track vullen we nog even onze flesjes bij en gaan we een mooi bospad in. Het is een mooie hike, niet echt moeilijk, omdat het allemaal plat is. Bij het eind van dit pad gaat het verder de bergen in, maar dat moeten we maar bewaren voor een volgende keer. Na een lunch bij het water, gaan we dezelfde weg weer terug en hebben we zelfs nog tijd voor een drankje bij een café. Het is tenslotte St. Patricks Day, wat we eigenlijk alweer helemaal waren vergeten. Na een tweede corona vraagt de barman of we hier niet willen blijven om St P day te vieren, maar wij gaan dit met nog een aantal anderen van de Magicbus gezellig in Queenstown vieren. Om half 6 komt de bus en na nog een fish and chips rijden we in zo’n 2 uur naar Queenstown. Iedereen is groen op straat en veel mensen zijn op dit drankfeest al aardig dronken. We kleden ons om en met groene kleding en vlaggetjes op onze wangen gaan met een grote groep eerst naar the World Bar, waar we weer wat theepotjes bestellen… Vervolgens nog een dansje hier en daar en hebben we een gezellige party avond!

18 maart. Queenstown

Vandaag nog een dagje in Queenstown. We slapen een beetje uit, want dat is wel weer lekker als je niet zo vroeg met de bus hoeft. Eerst even wat dingen regelen op internet, zoals de ferry weer terug naar noord en een hotel in Wellington die we via groupon hebben. Daarna gaan we een stuk lopen. Er gaat een gondel de berg op net naast de stad, maar de vrouw die we net hebben gesproken bij het informatie centrum heeft ons verteld dat we omhoog kunnen lopen en daarna gratis de gondel naar beneden kunnen nemen en dat vinden we wel een goed plan. Het pad is steil en het is alleen maar klimmen. ‘Volgens mij zitten we op zo’n 3 kwart’ zegt Danny, maar ik denk dat we pas op 1 kwart zitten en dat komt inderdaad toch beter in de richting. Na zo’n 2 uurtjes bijna alleen maar klimmen zijn we bovenop de berg op ongeveer 450 m hoogte. Een chinees vrouwtje vraagt, nadat Danny een foto van haar en haar man heeft gemaakt, of ze een foto van ons moet maken. En daar sta ik dan met m’n rode kop. ;)

Het wordt fris en zoals gezegd nemen we de gondel terug naar beneden. Eerst kijken we even hoe de mensen voor ons dit doen. Kaartjes worden inderdaad niet gecontroleerd en ze stappen gewoon in. Dat kunnen wij dus ook. Leuk hoor, zo’n ritje. We zijn een stuk sneller beneden dan dat we omhoog zijn gekomen en gaan hierna nog even naar een café met een haardvuur om op te warmen.

19 maart: Queenstown – Dunedin.

Een nieuwe buschauffeur stopt bij ons hostel, Craig. ‘Waar gaan jullie heen?’ ‘Top up.’ ‘On Top bedoel je.’ o, ja… die ja. ;) Na zo’n 5 uur komen we aan in Dunedin. De stad van de Cadbury chocolade fabriek. Met weer een leuke magic prijs, bestellen we 2 kaartjes. Wel fijn dat Magic bijna voor alles leuke aanbiedingen heeft, aangezien alles toch wel heel duur is. Nog even een rondje door de stad en dan om 3 uur staan we bij de fabriek. Meteen krijgen we een chocolaatje om op te eten tijdens het intro filmpje. Mm lekker, zo’n rondleiding… Voor ons haar krijgen we een netje voor de hygiene. Danny krijgt er nog 1, voor z’n baard… ;) En dan gaan we de fabriek in en krijgen we allemaal een tasje met een reep, om nog meer chocola in te kunnen stoppen tijdens de tour. We zien hoe de chocola wordt gemaakt en verpakt en zien een enorme chocoladefontein. Met een gevuld zakje lopen we de chocoladefabriek uit.

Omdat een aantal personen waar we nu al een tijdje mee reizen, vanaf morgen een andere weg gaan, gaan we met de hele groep uit eten. Met o.a. Manon en Anouk uit NL, Stuart en Bob uit Engeland, waar we het meest mee hebben gedaan, gaan we naar de Thai. Na een lekkere maaltijd doen we nog een paar potjes pool, waar ik met Bob een goed team ben tegen Stuart en Danny. Erg leuk.

20 maart. Dunedin – Lake Tekapo.

In Dunedin is de steilste straat ter wereld en dat is wel een bezoekje waard. Met de magicbus rijden we hier naartoe en niet iedereen stapt uit de bus, omdat het nog vrij vroeg is, maar Danny en ik doen zelfs een wedstrijdje wie het eerste boven is… hihi… Een echte fotofinish! Zo dat is echt steil zeg. Bob en stuart proberen een beetje te voetballen, maar dat is best lastig als de bal alleen maar naar beneden rolt. Wij kunnen nu iig zeggen dat we op de steilste straat ter wereld geweest zijn.

De tweede stop vandaag is voor Lake Tekapo met daarachter Mt Cook. Een prachtig uitzicht waar we even wat foto’s maken. Niet veel verder is ons hostel. Craig heeft voor vanavond geld bij alle passagiers verzameld die mee willen doen met de bbq. Hij heeft hier boodschappen voor gehaald en vraagt een aantal mensen om te koken en de rest om af te wassen. Als je wilt koken, moet je er om 6 uur zijn. Het is nu bijna 4 uur en dus hebben we nog even tijd om de omgeving te verkennen. We zitten met het hostel aan het meer en dus willen we hier een wandelijk gaan maken. Het begin van het meer is heel ondiep en daarom is het ook wel heel leuk om hier foto’s te maken. Ook de zeilsteentjes blijven erg leuk. En onze lange wandeling wordt niet langer dan een paar 100 meter, maar lol hebben we wel. Om 6 uur staan we in de keuken, eigenlijk ook omdat we niet af willen wassen. De koolsla is onze taak en met botte messen en zonder snijplanken maken we er toch een hele lekkere koolsalade van. De hamburgers en worstjes zijn klaar en het eten kan beginnen. Erg leuk dat een buschauffeur zoiets organiseerd, want het is toch z’n vrije tijd. Het wordt koud en na een heerlijk ijstoetje na trekken we handschoenen en jassen aan en gaan we nog even terug naar het meer om voor het helemaal donker wordt nog een paar stenen te laten zeilen.

21 maart. Lake Tekapo – Christchurch – Kaikoura

Met spierpijn in m’n arm word ik wakker… hoe zou dat toch komen!?! Om 7.30 u wachten we met z’n allen binnen op de bus. Het heeft gevroren vannacht, dus het is aardig koud. Met de bus rijden we eerst naar de Mouraki Boulders, oftewel grote ronde keien op het strand. Het is superdruk, omdat er een aantal toeristenbussen tegelijk zijn gestopt. Toch wil ik hier een foto maken, ik moet toch kunnen laten zien dat ik hier ben geweest. :)

We rijden verder en gaan door Christchurch heen. Overal in de stad zijn de vernielingen van de aardbevingen nog te zien. Er is veel gesloten en dat is ook de reden waarom de Magic bus er niet meer stopt. Het schijnt dat er nogsteeds 5 keer op een dag een kleine aardbeving hier is, maar wij hebben dat niet meegemaakt.

Door naar kaikoura, waar het helaas regent. We zitten hier in de Dusky Lodge voor 2 nachten en morgen gaan we een Whale watch tour doen. Gaaf!

22 maart. Kaikoura.

De Whale Watch begint pas om 12.45 u, dus eerst hebben we genoeg tijd om te ontbijten en te wassen. Het zonnetje schijnt en dus een supermooie dag om de zee op te gaan. We lopen richting het Whale whatch centrum en kopen onze kaartjes. Met een busje worden we naar de boot gebracht en daar gaan we dan. De boot gaat superhard en de golven zorgen ervoor dat de boot hard op en neer gaat. Fijn… Ik ben blij dat ik een pilletje heb genomen… We gaan langzamer en de kapitein hangt een sensor in het water om te luisteren of er walvissen in de buurt zitten. We varen nog iets verder, maar niet heel snel. We mogen naar buiten, want er zwemt een walvis in het water vlakbij. We gaan naar boven en… wauw!!!! wat een beest. Prachtig. En zo groot. Elke 15 seconden spuit hij het water naar boven. Dit is zoooo gaaf!!! De enorme walvis die we hier zien is een spermwhale, de meest voorkomende walvis. Hij is ongeveer net zo groot als de boot en dat zwemt hier gewoon naast ons. Na een paar minuten heeft de walvis genoeg zuurstof om weer zo’n uur onder water te blijven en laat hij een prachtige staart zien als hij onder duikt.

Zo zien we nog een andere walvis die zelfs nog een keer boven komt, omdat hij waarschijnlijk te weinig zuurstof had. Geweldig om te zien. Naast deze walvissen zijn er ook een hoop albatrossen. Een enorme zeevogel. Het zou leuk zijn als we een walvis en een albatros tegelijk op de foto kunnen krijgen, maar de enige vogel die in de buurt komt is een kleine zeemeeuw. Ook wel grappig.

We hebben nu 2 walvissen gezien en de boot vaart nu een stukje verder naar een plek waar dolfijnen zitten. En niet maar een paar, maar wel honderden. Het zijn Dusky Dolphins, dat verklaart ook gelijk de naam van ons hostel. Ze zwemmen overal om ons heen, doen kunstjes en maken mooie formaties. Superleuk om te zien. Ook zwemt er nog een zeehond tussen, die in het water een stuk sneller is dan op het land. Deze tour is ons geld zeker waard! Op de terugweg zie ik in de verte weer een walvis het water naar boven spuiten. 5 minuten later wordt dit ook doorgegeven via de walky talky’s, maar wij hadden hem al gezien. ;)

Na deze supermooie tour is een visje wel gepast en die halen we dan ook bij een visboer in het centrum. We lopen langs een café met een bord buiten. 50/50 kans op een gratis drankje. Bij de barman zeg je kop of munt en als je het goed hebt krijg je hem gratis. Danny heeft het goed, ik niet, dus alsnog 2 voor de prijs van 1! Zoiets zouden ze nou in NL ook eens moeten doen… ;) Leuk.

23 maart. Kaikoura – Picton – Wellington.

Onze eerste stop vandaag is een prachtige lokatie. Het café zit aan het strand en heeft een geweldig mooie tuin. Danny heeft een home made sausage roll bestelt die iets groter is dan normaal en daarom delen we hem maar. Hij smaakt goed! Lekker met de koffie ;)

En na nog ongeveer 2 uurtjes rijden komen we weer aan bij de ferry in Picton. Om 1 uur stappen we weer op de boot en zeggen we het zuidereiland vaarwel, maar ik zou hier zeker nog eens terug willen komen! Wat een geweldig eiland.

Wordt vervolgd…

(foto’s toegevoegd in het Nieuw Zeeland album op picasa)

Mijn locatie .

One response so far

Mar 09 2012

2. New Zealand. South island: Westkant

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

9 maart. Wellington – Picton – Nelson

We moeten vroeg op vandaag. Om 10 voor 7 staan we al buiten voor ons hostel te wachten op de shuttlebus naar de ferry. Want vandaag gaan we naar het zuidereiland. De kortingscodes die we voor onze tickets hebben gebruikt blijken te werken en we lopen om 8.00 u de ferry op. Het is een rit van zo’n 3 uur in een aardig grote ferry, waar ze een aantal restaurants en een hoop fijne stoelen hebben, maar waar het ook erg fijn is om af en toe even buiten te staan, vanwege de golven. Bijna bij het zuidereiland zien we nog een zeehond in het water.

Om 12.00 u staat de magicbus klaar en met buschauffeur Stu rijden we vandaag door naar Nelson. Een prachtig plaatsje vlakbij de kust. Bij een Warehouse (goedkoop warenhuis) koop ik een lange broek en laarzen. Danny haalt een muts en handschoenen, die ik zelf van huis heb meegenomen, omdat we nog naar koudere gebieden in NZ gaan. We maken taco’s in het hostel en slapen in een 4 persoons dorm met Bob en Stuart (uit Engeland) die erg lijken op de Inbetweeners, voor degene die ze kennen, erg grappig dus.

10 maart: Abel Tasman

We blijven in de buurt van Nelson, want vandaag gaan we een dagtripje doen naar Abel Tasman. Met een lunchpakketje op zak beginnen we met een wandeling van 11 km langs de kust. Het is een prachtig gebied en we hebben ook heel veel mazzel met het weer.

Onderweg stoppen we af en toe bij het strand, maar helaas moeten we aardig doorstappen om op tijd bij de kayaks aan te komen. Na nog wat mooie uitkijkpunten komen we net op tijd aan en genieten we van onze lunch bij het water. Met een groep van 16 personen, allemaal van Magic, worden we verdeeld over 2 groepen voor het kayakken. We krijgen uitleg van een gids die ons allemaal een soort van ‘rokje’ geeft om aan te trekken, wat je over de randen van je kayak heen moet trekken. Heel charmant Danny ;) Vervolgens krijgen we uitleg over de kayaks, die er iets anders uitzien dan die in 1770. Bij deze moet de achterste persoon namelijk ook sturen met de voeten.  Danny begint achter en controlleert de voetpedalen. Het water is zo helder hier en de zon maakt dit nog net even iets mooier. En daar gaan we dan.

De kayak in, de ‘rokjes’ om de randen en het water in.  ‘Als je een zeehond ziet, moet je het geluid maken van een zeehond, zodat iedereen het weet’… en al snel horen we de eerste zeehondgeluiden van onze gids en zien we ze inderdaad op de rotsen. Het kayakken gaat best lekker hier. Na wat foto’s op een mooi eilandje waar we ook nog een soort pinguin zien, gaan we om het volgende eiland heen en daarna terug richting strand. Ik zit achterin nu en kan de kayak dus ook alle kanten op sturen ;) De golven zijn hier wat hoger en dus krijgen Danny en ik het idee om te gaan surfen op de golven, zoals we hebben geleerd in 1770, waar het toen niet lukte vanwege de golven. Steeds zijn we ver achter, naast of voor de rest van de groep, hoe we het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar we pakken wel een paar golven mee waar we op kunnen surfen. Er komt weer een golf, peddelen tot je erbij neervalt en surfen maar!!! Gaaf hoor! Tijdens het laatste stuk halen we iedereen in en zijn we als eerste op het strand, als echte professionals… ;)  ‘Jullie hebben dit vast vaker gedaan?’ vraagt onze gids… haha, leuk. We leggen de kayaks op het strand op de plek waar de gids heeft aangegeven en wachten op de kar die ons en de kayaks op komt halen, maar hij komt niet naar ons toe, omdat het zand tussen hem en ons in te zacht is, waardoor hij weg zou zakken. Dus moeten we de kayaks, die best zwaar zijn, naar hem toebrengen… Allemaal achterin de kar, worden we teruggebracht naar de plek waar de bus ons weer op komt halen. Na een fijne douche, omdat ik het toch wel koud had gekregen, vinden we dat we vandaag wel genoeg inspanning hebben geleverd om vanavond fish en chips te mogen eten bij het plaatselijke café. Bij het restaurant ernaast eten we dit op, met voor Danny een biertje erbij en helaas voor mij geen wijntje vanavond, omdat de barman mijn id wil zien, maar ik deze heb moeten inleveren als keydeposit… Ach, gelukkig schatten ze me nog niet te oud ;)

11 maart: Nelson – Greymouth

De bus rijdt vandaag naar Greymouth. Het is bijna 12 uur en het regent pijpenstelen. Danny en ik willen allebei wel heel graag the Pancake Rocks zien, ookal regent het superhard. De meeste mensen blijven in de bus, of gaan even een winkeltje in, maar een aantal, waaronder wij, gaan toch even een kijkje nemen. Paraplu’s uit en lopen maar. De wind en de regen zorgen ervoor dat de paraplu niet heel veel nut heeft, maar toch blijf ik vergeleken met mensen zonder paraplu redelijk droog. The Pancake Rocks zien eruit als allemaal platte stenen op elkaar gestapeld. Het is een mooi gezicht, maar heel lang blijven we niet kijken. Ook zitten er weer een hoop zeehonden en komen we langs een plek met een bordje: Sudden Sound. We blijven even staan en dan horen we het: alsof het diep in de rotsen bij het water onweert, heel apart.

Met zeiknatte broeken en schoenen stappen we weer de bus in en rijden we door naar Greymouth, waar we in het hostel ‘Neptunes’ snel droge kleding aantrekken. In het hostel hebben we gratis scones en een drankje. Het is een leuk en gezellig hostel en na een simpele maaltijd spelen we nog mee met een potje killerpool. Om beurten moet je proberen 1 bal in een gat te schieten en dan hou je je levens. Mis je, raak je 1 van de 3 levens kwijt. Er spelen zo’n 20 man mee. Mijn 1e is raak.. de tweede ook, maar dan gaat het minder. Danny heeft geen levens meer en ik heb na hem nog 1 kans. Helaas mis ik ook… Maar toch een erg leuk spel in een erg leuk hostel.

12 maart: Greymouth – Franz josef

De zon schijnt en dus is het een mooie dag om goud te zoeken! In Ross is er de mogelijkheid om goud te zoeken en dus gaan wij dit uitproberen. Bij een winkeltje kopen we 2 bakken met stenen en wachten tot iedereen dit heeft gedaan. De vrouw van de winkel loopt voorop en stopt bij een bak met water. Ze laat ons zien hoe je het goud kunt vinden. Met het water erin schudt ze het bakje met stenen een aantal keer heen en weer en laat er steeds meer stenen uitvallen. Uiteindelijk blijven er een aantal goudsnippers over en giet ze dit in een klein buisje. Nu mogen we het zelf proberen. Ik schud de bak heen en weer en zie in het water kleine goudkleurige snippers verdwijnen… volgens mij was dit niet helemaal de bedoeling… Gelukkig blijft er uiteindelijk nog wel wat over voor in het buisje en zit er nog een stukje Jade bij. Ik moet lachen om Danny. Hij heeft iets meer gevonden dan ik en probeert in de waterbakken van de andere mensen, die allemaal allang klaar zijn, hier en daar nog wat goudsnippertjes te vissen. Maar toch is het lang niet zo leuk als toen met de saffiertjes. ;)

Na nog een kort ritje met de bus komen we aan in Franz Josef. De plaats waar iedereen het over heeft, wat betreft de Gletsjers. Je kunt zelf naar de gletsjer toelopen, maar dan kan je er niet op komen. Wat wij gaan doen, is een halve dag hike met een gids, die ons meeneemt de gletsjer op. Gaaf!

Rond 3 uur staan we klaar en krijgen we een informatiefilmpje te zien en moeten we wat gegevens invullen. Het schijnt best fris te zijn op de gletsjer en daarom krijgen we allemaal een waterdichte blauwe jas. Omdat we op het ijs gaan lopen, moeten we dikke sokken en laarzen aan. Ik begin met een maat 4, veel te groot. Maat 3 dan… ik stap in de laarzen en m’n sokken en voeten worden drijfnat. Waarschijnlijk zijn deze laarzen met de regen gebruikt. Gelukkig zijn ook deze te groot en probeer ik maat 2 met nieuwe sokken: perfect! En we spikes mee in een heuptas. Nog 10 minuutjes met de bus en onze hike kan beginnen. We lopen door het bos naar de gletsjer. Dit is al een mooi weggetje. Na een kwartierje lopen komen we op een open plek en in de verte zien we de gletsjer. Wauw! We zijn nu vlakbij.  ‘Het lijkt op 10 minuten afstand te zijn, maar over 10 minuten lijkt het nog net zo ver…’ vertelt onze gids. En dat klopt wel. Er stroomt een rivier vanuit de bergen waar we het ijs al kunnen zien.

Nu komen we echt dichtbij. We zijn inmiddels ook al een half uurtje aan het lopen. We gaan een hek voorbij, waar je zonder gids niet mag komen. Wat is dit fantastisch zeg. Overal om ons heen is ijs. We gaan nu ook de spikes aantrekken, omdat het ook aardig glad begint te worden. Dat loopt best raar, maar ook wel heel fijn, omdat je weet dat je niet uit kan glijden. We lopen over smalle stukjes en onze gids hakt af en toe wat ijs weg, zodat wij onze voeten ergens op kunnen zetten. Op het hoogste punt komen we bij een grot. In kleine groepjes gaan we de grot in, tot het zo smal is dat we niet meer verder kunnen. Het ijs drupt op m’n neus, maar het is zo gaaf, dat de kou nu niet uitmaakt. Ook gaan we nog over een soort ijsbrug. Het is eigenlijk niet uit te leggen hoe bijzonder dit allemaal is. Je moet dit zelf meemaken. Af en toe horen we ook hele harde knallen. Dit is dan ijs wat ergens naar beneden valt. Dit gebeurt elke dag een aantal keren, maar helaas hebben we niks kunnen zien. Tijdens het uittrekken van de spikes komt er een mountainbird bij ons zitten, de enige vogel die nog hoog in de bergen leeft. We lopen weer terug naar beneden en zijn weer er een fantastische ervaring rijker.

Deze goede hike zorgt ervoor dat we best trek hebben gekregen. Voor we de berg op gingen had Danny een Glacier Pie bij de bakkerij gehaald, die we nu zeker wel verdiend hebben. Bij het hostel eten we deze snel op. Omdat we de halve dag hike hebben gedaan hebben we ook gratis toegang tot de hotpools vanavond. We moeten voor 9 uur binnen zijn en daar zorgen we wel voor. Buiten staan we te bibberen in onze zwemkleding. Snel de kleding in de kluis en de hotpools in. De 1 is 38 graden, de ander 40. We proberen die van 38 graden eerst. Oh, wat heerlijk zeg… dit is wel genieten. Ook nog even die van 40 graden proberen, maar deze (ookal is het maar 2 graden meer) is echt een beetje te heet. Na nog 10 minuten in de 38′ waar inmiddels ook Michelle en Michelle bij zijn komen zitten, hebben we genoeg warmte in ons opgenomen en gaan we terug naar het hostel. ‘Nog een klein stukje lopen?’ We zijn aardig rosig, maar toch wil ik nog een korte wandeling maken, omdat het schijnt dat hier glowworms zitten. Na nog geen 5 minuten lopen gaan we een donker pad in en zit het helemaal vol met glowworms. Vooral aan de onderkant van een omgevallen boom zien we er tientallen nadat we onze zaklampen uit hebben gedaan. Terug bij het hostel vallen we snel in slaap na een geweldige dag!

13 maart: Franz Josef – Wanaka.

Vandaag weer vroeg op, want om 7.15 u gaat onze bus alweer richting Wanaka. Nog even een stop bij Lake Matheson, het meest gefotograveerde meer van Nieuw Zeeland. Het is koud en de mist hangt nog boven het gras. Zonder de bergen, zou je zo zeggen dat het Nederland is. We lopen een rondje om het meer, waarbij we blauwe paddestoelen (magic mushrooms) tegenkomen en prachtige uitzichten over het meer hebben. Ookwel the mirrorlakes, waarbij de weerspiegeling net zo mooi is als de bergen zelf. Wauw. Na een uurtje komen we weer terug bij de bus.

Het is vandaag een prachtige dag en volgens de buschauffeur een perfecte dag om te gaan skydiven en dus hak ik de knoop door en vul ik m’n naam in op het formulier. Ik ga vandaag skydiven!!! We komen steeds dichterbij Wanaka en ik begin toch wel een beetje zenuwachtig te worden. Danny gaat helaas niet mee en gaat ondertussen naar Puzzlingworld (een museum met een doolhof en andere leuke spellen) Vervolgens word ik afgezet bij het skydive busje die mij naar het vliegveldje rijdt. ‘Linda Castien?’ Ojee, ik ben aan de beurt. Ik ben niet echt bang, maar de zenuwen gieren door m’n lijf. Ik heb toch ook maar de video en de foto’s bestelt (ookal is het duur), want het is toch niet zomaar iets. En dan kan ik dat natuurlijk ook even aan iedereen laten zien ;) Ik word in een rood pak gehezen met overal banden en riempjes. Ik krijg sportschoenen aan, die zoals gewoonlijk weer veel te groot zijn. En een muts, handschoenen en bril voor de kou en de wind, worden aan m’n pak vastgemaakt. Ok, ik ben er klaar voor. De cameraman geeft me een hand en doet een kort interviewtje. En dan komt Roger zich introduceren, de skydiver met wie ik ga springen. ‘Zenuwachtig?’ ‘Euhmmm, ja. Maar wel gezond ook toch.’ Roger zegt dat hij ook voor elke sprong weer zenuwachtig is… je weet maar nooit of je goed neerkomt… uhu… grapjas. Gelukkig hou ik zelf ook wel van een grapje en ga ik er lekker in mee. Dus dit is je eerste keer vraag ik aan hem. Ja, spannend he, is zijn antwoord. Samen met nog 2 andere koppels gaan we een klein oranje vliegtuigje in. De banken zijn in de lengte van het vliegtuig en dus zitten we achter elkaar met de benen aan elke kant van de bank. Ik zit vooraan en dat betekent dus ook dat ik als eerste spring. Spannend!

Het opstijgen gaat sneller dan ik verwacht en binnen een paar seconden zitten we al vrij hoog. Op 12000 ft ga ik springen, oftewel 4 km hoogte. Ik moet bij Roger op z’n schoot komen zitten, om alles vast te maken en hij zet vervolgens m’n muts en bril op. Ook trek ik m’n handschoenen aan en bedenk ik me nu pas dat hetgeen wat ik op m’n handen heb geschreven echt totale onzin is… ;) De oxigen wordt bij m’n neus gehouden en ik vind dit maar een beetje raar. Als ik vervolgens zie dat iedereen dit doet, snuif ik ook maar wat zuurstof op… De deur gaat open en dit is het moment. Roger schuift ons naar de rand van de uitgang en we herhalen nog even het omhoog kijken en de handen aan de riempjes. En daar gaan we dan!

De adrenaline giert door m’n hele lijf en wauw wat gaat dat hard! M’n ogen tranen, maar wat is dit gaaf zeg. We draaien supersnelle rondjes en gaan supersnel naar beneden en dan na 45 (lange) seconden gaat de parachute open. Dat hangt niet heel lekker in die riemen, maar het maakt niet uit, want het is prachtig! Ik merk dat m’n oren helemaal dicht zitten, maar het is opeens wel heel stil. Wauw! ‘Waar gaan we landen?’ ‘Ik weet het niet, misschien in de rivier. ‘ haha, ok, waarschijnlijk daar waar een ander vliegtuigje staat…

Roger wijst naar z’n rechtervoet en vervolgens trekt hij aan rechts en gaan we supersnelle rondjes draaien… Whaaaa, leuk, maar het is zo wel net een hele snelle kermisattractie, die vooral niet te lang moet duren. Ook met links doet hij dit. En dan na 5 minuutjes in de lucht trek ik m’n benen hoog op en landen we zittend op de grond. Heel relaxed. De cameraman die voor ons stond te filmen krijgt de parachute op z’n hoofd en maakt nog een laatste foto van deze super skydive! High Five! Ik doe m’n muts en bril af, die best strak zaten en merk nadat ik op m’n neus blaas dat m’n oren toch aardig pijn doen. Maar het was een hele gave ervaring, die ik zeker (als ik veel geld heb) nog een keer ga doen. Ik bedank iedereen en word met het busje naar het hostel gebracht waar Danny me opwacht met een mooie roze roos, omdat hij vindt dat ik die wel heb verdiend. Superleuk! Danny die bij Puzzlingworld dacht dat hij foto’s van mij heeft gemaakt, heeft een heleboel foto’s van een andere skydiver op z’n fototoestel… ;) Maar gelukkig kan ik hem mijn foto’s en video laten zien. ;)

Het is nog steeds prachtig weer en daarom is een drankje op een terras nu wel gepast. We eten pizza bij een pizzeria en spreken ‘s avonds af met een aantal anderen van Magic bij Base waar we nog de popquiz winnen. ;) Weer een geslaagde dag.

14 maart: Wanaka.

Om een beetje bij te komen van het elke dag reizen met de bus en vroeg opstaan blijven we nog een nachtje langer in Wanaka. We slapen even goed uit en gaan ook even wassen. Vandaag dus even rustig aan. Wel doen we nog een leuke wandeling op Mt Iron. Bovenop de berg kan ik ook precies zien waar ik heb geskydived en laat dit aan Danny zien. De kant waar hij met z’n rug naartoe stond ;)

15 maart: Wanaka – Queenstown

Vandaag gaan we naar Queenstown. De stad waar iedereen het over heeft. Het regent en het is koud. Onder weg stoppen we bij Arrowtown voor een korte pauze. In dit stadje schijnen ze 1 van de beste homemade pie’s te hebben en dus gaan we die ook even uitproberen. De hot & spicy chicken pie smaakt inderdaad heerlijk en we hebben er goed aangedaan om gelijk naar dit tentje te gaan, want na ons stroomt de bakkerij vol en staat er een lange rij. ‘Hebben jullie ook al fudge geproefd?, vraagt Manon die ook in de Magicbus zit en Nederlands is. Uhm nee. Je kan namelijk gratis fudge proeven bij het snoepwinkeltje. En ook dat laten we niet aan ons neus voorbij gaan. Na zo’n 8 smaken te hebben geprobeerd nemen we toch ook maar een klein stukje tiramisu smaak mee, want die was wel errug lekker.

We rijden door naar Queenstown, waar we een kamer hebben in Base. Ook Manon, Anouk, Bob en Stuart staan in de rij en krijgen dezelfde kamer. Gelukkig zijn Danny en ik net iets eerder klaar, zodat we iig een laag bed hebben, want dat is toch wel heel erg fijn. Queenstown staat ook bekend om z’n Fergburger, een enorme hamburger, die iedereen eigenlijk een keer moet proberen. Danny en ik gaan voor de lunch bij Fergburger in de rij staan, want het schijnt dat de rij ‘s avonds nog veel langer is. We worden redelijk snel geholpen en bestellen de simpelste burger die ze hebben. Na zo’n 15 minuutjes wachten krijgen we de burgers en eten deze op in het hostel. Ze zijn lekker en inderdaad enorm. Na deze burger zit ik goed vol en hoef ik vanavond niet meer zo veel te eten.

Vanavond gaan we nog even naar the World Bar, waar ze theepotjes met mixdrankjes verkopen. Erg leuk, en helemaal omdat het tot 9 uur 2 voor de prijs van 1 is. Na 1 theepotje gaan we terug, want we komen toch weer terug in Queenstown en morgen moeten we vroeg op om naar Milford Sound te gaan. En aangezien ik aardig verkouden ben, vind ik het ook wel even fijn om op tijd te gaan slapen.

16 maart: Queenstown – Milford Sound – Te Anau

Met alleen een kleine rugtas stappen we in de bus naar Milford Sound. De buschauffeur praat aan 1 stuk door, wat soms best leuk is, maar wat af en toe ook heel vervelend kan zijn. Het is een lange rit. Bij een korte stop in de bergen vullen we ons water bij met bronwater uit de rivier. Zo dat is koud zeg, maar wel lekker. Na iets meer dan 5 uur komen we aan bij Milford Sound en gaan we om 14.00 u de boot op. Het is mooi hier! De boot neemt ons mee over een groot meer (sound) wat uitmondt in de zee met eromheen enorme bergen en watervallen. Het is toch ook wel fris en de muts die Danny (heel slim) heeft meegenomen en ik niet, trek ik over m’n hoofd… ;)  Van veraf lijkt het allemaal maar klein, maar als je dan dichtbij zo’n enorme waterval staat is het toch wel heel groot en hoog. Indrukwekkend!

Na een boottour van 1,5 uur en weer een hoop mooie foto’s, gaan we weer terug met de bus. Danny en ik hebben vantevoren bedacht dat we hier 1 dag langer willen blijven en stappen uit bij Te Anau, wat nog 2 uur bij Queenstown vandaan ligt. We gaan uit eten bij The Ranch, waar we een heerlijke steak eten met een gratis drankje en lopen een stukje langs het meer. Dit meer is het op 1 na (Taupo) grootste meer van NZ.

Bij het hostel spelen we vervolgens een aantal dobbelspelletjes waarbij Danny erg goed is in winnen vandaag en drinken we baileys, die we hebben gekocht, omdat we erom gedobbeld hebben. We proberen een filmpje te kijken, maar eigenlijk lukt dit de laatste tijd niet echt goed, omdat ik altijd zo moe ben dat ik tijdens de film in slaap val, wat nu dus ook weer gebeurt.

Wordt vervolgd…

Mijn locatie .

One response so far

Next »