Archive for the 'Heading Bush' Category

Nov 12 2011

The Real Outback: The last day! Day 10!

Published by under Heading Bush,Reizen

Het gras is nat en m’n neus is koud. Iedereen haalt z’n slaapzak uit z’n swag, want dit was ons laatste nachtje in de swags. Om 8 uur vertrekken we richting Palm Valley. Palm Valley heet zo, omdat het een gebied is met enorme palmbomen en planten als in Jurassic Park. En dat midden in de desert. We lopen eerst een kort rondje in een ander klein national park wat op de route ligt, maar eigenlijk is het nu alweer te warm on in de zon te lopen en het is nog niet eens 9 uur. We beklimmen de berg en bovenop is er een grote rots. Het aboriginal verhaal dat hierbij hoort gaat over een duivelse man en deze berg staat voor deze man.

Vervolgens laten we de trailer achter bij de lunchplaats en gaan met de 4wd verder, want de weg die er nu aankomt is niet geschikt voor trailers en dat klopt inderdaad wel. Sommige heuvels zijn zo hoog dat we een paar keer achter- en vooruit rijden om erop te komen. Achterin worden we goed door elkaar geschud en zien we zo’n beetje alle hoeken van de auto… We rijden door water en het is nu meer een survivaltocht aan het worden, maar we komen uiteindelijk bij Palm Valley.

We lopen 2 uur rond tussen de hoge palmen en het water, hopend dat we geen dino’s tegenkomen. ;) We zien veel kikkervisjes in het water en dragonfly’s. Kikkervisje is een woord dat iedereen van de groep nu in het Nederlands zegt, omdat ze het zo’n grappig woord vinden… En dan… vind ik een Dinosaurusei…

Rick zegt: leuk geprobeerd en leuk verhaal, maar het is helaas toch de verdroogde schil van een meloen… ;)

Terug bij de lunchplaats na dus ook weer de hobbelige weg terug, ligt iedereen uitgeput op een bank. Het is goed dat de tour bijna afgelopen is. We hebben nog een aardige weg te gaan richting Alice Springs. Onderweg een korte break bij een mooi resort. Al onze kleding zit aan ons lijf geplakt, dus we genieten even volop van de airco die hier binnen is. Ok, het laatste stuk, nog ongeveer een uurtje. We zitten allemaal met onze voeten op de bank tegenover ons en proberen een beetje te slapen. En dan is daar Alice Springs!!! We eindigen onze tour bij Ansac Hill, een monument boven op de berg met een prachtig uitzicht over de stad. We maken een paar “enthousiaste”… groepsfoto’s en Rick brengt ons vervolgens ieder naar ons eigen hostel.

Ik slaap 1 nacht in hetzelfde hostel als Kate en boek een bed bij haar op de kamer. Kate is nog even een winkel in gegaan en komt iets later de kamer in. Ik ben aan het douchen, maar zodra ze deur opendoet en mijn schoenen en broek in de prullenbak ziet, weet ze dat ze in de goede kamer zit ;) Morgen ga ik weer naar een couchserver: Dave. Hij haalt me op vanuit m’n hostel, dus dat is super.

We hebben airco op de kamer, wat fijn!!! En wat is het heerlijk om een douche te nemen en daarna schone kleding aan te trekken :) Om 19.15 u gaan we richting Toddy’s waar we vanavond afsluiten met een etentje. Onderweg lopen we langs Annie’s Place, wat er supergezellig uitziet, misschien kunnen we daar na het eten nog wat drinken. Ok Toddy’s. Het is een buitenaccommodatie en supergezellig! Iedereen is netjes en fris en schoon, op Rick na, die gewoon weer dezelfde kleding aanheeft als tijdens de tour. Ik denk zelfs dat hij slaapt in dezelfde kleding… We eten, drinken en hebben een gezellige avond. Alleen zonder Pauline, die niet op is komen dagen. Niet heel verrassend… We maken nog een mooie cartoon op de titelpagina van het bedankboek van Rick en schrijven vervolgens allemaal een stukje als we nog wat drinken in Rick’s kamer. Een fantastische ervaring met geweldige mensen!

We gaan terug naar ons hostel. Iedereen is moe en Karen, Dave en Kate moeten allemaal maandag weer werken en hebben morgen een vliegtuig terug. We geven Rick een knuffel en Rick zegt tegen me: ‘Keep thinking about life like your doing now with your philosophy, because that’s great!’ Ja natuurlijk… We nemen een taxi met Karen en Dave, die zij voor ons betalen en zeggen ook Dave en Karen gedag. ‘Goodbye little sunshine!’ ;) Dave zegt nog: als we ooit de naam Pauline horen zullen we van binnen lachen… Dan hebben we even een inside happiness… zoals ik dat heb genoemd… Kate zeg ik de volgende ochtend gedag en zo gaat iedereen z’n eigen weg.

THE END

Mijn locatie .

2 responses so far

Nov 11 2011

The Real Outback: Day 9!

Published by under Heading Bush,Reizen

Om half 7 sta ik op. Het was een koud nachtje. Beter iets kouder dan te warm. Een uurtje later vertrekken we naar Kings Canyon. Ik ben moe en iedereen is moe. We staan elke dag zo vroeg op en we doen en zien zooo veel, maar over 2 dagen kunnen we uitslapen. Om 10 uur komen we aan bij Kings Canyon. ‘t is warm, maar gelukkig een beetje bewolkt. Het is een hike van zo’n 4 uur, dus de flessen water gaan in de tas, pet op en goed insmeren. Het is enorm hier. Wat een prachtige bergen weer. Weer heel wat anders dan de andere bergen en rotsen die we hebben beklommen. De Kings Canyon bestaat uit versteend zand. En als ik na een tijdje denk dat we aan het eind zijn gekomen van de berg, zie ik dat het nog eindeloos doorgaat. Wauw!

We hebben nu de ergste klim gehad en boven op de bergen nemen we even de tijd om weer op adem te komen. Ik zie een longnose lizard. Waarom die zo heet geen idee, want hij heeft een hele lange staart, maar helemaal geen lange neus… En even later zie ik z’n kindje, een kleintje. Ik ga voor deze nieuwsgierige lizard staan en… jahoor hij springt bovenop me. Eerst op m’n schoen en vervolgens springt hij omhoog om een vlieg te vangen en blijft hij op m’n broek zitten. Superschattig! ‘Nu moet je hem een naam geven, zegt Rick. En ik noem hem George ;) En elke keer als we een lizard zien, roepen we: Another George!

We gaan nu de edge van de berg beklimmen, dus Rick zegt: Zorg dat je achter mij blijft en houdt je vast aan de zijkant van de rotsen. Mm, ok… Dit is inderdaad vrij hoog en de afgrond is op 1 meter van ons vandaan. Kate staat met haar handen tegen de rotsen geklampt, maar staat er toch. Kate en ik gaan op de grond liggen met ons hoofd over het randje… spannend… ;)

We zijn op de helft en in de verte zien we water! Het laatste stukje bijna rennend, nemen we een duik in the Garden of Eden. Wat een heerlijke verkoeling en niemand om ons heen! Prachtig! Iedereen is moe, maar we moeten verder. De berg weer op en nog 3 km te gaan. De trappen worden steeds zwaarden en ik krijg m’n voeten nauwelijks van de grond. Het is zo warm, dat het enige waaraan ik kan denken, een ijskoud drankje is. Onze flesjes zijn namelijk zo warm, dat er stoom afkomt als je de dop opendraait. Aan de overkant zien we een jongen op het randje van de klif zitten. Rick roept naar hem: ‘Als je zou zien wat ik zie, zou je daar niet blijven zitten’… Het stukje waar hij namelijk op zit is nog geen 10 cm dik en er zit een scheur bij de rand… ‘Ok thanks mate!’ Dat hadden we niet fout willen zien gaan…

Het laatste stuk proberen Kate en ik zo snel mogelijk te lopen, om bij de auto te komen en de koelbox in te duiken. Bijna bij de auto, kruist een goanna ons pad, waar we niet zomaar omheen kunnen lopen voor we wat foto’s hebben gemaakt. Hij klimt zelfs een struik in. Prachtig om te zien en met zijn kleuren en figuren op z’n huid is het net een Aboriginal tekening. Hij loopt bijna het hele pad met ons mee en na teveel foto’s laten we de goanna met rust en haal ik een koude fles water uit de koelbox die ik in 1 keer leegdrink. Een half uurtje later komt de rest ook. Iedereen heeft het gehaald in deze hitte.

We lunchen op de parkeerplaats bij het Kings Canyon Resort. Het is te warm voor brood, dus maak ik een heerlijke salade. Alles en iedereen weer in de auto en op naar de volgende bestemming. Vandaag rijden we nog langer dan gisteren, maar we willen zo dicht mogelijk in de buurt komen van Palm Valley, waar we morgen heen gaan. We hebben geluk dat we maar met z’n 5en zijn, want met een grotere 4wd kan je niet in Palm Valley komen. We moeten de trailer morgen ook ergens achterlaten. Wel supergaaf dus, dat wij dat wel kunnen doen.

In de auto proberen Kate en ik op 1 bank te slapen, maar het is bijna onmogelijk vanwege alle hobbels op de weg. Er galoperen wilde paarden over de weg. Wauw, prachtige beesten. Ook loopt er een veulentje tussen. We rijden er langszaam voorbij en alle paarden kijken naar ons. Het veulentje staat achter z’n moeder en Dave zegt: Look at the little one! I think he says: mom, mom… En ik maak het af: What is that??? En Rick die totaal deze hele conversatie heeft gemist en denkt dat ik net wakker word antwoordt met: Horses… ;)

We rijden verder en gaan een weg in waar alleen 4wd’s zijn toegestaan. De weg is inderdaad nogal hobbelig en soms zo steil dat je hier met een gewone auto echt niet kunt rijden. De vanillegeur in de auto blijft lekker ruiken. Af en toe komt er zo’n geurwalm voorbij. Soms ruiken we namelijk ook wel eens andere geurtjes. Bijvoorbeeld na een hike als iedereen z’n schoenen en sokken uittrekt ;) Het is ook wel grappig hoe smerig de auto kan worden in 10 dagen. Van buiten, maar ook van binnen.

Onze kampeerplaats is vandaag bij Finke river. Voordat we de heuvel oprijden ziet Rick onze koelboxen in de rivier liggen in z’n zijspiegel. Deze zijn er weer eens uitgavallen. Het is maar goed dat deze rivier droogstaat, anders hadden we moeten zwemmen ;) De rivier bestaat uit 1 grote zandvlakte. Een prima plek om op te slapen, al zit alles daarna alleen wel onder het zand. We mogen onze swags vandaag niet onder de bomen leggen. Ze noemen deze bomen widowmakers, omdat een hoop mensen en kinderen die onder deze bomen zijn gaan liggen tijdens kampen, dood zijn gegaan vanwege een vallende tak, die de boom laat vallen als de tak dood is. Niet onder deze bomen dus! Het wordt donker en ik maak met Kate nog een paar grappige foto’s in de rivier en Rick gooit het brandhout van de auto.

We gaan om het kampvuur zitten voor ons laatste diner. ‘The diner is almost far.’ zegt Rick. Ik vind het toch very close. Rick wist dat iemand deze opmerking moest maken, maar dat ik het zou zijn… ‘You’re learning to fast ;)’  Ja gelukkig! We hebben een Australische barbie vanavond met 3 verschillende worstjes en een Griekse salade. Nog 1 keer met de gitaar om het kampvuur en het is een fantastische afsluiting! Morgen eten we nog wel 1 keer met elkaar, maar dan ergens in een café. Het zou kunnen dat we hier vanavond nog visite krijgen van een Python, maar deze zijn niet gevaarlijk… Het is nog niet zo heel laat, maar iedereen is zo moe, dat we allemaal vroeg gaan slapen.



Mijn locatie .

No responses yet

Nov 10 2011

The Real Outback: Day 8!

Published by under Heading Bush,Reizen

Een nacht zonder beestjes en niet te warm of te koud, perfect. Jammer dat we alleen al om 4.45 u op moeten staan. Rick start de auto, zodat iedereen wakker wordt. Wassen, zonnebrand en go. Ik ben m’n bh kwijt. Met m’n zaklamp zoek ik overal, maar kan hem niet vinden. Ik heb m’n schoenen vannacht in m’n swag gestopt, omdat hier dingo’s rondlopen, maar m’n bh op m’n flap laten liggen… En nu is hij weg… Als we dus een dingo met een bh zien, weten we dat die bij mij op visite is geweest vannacht… ;) Even later vertrekken we op weg naar de Kata Tjuta. De naam komt niet uit Azië, maar is in Aboriginal taal. Deze rock is nog groter dan de Uluru en bestaat uit verschillende rotsen en daardoor ziet hij er heel anders uit. We maken foto’s van de zonsopkomst bij deze rots en in de verte zien we ook weer de Uluru.

Na wat foto’s gaan we terug naar de auto voor een ontbijtje. Het is koud en we zetten onze stoeltjes in de zon voor wat warmte. Om 8 uur starten we onze hike in de Kata Tjuta. Koud is het nu niet meer, vooral niet met al deze trappen en rotsen die we moeten beklimmen. Gelukkig is het nog vroeg en is er een klein briesje… Enorme rotsen en bergen zorgen ervoor dat wij mensen eigenlijk superklein zijn. Wat een klim, hijgend komt iedereen boven, maar het is het zeker waard. Wat een prachtig uitzicht. En helemaal bovenop de berg, kom ik Pieter tegen, die ook met Australian Backpackers is gekomen de eerste week. Wat is Australië toch klein ;)

Ons water is bijna op en we moeten nog een stukje. We maken het rondje af en zijn gelukkig voor 12en terug, want het begint nu echt warm te worden. Na deze warme tocht bezoeken we het culturele centrum van de Aboriginals, waar kunst en een hoop interessante verhalen hangen. Ik koop een kleine houten lizard, gemaakt door een Aboriginal, wat meteen een mooie herinnering is aan deze tour. We lunchen vervolgens in de buurt en iedereen ligt languit op een bank. Hoe verder we komen in deze tour, hoe vermoeider iedereen wordt.

Tijdens de hike hebben we ook weer veel lizards gezien en eentje die goed zat verstopt hebben we toch gevonden ;)

Dave en Karen gaan vandaag een helicoptervlucht maken over de Uluru, waardoor wij op de camping even tijd hebben voor onszelf voor we naar het winkelcentrum gaan. Als ik vraag: ‘What time do we have to stand ready?’ zegt Rick met 1 hand tegen z’n hoofd als een militair: ‘I am Linda and I stand ready whenever I’m ready’ en weet ik dat ik niet helemaal de juiste woorden heb gebruikt… Maar in NL zeg je toch ook klaarstaan… ‘No, you get ready’… oja, dat was het. Maar geen tijd dus…

Na alweer een douche, wat wel een luxe is, zijn Kate en ik klaar om naar het shoppingcentre te gaan. Maar waar is Pauline? We gaan naar het zwembad, maar daar is ze niet. Misschien het internet café, ook daar niet… Ze was ook niet in de douches. We rijden een rondje en komen vervolgens terug bij de douches waar Pauline rustig een douche neemt… Ja ze zag de auto niet en dacht, dan neem ik maar een douche…

We wachten even op Pauline en dan gaan we. Het winkelcentrum bestaat uit wel 5 winkels die vooral bestaan uit souvenirs die veel te duur zijn. ‘Is that a spider?’ Kate wil een knuffel pakken, maar ziet op het laatste moment dat het een spin in en springt een meter achteruit. Kate is echt hysterisch bang voor spinnen. Zelfs als het een knuffel is. Nog een wonder dat we er nog maar een paar tegen zijn gekomen tijdens de tour. Maar iedereen houdt er rekening mee, dus als we een spin zien, zeggen we niks. In de supermarkt komen we Dave en Karen tegen die net terug zijn van de helicoptervlucht. Karen staat nog te trillen op haar benen, ze heeft hoogtevrees, dus dat ze dit doet is een hele overwinning, maar natuurlijk wel supergaaf! Ze vonden het fantastisch!

Rick haalt ijs voor de koelboxen en inmiddels helpt iedereen automatisch mee. Ik pak een zak ijs, gooi dit een paar keer op de grond om het klein te maken en stop het vervolgens in 1 van de koelboxen. En met z’n allen gaat het ook een stuk sneller. Het is weer erg warm, maar toch gaan we al vroeg de auto in om zover mogelijk richting Kings Canyon te rijden en stoppen ergens halverwege om te slapen. Het worden de Liddle Hills. Een mooie naam voor een plaatsje waar niemand woont. ;)

Er staan hier wat bomen, dus het eerste wat we doen is brandhout zoeken voor het te donker wordt. Rick heeft weer een mooi plekje uitgezocht en het is zelfs een beetje fris. Vanavond staan er warps met kip, groente en mangosaus op het menu. ‘t is wel een compliment waard hoe goed het eten elke dag weer is en dat hebben we natuurlijk ook te danken aan Rick, die geweldig kookt.

De gitaar komt tevoorschijn en dit keer met liedboek. Ik ken een aantal nummers en zing deze samen met Rick. Otherwise, Overtake, mr Brightman en Fade into you. Het laatste nummer leert Rick me ter plekke en is prachtig. Het was een lange dag en iedereen om ons heen ligt inmiddels te slapen of… te snurken, dus gaan wij ook maar slapen. Morgen naar Kings Canyon!



Mijn locatie .

3 responses so far

Nov 09 2011

The Real Outback: Day 7!

Published by under Heading Bush,Reizen

ULURU!!! Here we come…

Om 6.15 u word ik pas wakker en dat is laat… ik zie dat het al licht is. Wat een heerlijke nacht! Dave, Karen en Pauline zitten al bij het vuur. Ik maak m’n slaapzak open en nog geen minuut later spring ik op, omdat de mieren mijn slaapzak als hun woonplaats hebben toegeeigend… Ze bijten continu, dus flipflops aan en weg van deze plaats. Helaas zitten ze overal en kom ik niet van ze af. Dat is ook de reden waarom Dave, Karen en Pauline met hun voeten op het grondzeil zitten. Stampvoetend loop ik rond om al m’n spullen op te ruimen, maar al snel trek ik m’n sokken en schoenen aan om van deze kleine vervelende beestjes af te komen. We rijden een uurtje later weg en na een korte stop bij Kulgera gaan we op weg naar Uluru, the Ayers Rock.

Ik zit vandaag voorin. Superfijn… omdat ik nu een beetje bij kan slapen. Rick rijdt vandaag een lang stuk over de snelweg en dus probeer ik af en toe, als ik niet slaap, een beetje met hem te praten, omdat de weg nogal saai is, maar wel fijn om een keer geen hobbels te hebben. Vandaag een keer niet zweten, maar kippenvel, omdat de airco voorin best koud is. Een korte break bij Curtin Springs en daarna stoppen we alleen nog voor wilde kamelen of thorny Devils, zegt Rick. We stoppen 110 km voor Uluru bij een lookout. Is dat de rock? Nee dit is Mt Conner, oftewel Fuluru, omdat sommige toeristen denken dat dit de Uluru al is.

Een hoop toeristen hier die uit grote witte bussen komen en allemaal superschoon zijn. Komen wij aan met onze modderige 4wd en vieze kleding… We lopen de berg op voor een mooi uitzicht. M’n slippers van €1,- vallen nu echt helemaal uit elkaar en het zand is heet… Dat wordt nieuwe kopen vandaag. Ik neem wat rood zand mee van deze plek, omdat het hier wel is toegestaan en bij de Uluru eigenlijk niet, omdat het een heilige plek is. Een hoop mensen die toch ooit iets hebben meegenomen, sturen dit later terug en bieden hun excuses aan. ‘Your legs!’ Is dat nog steeds de modder van gisteren? toen we vastzaten in de modder…  vraagt Dave. Mm, nee Dave, dat is van het zand hier, omdat m’n slippers stuk zijn. Zo vies ben ik ook weer niet…

Even later is de Ayers Rock in zicht. Wauw, dat is huge en zwaar!!! ;) Het is half 2 als we ons kampterrein voor vandaag oprijden. Vandaag dus geen plekje voor ons alleen, een toiletboom en een kampvuur, maar een camping. Maar wel één met een zwembad, douches en toiletten! Na de lunch onder ons eigen afdakje nemen we een duik in het zwembad, wat schoon en warm is. Als ik eruit ga is het zelfs even koud, maar het opdrogen gebeurt in een paar minuten. Het is namelijke 30 graden. Een heerlijke douche daarna en… onze vieze kleren weer aan ;)

De zon is nu iets minder warm en dat betekent: tijd voor Uluru! Wat een massieve steen, zo uit het niets. En hij is nog 4 keer zo groot onder de grond. Wauw! Ik had een soort zandvlakte van rood zand verwacht voor de rock, maar er staan veel bomen en struiken omheen. Hoe dichterbij we komen, hoe enormer hij wordt. We doen de mala route. Rick vertelt onderweg prachtige Aboriginal verhalen over de verschillende ruimtes onder en naast de steen. Sommige zijn kookplaatsen, er zijn mannenruimtes en vrouwenruimtes en schoolklassen. Ook laat Rick ons stenen zien die heel glad zijn, ‘voel maar’, hier zaten ze altijd met hun blote billen en daarom is het zo glad… We lopen een rondje van 1,5 uur en hebben al een hoop gezien. Het is zo groot! De wandelroute om de rots heen is zo’n 5 uur, maar we vinden dit allemaal wel genoeg. Met de 4wd rijden we vervolgens naar de parkeerplaats voor de sunset view. Ongelooflijk hoeveel mensen en bussen hier zijn! Vooraan staat een keurig geklede Japanse vrouw met een buffet: een stuk of 200 glazen champagne en sushi. Ja, kom maar met de klapstoeltjes, die zetten we mooi naast het Japans buffet. Ook halen we de tafel uit de trailer en genieten we met uitzicht op de Uluru zonsondergang van onze eigen snacks en drankjes. Hilarisch.

Het is net een film, de Uluru verandert elke minuut van kleur door de zon. We maken veeeel foto’s en hebben het supergezellig met z’n allen. We hebben de grootste lol om de kleinste dingen. Soms gaat dit om vertalingen die ik maak vanuit het Nederlands naar het Engels of om uitspraken die soms erg grappig zijn. Zo vraag ik wat Cherkin is (uitspraak van mij: Djurkin) op het dipsausbakje. I like the ‘Djurkin’. Zoals ik het nu zeg, zeg ik eigenlijk dat ik de idioten leuk vind, of … (er is nog een andere vertaling voor dit woord, maar die weet je misschien zelf wel) En dat zeg ik dus zonder dát te weten… oeps… Iedereen lacht zich kapot… En dat alleen maar omdat ik de augurkendip lekker vind… ;)

Met de zon in m’n rug, het toffe gezelschap en de Uluru als uitzicht, word ik blij en geniet ik volop! Deze tour is echt geweldig. De kleuren in de lucht vormen een prachtig spektakel en de maan die bijna vol is maakt het plaatje af. ‘Rick, do you mind moving the 4wd forward?’ ‘Why?’ Zodat we foto’s kunnen maken met ons op de auto. Ok. We maken een paar silhouetfoto’s met de zon achter de auto. Met peacehands, zoals alle Japanners en Chinezen doen en met een hartfiguur. De zon is onder en iedereen gaat weg en wij gaan ook terug naar de camping. That was beautiful!

We maken taco’s als diner en als toetje custard met vruchten en vruchtencake. Vol van het eten gaat iedereen weer vroeg naar bed. Morgen namelijk weer vroeg op, om de sunrise bij de Kata Tjuta, (een soort Uluru, maar dan anders) niet te missen. Op de stenen naast de waslijn leg ik m’n swag neer. M’n swag en slaapzak zaten vanmorgen nog vol met krioelende mieren, maar die zijn nu allemaal dood. Misschien door de hitte van bovenop de auto of door het fijnpletten van het oprollen ;) Met het geluid van ploffende krekels en torren (die aardig groot zijn) die uit de bomen naar beneden komen of gewoon neerploffen op de grond val ik in slaap.

Mijn locatie .

No responses yet

Next »