Apr 26 2012

De laatste dagen… :(

Published by under Reizen

In Brisbane hebben Danny en ik vooral een beetje uitgerust van onze geweldige reis in Nieuw Zeeland, die toch wel heel erg snel voorbij is gegaan. We hebben een kamer voor 2 weken in The Deck, met koelkast, tv, dvdspeler, waaier, waterkoker en broodrooster… Een fijne kamer voor ons 2. Danny gaat op zoek naar werk, terwijl ik de laatste dagen van mijn reis aan het plannen ben. :(

In Brisbane gaan we nog even een paar keer lekker eten, naar de film en met de rivercat de rivier af, voordat we elkaar straks een poosje moeten missen…

Op 18 april vertrek ik dan met de Greyhound bus richting Sydney. Een busrit van 16 uur. Danny brengt me naar de bus en na een toch wel lastig afscheid (aangezien we toch 3 maanden samen hebben gereisd en daarvoor nog 2 maanden samen hebben gewerkt) zwaait Danny me uit en vertrek ik uit Brisbane, wel met een lieve knuffelbeer die ik van Danny heb gekregen ;)

Na 16 uur kom ik aan in Sydney. De busrit heeft me niet echt goed gedaan en ik heb niet echt veel zin om te eten. Ik ga gelijk door naar het vliegveld, waar ik nog zo’n 8 uur moet wachten om in te checken.

Taipei.

Om 5.40 u ‘s morgens kom ik na een vliegreis van 10 uur aan in Taipei. Overal om mij heen zijn Aziaten en alles is in het Chinees… whaaa… Ik moet de bus hebben, maar na een te lange rij bij de douane weet ik al dat ik de bus van 6.00 u niet meer ga halen. Ok, eerst geld pinnen. Mm, de atm doet het niet. Een schoonmaakster brengt me naar een andere toe en ik ben blij dat ze mee loopt, want ik snap niks van wat ze zegt. Helaas ook deze pinautomaat doet het niet. Ik heb toch echt geld nodig voor de bus en dus zoek ik de 30 euro op die ik nog had uit NL en wissel dit in bij het wisselkantoor. Ik krijg 1140 Taiwanese Dollars, lijkt een hoop, maar is dus maar 30 euro. Het is 6.33 u en de volgende bus ging om 6.30 u. Deze heb ik dus ook gemist. Maar als ik een kaartje haal bij het kantoor zegt de vrouw iets in haar walky talky en zegt dat ik naar buiten moet rennen. Now, now… ok. Met m’n karretje ren ik door de schuifdeuren en loop naar rechts, waar alle bussen staan. Een buschauffeur komt me tegemoet, neemt m’n tas en vraagt waar ik eruit moet. Een andere man neemt het karretje en ik zit in de bus. Een gammele bus, die aan alle kanten rammelt en waar de bloemetjesgordijnen voor de ramen hangen.

Wat een drukte op straat. Wat een scooters! Wat een mensen. En dat al om half 7… De bus rijdt door de stad en stopt uiteindelijk bij mijn uitstappunt. De man roept iets onverstaanbaars door de bus en mensen stappen uit. Ik had onthouden wat de vorige halte was en weet dat ik er hier uit moet. De man staat al klaar met m’n tas en ik zoek m’n plattegrondje op van het hostel.

Ok, die straat in, en dan daarheen… Ik moet uitkijken met oversteken, want de stoplichten zijn groen, maar alsnog nemen de auto’s voorrang… Ok, rennen dan maar. Na 3 keer voorbij het hostel te zijn gelopen, omdat het net een garagedeur is, zie ik een klein briefje met Homey Hostel, bel hier… Ok. Ik bel aan en meteen wordt de deur opengedaan. ‘Linda?’ uh, ja… Kelly checkt me in en laat me mijn kamer zien. Een klein kamertje met een 1 persoonsbed en airco. Prima. Het bed is wel heel hard, maar ik kan wel even wat slaap gebruiken.

‘s middags loop ik even een rondje in de stad. Het is warm en het is erg druk en overal wordt op straat verkocht. Langs de eettentjes en marktkraampjes loop ik over de daymarket, die ‘s avonds veranderd in de nightmarket. Eten is ontzettend goedkoop, maar wat je dan weer eet is een groot raadsel, want alles is in het Chinees… Na een groot rondje in de warme stad, loop ik in de inmiddels harde regen en onweer terug naar m’n hostel.

De tweede dag ga ik naar de 101 tower. Dit is de op 1 na hoogste wolkenkrabbers ter wereld met z’n 508 meter. In de toren is een enorm groot winkelcentrum en je kunt naar de 91e verdieping voor een skyview. Helaas is het vandaag weer heel bewoklt en regent het, waardoor er weinig te zien in boven.

Na een kort nachtje word ik om 4.20 u opgehaald door de taxi. De mensen van de receptie hebben voor me gebeld, want de meeste mensen spreken erg gebrekkig Engels. Ik heb een briefje meegekregen van de receptie, waar ze m’n terminal in het Chinees op hebben geschreven en dit geef ik aan de taxichauffeur. De taxichauffeur probeert het een en ander te vragen, maar ik versta er weinig van. Hij biedt me nog een snoepje aan, waarvan ik een stukje eet en de rest in het vakje van de deur doe, omdat het niet te eten is… Maar beleefd als ik ben, kan ik natuurlijk niet weigeren. ;) Ik wordt keurig voor de ingang afgezet en betaal de taxichauffeur.

Na een korte vlucht van maar 3,5 uur kom ik aan in Bangkok. Ik wil de bus nemen naar m’n hostel, maar na 2 keer vragen, blijkt dat er geen bussen meer rijden en dat ik een trein moet nemen. De trein komt niet bij m’n hostel en dus moet ik daarna een bus of een taxi nemen. Het is druk in de trein en ik sta een half uur met m’n tas in de trein.. Het is warm. Het is zo’n 40 graden, want dit is de heetste maand van het jaar. Bij het treinstation stap ik uit en vraag ik welke bus ik moet nemen. 509 of 59… ok. Ik loop naar de halte, maar daar vertelt een man dat de bus niet komt en dat ik een andere bus moet nemen om de hoek. Na een verkeerde straat in te zijn gelopen, waar ontzettend magere katten en kale kippen rondlopen, ga ik toch maar weer terug en neem ik de volgende straat. Geen bushalte te bekennen en, na zo’n 45 minuten lopen, ben ik het zat en zwaai ik naar een tuktuk, die net voorbij komt. Midden op straat staat hij stil en achter hem toeteren de auto’s dat hij door moet rijden. Ik vraag hem hoeveel het is naar de Khao San Road en voor 100 Baht (3 euro) stap ik achterin dit grappige voertuig.Na 20 minuutjes kom ik dan eindelijk bij de goede straat. Ik betaal de man en loop de straat in. Ik wordt door wel 20 mensen aangesproken, die allemaal vragen of ik een taxi of een hostel wil, maar ik heb mijn hostel al geboekt. Ik moet hem alleen nog even vinden. Ik had op google maps gezien dat er een tattoo shop en een 7 eleven zit… maar eenmaal in de straat zit er om de 5 meter een tattoo shop en een 7 eleven… Eindelijk na 3 uur kom ik aan bij het hostel.

In Bangkok is het heet. De kamer is warm en met alleen een waaier, slaap ik 2 nachten in m’n bikini. Na 2 dagen in deze drukke stad neem ik de airport bus naar het vliegveld, waarvoor ik net zoveel betaal als de tuktuk… Ik ben al om 2 uur op het vliegveld en heb nog 12 uur voor ik in kan checken. Na een filmpje en een hoop winkels te hebben gezien, vlieg ik uiteindelijk terug naar Nederland. Danny heeft inmiddels een baan gevonden op een boerderij, waar hij tractor rijdt en blijft daar nu iig nog een maand om even geld te sparen.

Bij de aankomsthal op Schiphol word ik opgevangen door m’n familie met een groot spandoek en bloemen. Ik ben weer in Nederland.

Onbeschrijfelijk hoe snel 7,5 maand voorbij kunnen gaan. Het lijkt wel 2 weken terug dat ik ben vertrokken uit NL, maar wat je dan allemaal in 2 weken kunt beleven is fantastisch!!! Ik kom terug met een geweldige ervaring rijker, maar klaar met reizen ben ik voorlopig nog niet.

Mijn locatie .

One response so far

Apr 01 2012

Foto’s Nieuw Zeeland

zie picasa

Mijn locatie .

No responses yet

Mar 23 2012

4. Laatste dagen New Zealand. North Island. Van zuid naar noord.

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

23 maart. Wellington.

In Wellington worden we na een telefoontje opgehaald door iemand van het hotel waar we een nachtje slapen. We hebben dit via groupon gedaan en daarom dus een nachtje in een hotel voor ongeveer de prijs van een hostel. Een busje van het hotel komt aanrijden en we stappen in. Danny eerst en daarna ik. Ik vergeet even dat ik m’n grote backpack nog op m’n rug heb en stap de auto in, maar dat gaat natuurlijk niet. haha… We checken in en nemen de lift naar onze kamer. Het ziet er een beetje oud uit, maar het is prima. We hebben ook gratis internet, dus dat proberen we gelijk even uit. Mmm… een code. Ik loop naar de receptie om de code te halen en kom terug om dit aan Danny te vertellen. ‘6 keer 0 en 6 keer 1′ Danny kijkt me raar aan, ‘hoe weet jij dat nou weer?’ Danny dacht dat ik in de badkamer was en had ondertussen met de telefoon op de kamer naar de receptie gebeld… en had dus waarschijnlijk de man aan de telefoon toen ik daar stond te wachten… :) Het hotel ligt aan de botanical gardens, waar we een wandeling door maken en vervolgens de cable-car nemen om in de stad te komen. Best leuk zo! In de stad zoeken we een leuk tentje uit om te eten, aangezien er in het hotel geen kookgelegenheid is. Maar dat is natuurlijk helemaal niet erg… ;) Aan een tafeltje in het midden van het restaurant, bestelt Danny een biertje en ik een wijntje en omdat het happy hour is krijgen we er allebei 2.. gezellig. We eten heerlijke calamaris en spareribs, die echt heel goed gemaakt zijn. En na dit gezellige etentje spreken we af met Nick, een vriend van Danny uit Perth, en drinken we gezellig wat.

24 maart. Wellington – Turangi.

Om 6 uur staat de wekker, want omdat we nu niet bij 1 van de pickup hostels zitten, moeten we eerst nog een bus nemen naar de stad. Om half 8 komt de bus en dus willen we om 7 uur de bus nemen. Bij de bushalte blijkt dat we naar de weektijden hebben gekeken en hebben we de bus gemist. Ok een taxi dan maar. De vrouw bij de bali belt een taxi voor ons en eindelijk na 20 min. komt deze. De taxichauffeur zet ons af op het moment dat de bus er net aankomt… gelukkig we hebben het gehaald. Ross is weer onze buschauffeur, dus dat is wel grappig. Met maar een stuk of 10 mensen zitten we in de bus en rijden we richting Tui. Bij Tui is, door de naam al te bedenken, de TUI Brewery. Om 11 uur worden de eerste biertjes al gedronken.

We rijden na de lunch door naar een kiwipark. Hier hebben ze kiwi’s in een ruimte waar ze overdag denken dat het nacht is en andersom. we willen dit wel even zien en kopen kaartjes. Wat een grappige beesten die kiwi’s. Ze springen heen en weer, lopen over bomen en zijn superactief, maar wel een beetje instabiel, want ze vallen continu om. Misschien wel omdat ze geen armen of vleugels hebben… heel apart. Nou hebben we toch nog kiwi’s gezien, want in het wild zijn ze haast niet te vinden, ook vooral omdat ze ‘s nachts leven. Buiten hebben ze nog meer vogels, waaronder ook de Kokako, die z’n eigen naam zegt en iedereen toefluit, fuutfuw… hihi.

Na een uurtje in het park rijden we door naar Turangi. Vanuit deze plaats willen we de Tongariro crossing nog gaan doen, die we op de heenweg hebben overgeslagen. In Turangi laten we onze tassen even bij het informatiecentrum, tijdens het boodschappen halen en bellen ze vervolgens voor ons naar het hostel, zodat er iemand komt om ons op te halen. Ian, de eigenaar van het hostel komt met een auto en een karretje om ons op te halen. Het is maar een klein stukje, maar toch is het fjn dat we niet hoeven te lopen. Ian vertelt ons van alles over het hostel en over de crossing. Het weer is niet echt goed vandaag, maar wie weet wordt het morgen beter. Het hostel is grappig en huiselijk tegelijkertijd. Overal hebben mensen schilderingen gemaakt op de muren en de kinderen van Ian spelen tussen de backpackers. Het is echt een leuk hostel. We maken vanavond taco’s, waar we altijd wel goed in zijn en maken 2 schalen vol, wat uiteindelijk veel te veel, maar wel heel lekker is.

25 maart. Tongariro crossing.

Het regent buiten, maar toch willen we 1 van de mooiste wandelingen ter wereld niet overslaan en staan we op tijd op. Om 7.30 u hebben we ontbeten en staan we klaar om weg te gaan. Ian die voor ons de bus zou bellen, vertelt ons dat we beter om 9.30 u kunnen gaan, omdat het dan waarschijnlijk opklaart. Hij wil ons dan wel brengen. Dus 2 uur in de regen lopen, of gebracht worden en iets later beginnen. We nemen zijn aanbod graag aan en gaan dus maar even Ice Age kijken. Om 9.30 u brengt Ian ons en een Canadese jongen naar het begin van de Tongariro crossing en het weer ziet er goed uit. Dus dat is heel fijn. Bij aankomst zit er een groepje van 5 verkleumde meiden die de crossing dus wel vanmorgen hebben gedaan en helemaal doorweekt zijn. Ian neemt ze mee in de auto en ik ben blij dat we hem wat later doen! Het trekt helemaal open en het is een prachtige wandeling. Natuurlijk maken we ook even wat foto’s bij Mt Doom (Lord of the Rings). De crossing is bijna 20 km en gaat langs 3 vulkanen, resten van lava, meren en grote kraters. Het is echt geweldig. Bovenop de berg is het toch wel erg koud en zitten we middenin de wolken. Danny die weer heel slim zijn handschoenen mee heeft, geeft deze aan mij, en doet zelf z’n extra sokken om z’n handen… (goed voorbereid Linda…) Harde wind blaast ons af en toe bijna om en soms gaan we even met z’n 2 laag bij de grond zitten, omdat het toch wel heel hard is zo op de rand van de berg… Naar beneden door de zachte grond is het best steil en ook hier is de wind vrij hard. Veel mensen lopen met gidsen en met stokken, maar wij gaan ze voorbij. De weg naar beneden geeft een mooi plaatje met emerald and blue lakes. Geweldig! En daarachter in de zon kunnen we ver over het national park kijken. Na een lunch achter een berg bij een meer, waar we goed beschut zitten tegen de wind, lopen we nog zo’n 8 km en komen we aan bij de andere kant van de crossing. Ian komt ons hier ook weer ophalen, wat echt fantastisch is, omdat het toch zo’n 25 km van het hostel vandaan is. We betalen hem wat geld voor het rijden (alsnog minder dan de shuttlebus) En na een lekkere maaltijd en een douche gaan we vroeg op bed.

26 maart. Turangi – Taupo.

Vandaag hebben we nog genoeg tijd om Turangi een beetje te bekijken, want pas om 3 uur worden we opgehaald met de Magicbus richting Taupo. We maken een wandelingetje naar de termal pools, die we uiteindelijk niet zien, omdat het veel te ver is. En maken een paar tosti’s in het hostel. We bedanken Ian voor z’n goede service en lopen naar de plaats waar de bus ons ophaalt. Met bijna een uur vertraging komt de bus en rijden we in een uurtje naar Taupo. Taupo is al bekend voor ons en dus houden we het rustig vanavond. Met onze altijd toch wel luxe maaltijden voor hostels, genieten we van een steak en eten we taart als toetje… ‘Jullie hebben vast iets te vieren?’ haha… nee… nouja… bijna 4 maanden bij elkaar… :)

27 maart. Taupo – Auckland.

Om 7.15 u zitten we alweer in de bus op weg naar Wellington. Het wordt een lange dag. Onderweg is weinig te zien en er is ook te weinig tijd om te stoppen. Om half 5 komen we eindelijk aan in het hostel waar we met een leuke actie een double hebben in Base. Een hele fijne kamer die we op onze laatste dag ook nog wel kunnen boeken.

28 maart. Auckland – Pahia (Bay of islands)

Omdat Danny per ongeluk the Bay of Islands tour ook in z’n buspas had, gaan we ook nog naar het noorden. Om 7.30 u worden we opgehaald door een minibusje. Er gaan niet zoveel mensen naar het noorden en dus is er ook geen grote bus voor nodig. Nigel, die eigenlijk baas is van de buschauffeurs, rijdt vandaag, wegens omstandigheden. We zitten met Michelle (weer een andere Michelle uit Canada) en een Oostenrijkse jongen in de bus. Dat is het voor vandaag. Het is gezellig in de bus. Nigel vertelt een hoop en heeft ook wel humor. We gaan lunchen bij een mooie waterval. Boven is het zonnig en wel heel lekker. we lopen boven de waterval langs en Danny wil graag daar beneden zitten bij die picnictafel. ‘Het is daar niet zonnig en volgens mij ook nat’. ‘Nee joh, we lopen er gewoon heen’. Na een korte wandeling komen we beneden bij de waterval. Het is hier wel mooi. Wel jammer dat de picnictafel die er staat te nat is om op te zitten en het er best koud is… ;P Toch maar boven eten dan… Michelle komt er ook gezellig bij zitten.

Nigel haalt ons weer op en we rijden door naar Pahia. In het hostel krijgen we een dorm met 6 bedden, waarvan 1 een 2 persoonsbed is. Relaxed! En helemaal, omdat achteraf blijkt dat er verder niemand meer bijkomt… We huren gratis fietsen voor een uurtje bij het hostel en willen naar de watervallen fietsen… Nigel had gezegd dat dat kon. Bij de ingang van het pad staat een bordje met ‘fietsen verboden’… mmm jammer. Lopen wordt te lang, omdat de fietsen in een uur weer terug moeten. Nouja, dan maar boodschappen halen… Met een Lindauer champagne spelen we een tijdje Australisch triviant, wat nog best lastig is. En vervolgens gaan we naar Base voor de bbq waar we ons voor hebben aangemeld waar we met Michelle ook nog gezellig wat drinken.

29 maart. Pahia – Hokianga.

We kunnen vandaag een beetje uitslapen. Precies om 8 uur staan we bij de bus en deze keer is de bus iets voller met ongeveer 12 mensen. Nigel vraagt ons: ‘Danny and Linda, still want to go sandboarden?’ Jaaaaa!!!! In iets meer dan een uurtje komen we in Hokianga en maken we ons klaar voor het sandboarden. Michelle gaat ook gezellig mee. Door een klein bootje worden we opgehaald en gaan we aan de overkant naar de duinen. Schoenen en sokken uit… Het is nu nog koud, maar daar gaat snel verandering in komen. Ok, hier zijn de bodyboardjes, tussen de vlaggen blijven en veel plezier. Moeten echt helemaal van boven naar beneden… wooow, dat ziet er best hoog uit. En na een goede klim, gaat Danny als eerste naar beneden. Dat gaat best hard… Supergaaf. Ik ga er achteraan en dit is echt leuk!!!!! Het enige jammere is die klim naar boven. Je bent een paar minuten bezig om boven te komen en in een paar tellen beneden. Maar het is erg leuk. Na een uurtje hebben we het warm en zijn we best kapot. Een goede ochtendgymnastiek dus!

Vervolgens worden we met de bus afgezet bij een parkeerplaats en opgehaald door Sue van het hostel: globetrekkers. Ook Michelle gaat met ons mee. Danny en ik hebben een eigen huisje met een kamer en een balkonnetje. Superleuk! En het hostel is geweldig. Sue maakt ons wegwijs en vertelt ons ook dat we al het fruit wat hier groeit mogen plukken en eten. Wat het allemaal is, weten we niet, maar het smaakt heerlijk. Morgen gaan we bone carven en omdat het wel handig is om van tevoren een ontwerp te hebben, gaan we aan tafel zitten en proberen we wat te maken. Danny maakt iets met dolfijnen, ik vind het leuk om een soort tribal te maken met de letter L. Uiteindelijk hebben we allebei redelijk in ons hoofd wat we willen maken en kunnen we dit morgen meenemen.

We lopen even… tenminste dat is de bedoeling… naar de supermarkt en halen eten voor vanavond. Als we terugkomen hebben we nog iets meer dan een half uur om pannenkoeken te maken, voor we opgehaald worden voor de Footprints tour van vanavond. Dit is een van de beste guided nighttours in NZ. Helaas mislukken de pannenkoeken en besluiten we na de tour maar te eten. Bill, een Maori man komt ons ophalen. Hij praat in Maori en daarna vertaalt hij het in het Engels. Met een busje rijden we naar een mooi uitkijkpunt op de berg. in de bus stelt Bill zich voor en mogen wij ons 1 voor 1 voorstellen. Michelle en nog 2 andere vrouwen zijn mee. We komen aan bij een bos waar we een wandeling gaan maken. Bill loopt voorop. Hij loopt niet snel, maar vertelt daarnaast een hoop leuke en interessante dingen. De Cody bomen die hier staan, groeien alleen in NZ en het grappige aan deze bomen is dat ze zo hoog groeien als de bomen die er omheen staan. Dan stoppen ze met groeien in de hoogte en gaan ze groeien in de breedte. Bill laat ons ruiken aan de t-tree bladeren en ik raad meteen dat het van deze boom komt… :) The four sisters komen eraan. Dat is leuk… Er staan 4 bomen in een rondje bij elkaar. De oudste is het dikst en de jongste het dunst. Daar moet ik natuurlijk even mee op de foto :)

We zien enorme bomen en op een paadje moeten we degene voor ons volgen en mogen we niet omhoog kijken, want Bill heeft een surprise voor ons… ‘niet kijken Linda…’ haha. ‘Ok, kijk nu allemaal naar links, mooi he’… uhm ja… maar niet heel bijzonder. ‘Kijk nu eens achter je’. En achter ons staat een superdikke Codytree. Wauw!!! maar dit is nog niet eens de grootste. We zijn namelijk op weg naar de Father of the Forest. De op 1 na grootste Codytree. Bill begint met Maori gebeden en gaat zingen. Tijdens dit gezang lopen we op de Father of the forest af. Ik zie hem al, ´woooow´ En dan ziet Danny hem ook. Amazing! De boom is zo´n 17 m. breed en is 3000 jaar oud. Enorm dus!

We lopen terug via hetzelfde pad. Bij een groot hol blijven we staan en Bill vertelt ons dat dit een Hobbithol is. uhu… Het grappige hieraan was dat ik op de heenweg de grap maakte tegen Michelle en Danny: Hé kijk, een hobbithol… Leuk. De hobbits zijn natuurlijk niet echt, maar de kiwiholen wel. helaas geen kiwi’s gezien, wel een hoop spinnen.

Na deze Father of the forest, gaan we ook nog naar the Lord of the Forest en dit is zoals je al kunt raden: de grootste Codytree die er is. Na een korte wandeling met weer een aantal liedjes van Bill gezongen en gefloten komen we bij the Lord of the Forest. Wat een enorme boom! Deze is niet zo breed als de father of the forest en maar 2000 jaar oud, maar deze is wel 52 m hoog. Geweldig om dit weer mee te maken. Bill steekt een stukje hars aan van de Codytree en geeft alle vrouwen een klein stukje om mee te nemen. Als je erop wrijft ruik je de hars. Een superbijzondere ervaring!

Op de terugweg vertelt Bill ons over de possoms in NZ. In AU zijn ze beschermd, maar hier in NZ is een goede possom een dode possom, omdat ze alle bomen kaal vreten. Niet veel later zien we er 1 op de weg. Bill zegt: a bad possom… En na een hobbel: ‘Now it’s a good possom’… Eigenlijk best zielig, maar toch kunnen we ons lachen niet inhouden. Na deze geweldige tour maken we bij het hostel nog snel onze pannenkoeken af en kunnen we eindelijk eten.

30 maart. Hokianga.

Nog 1 dagje in Hokianga. Om 9 uur worden we opgehaald door James voor de bone carving. Bij zijn huis stappen we uit en laten we in de woonkamer onze ontwerpen zien. Die van mij is gelijk goed en ik kan hem op het bot gaan tekenen. Danny moet die van hem nog een beetje aanpassen en Michelle moet hem nog maken. Ik kan hem ondertussen al gaan uitzagen. Dit moet aardig precies gebeuren, maar lukt best goed. Met een paar kleine veranderingen heb ik mijn ontwerp uit het bot gezaagd. Nu schuren en bewerken. Danny doet er iets langer over, omdat zijn ontwerp best lastig is: 2 dolfijnen in elkaar. Na ongeveer 5 uur heb ik hem af en ben ik tevreden. Danny is nog iets langer bezig, maar heeft uiteindelijk ook een supermooi ontwerp! Dat hebben we toch best knap gedaan. Misschien wel een idee om dit in NL ook te proberen. Tevreden met onze kettingen komen we terug bij het hostel. Sue is heel enthousiast en dat geeft ook weer een goed gevoel. Met een drankje en wat fruit uit de tuin gaan we darten en win ik… hihi… (sorry Danny) Na nog een korte strandwandeling koken we en genieten we nog even van dit fijne hostel.

31 maart. Hokianga – Auckland.

Alweer de laatste dag van dit geweldige avontuur. We worden om 10 uur opgehaald door de Magicbus. We rijden langs the lord of the Forest en dat is ook nog wel leuk, omdat we deze alleen in het donker hadden gezien. Na deze korte stop gaan we verder en om de tijd te doden doen we een quiz. Jongens tegen de meiden. De jongens zijn aan de beurt: ‘wat is de luchtdruk van een autoband?’ En creepy of niet: nog geen 2 tellen later hebben we een lekke band. Midden op de weg staan we stil in the middle of nowhere. De buschauffeuse belt de anwb en die komt na 2 uur om de band te vervangen, maar stom genoeg is nu door de gevarenlichten de accu leeg. Een ander mannetje komt een half uur daarna langs om dit weer te fixen en we kunnen weer verder. Na 3 uur kunnen we eindelijk weer verder en om 5 uur komen we aan in Auckland waar we nog een nacht in Base slapen. Morgen nog een gratis magic shirt halen, omdat we zo lang vastgestaan hebben met de auto… en dan weer terug naar Brisbane…

 

Wat een fantastisch avontuur!!!

Mijn locatie Russell, Northland, New Zealand.

6 responses so far

Mar 17 2012

3. New Zealand. South Island. Oostkant

Published by under Nieuw Zeeland,Reizen

17 maart: Te Anau – Queenstown (St. Patricks Day)

Na een makkelijk ontbijtje bij het meer gaan we een wandeling maken om het meer. Het is een deel van the Kepler Track, een 3 daagse wandeling met trekkershutten. We kunnen helaas niet de hele dag lopen, omdat we om 17.15 weer terug moeten zijn voor de bus, die ons dan weer op komt halen, maar een km of 20 kunnen we doen vandaag. Onderweg komen we langs een wildlife centrum en kijken hier even rond. Een enorme duif zit in een kooi, the woodpigeon. Die is best groot. Omdat we nog een stuk moeten, lopen we verder. Er is iets in m’n oog gevallen en ik vraag Danny om dit eruit te halen. Het blijkt een rupsje te zijn… Ik dacht al, dat voelt gek… Bij het begin van The Kepler Track vullen we nog even onze flesjes bij en gaan we een mooi bospad in. Het is een mooie hike, niet echt moeilijk, omdat het allemaal plat is. Bij het eind van dit pad gaat het verder de bergen in, maar dat moeten we maar bewaren voor een volgende keer. Na een lunch bij het water, gaan we dezelfde weg weer terug en hebben we zelfs nog tijd voor een drankje bij een café. Het is tenslotte St. Patricks Day, wat we eigenlijk alweer helemaal waren vergeten. Na een tweede corona vraagt de barman of we hier niet willen blijven om St P day te vieren, maar wij gaan dit met nog een aantal anderen van de Magicbus gezellig in Queenstown vieren. Om half 6 komt de bus en na nog een fish and chips rijden we in zo’n 2 uur naar Queenstown. Iedereen is groen op straat en veel mensen zijn op dit drankfeest al aardig dronken. We kleden ons om en met groene kleding en vlaggetjes op onze wangen gaan met een grote groep eerst naar the World Bar, waar we weer wat theepotjes bestellen… Vervolgens nog een dansje hier en daar en hebben we een gezellige party avond!

18 maart. Queenstown

Vandaag nog een dagje in Queenstown. We slapen een beetje uit, want dat is wel weer lekker als je niet zo vroeg met de bus hoeft. Eerst even wat dingen regelen op internet, zoals de ferry weer terug naar noord en een hotel in Wellington die we via groupon hebben. Daarna gaan we een stuk lopen. Er gaat een gondel de berg op net naast de stad, maar de vrouw die we net hebben gesproken bij het informatie centrum heeft ons verteld dat we omhoog kunnen lopen en daarna gratis de gondel naar beneden kunnen nemen en dat vinden we wel een goed plan. Het pad is steil en het is alleen maar klimmen. ‘Volgens mij zitten we op zo’n 3 kwart’ zegt Danny, maar ik denk dat we pas op 1 kwart zitten en dat komt inderdaad toch beter in de richting. Na zo’n 2 uurtjes bijna alleen maar klimmen zijn we bovenop de berg op ongeveer 450 m hoogte. Een chinees vrouwtje vraagt, nadat Danny een foto van haar en haar man heeft gemaakt, of ze een foto van ons moet maken. En daar sta ik dan met m’n rode kop. ;)

Het wordt fris en zoals gezegd nemen we de gondel terug naar beneden. Eerst kijken we even hoe de mensen voor ons dit doen. Kaartjes worden inderdaad niet gecontroleerd en ze stappen gewoon in. Dat kunnen wij dus ook. Leuk hoor, zo’n ritje. We zijn een stuk sneller beneden dan dat we omhoog zijn gekomen en gaan hierna nog even naar een café met een haardvuur om op te warmen.

19 maart: Queenstown – Dunedin.

Een nieuwe buschauffeur stopt bij ons hostel, Craig. ‘Waar gaan jullie heen?’ ‘Top up.’ ‘On Top bedoel je.’ o, ja… die ja. ;) Na zo’n 5 uur komen we aan in Dunedin. De stad van de Cadbury chocolade fabriek. Met weer een leuke magic prijs, bestellen we 2 kaartjes. Wel fijn dat Magic bijna voor alles leuke aanbiedingen heeft, aangezien alles toch wel heel duur is. Nog even een rondje door de stad en dan om 3 uur staan we bij de fabriek. Meteen krijgen we een chocolaatje om op te eten tijdens het intro filmpje. Mm lekker, zo’n rondleiding… Voor ons haar krijgen we een netje voor de hygiene. Danny krijgt er nog 1, voor z’n baard… ;) En dan gaan we de fabriek in en krijgen we allemaal een tasje met een reep, om nog meer chocola in te kunnen stoppen tijdens de tour. We zien hoe de chocola wordt gemaakt en verpakt en zien een enorme chocoladefontein. Met een gevuld zakje lopen we de chocoladefabriek uit.

Omdat een aantal personen waar we nu al een tijdje mee reizen, vanaf morgen een andere weg gaan, gaan we met de hele groep uit eten. Met o.a. Manon en Anouk uit NL, Stuart en Bob uit Engeland, waar we het meest mee hebben gedaan, gaan we naar de Thai. Na een lekkere maaltijd doen we nog een paar potjes pool, waar ik met Bob een goed team ben tegen Stuart en Danny. Erg leuk.

20 maart. Dunedin – Lake Tekapo.

In Dunedin is de steilste straat ter wereld en dat is wel een bezoekje waard. Met de magicbus rijden we hier naartoe en niet iedereen stapt uit de bus, omdat het nog vrij vroeg is, maar Danny en ik doen zelfs een wedstrijdje wie het eerste boven is… hihi… Een echte fotofinish! Zo dat is echt steil zeg. Bob en stuart proberen een beetje te voetballen, maar dat is best lastig als de bal alleen maar naar beneden rolt. Wij kunnen nu iig zeggen dat we op de steilste straat ter wereld geweest zijn.

De tweede stop vandaag is voor Lake Tekapo met daarachter Mt Cook. Een prachtig uitzicht waar we even wat foto’s maken. Niet veel verder is ons hostel. Craig heeft voor vanavond geld bij alle passagiers verzameld die mee willen doen met de bbq. Hij heeft hier boodschappen voor gehaald en vraagt een aantal mensen om te koken en de rest om af te wassen. Als je wilt koken, moet je er om 6 uur zijn. Het is nu bijna 4 uur en dus hebben we nog even tijd om de omgeving te verkennen. We zitten met het hostel aan het meer en dus willen we hier een wandelijk gaan maken. Het begin van het meer is heel ondiep en daarom is het ook wel heel leuk om hier foto’s te maken. Ook de zeilsteentjes blijven erg leuk. En onze lange wandeling wordt niet langer dan een paar 100 meter, maar lol hebben we wel. Om 6 uur staan we in de keuken, eigenlijk ook omdat we niet af willen wassen. De koolsla is onze taak en met botte messen en zonder snijplanken maken we er toch een hele lekkere koolsalade van. De hamburgers en worstjes zijn klaar en het eten kan beginnen. Erg leuk dat een buschauffeur zoiets organiseerd, want het is toch z’n vrije tijd. Het wordt koud en na een heerlijk ijstoetje na trekken we handschoenen en jassen aan en gaan we nog even terug naar het meer om voor het helemaal donker wordt nog een paar stenen te laten zeilen.

21 maart. Lake Tekapo – Christchurch – Kaikoura

Met spierpijn in m’n arm word ik wakker… hoe zou dat toch komen!?! Om 7.30 u wachten we met z’n allen binnen op de bus. Het heeft gevroren vannacht, dus het is aardig koud. Met de bus rijden we eerst naar de Mouraki Boulders, oftewel grote ronde keien op het strand. Het is superdruk, omdat er een aantal toeristenbussen tegelijk zijn gestopt. Toch wil ik hier een foto maken, ik moet toch kunnen laten zien dat ik hier ben geweest. :)

We rijden verder en gaan door Christchurch heen. Overal in de stad zijn de vernielingen van de aardbevingen nog te zien. Er is veel gesloten en dat is ook de reden waarom de Magic bus er niet meer stopt. Het schijnt dat er nogsteeds 5 keer op een dag een kleine aardbeving hier is, maar wij hebben dat niet meegemaakt.

Door naar kaikoura, waar het helaas regent. We zitten hier in de Dusky Lodge voor 2 nachten en morgen gaan we een Whale watch tour doen. Gaaf!

22 maart. Kaikoura.

De Whale Watch begint pas om 12.45 u, dus eerst hebben we genoeg tijd om te ontbijten en te wassen. Het zonnetje schijnt en dus een supermooie dag om de zee op te gaan. We lopen richting het Whale whatch centrum en kopen onze kaartjes. Met een busje worden we naar de boot gebracht en daar gaan we dan. De boot gaat superhard en de golven zorgen ervoor dat de boot hard op en neer gaat. Fijn… Ik ben blij dat ik een pilletje heb genomen… We gaan langzamer en de kapitein hangt een sensor in het water om te luisteren of er walvissen in de buurt zitten. We varen nog iets verder, maar niet heel snel. We mogen naar buiten, want er zwemt een walvis in het water vlakbij. We gaan naar boven en… wauw!!!! wat een beest. Prachtig. En zo groot. Elke 15 seconden spuit hij het water naar boven. Dit is zoooo gaaf!!! De enorme walvis die we hier zien is een spermwhale, de meest voorkomende walvis. Hij is ongeveer net zo groot als de boot en dat zwemt hier gewoon naast ons. Na een paar minuten heeft de walvis genoeg zuurstof om weer zo’n uur onder water te blijven en laat hij een prachtige staart zien als hij onder duikt.

Zo zien we nog een andere walvis die zelfs nog een keer boven komt, omdat hij waarschijnlijk te weinig zuurstof had. Geweldig om te zien. Naast deze walvissen zijn er ook een hoop albatrossen. Een enorme zeevogel. Het zou leuk zijn als we een walvis en een albatros tegelijk op de foto kunnen krijgen, maar de enige vogel die in de buurt komt is een kleine zeemeeuw. Ook wel grappig.

We hebben nu 2 walvissen gezien en de boot vaart nu een stukje verder naar een plek waar dolfijnen zitten. En niet maar een paar, maar wel honderden. Het zijn Dusky Dolphins, dat verklaart ook gelijk de naam van ons hostel. Ze zwemmen overal om ons heen, doen kunstjes en maken mooie formaties. Superleuk om te zien. Ook zwemt er nog een zeehond tussen, die in het water een stuk sneller is dan op het land. Deze tour is ons geld zeker waard! Op de terugweg zie ik in de verte weer een walvis het water naar boven spuiten. 5 minuten later wordt dit ook doorgegeven via de walky talky’s, maar wij hadden hem al gezien. ;)

Na deze supermooie tour is een visje wel gepast en die halen we dan ook bij een visboer in het centrum. We lopen langs een café met een bord buiten. 50/50 kans op een gratis drankje. Bij de barman zeg je kop of munt en als je het goed hebt krijg je hem gratis. Danny heeft het goed, ik niet, dus alsnog 2 voor de prijs van 1! Zoiets zouden ze nou in NL ook eens moeten doen… ;) Leuk.

23 maart. Kaikoura – Picton – Wellington.

Onze eerste stop vandaag is een prachtige lokatie. Het café zit aan het strand en heeft een geweldig mooie tuin. Danny heeft een home made sausage roll bestelt die iets groter is dan normaal en daarom delen we hem maar. Hij smaakt goed! Lekker met de koffie ;)

En na nog ongeveer 2 uurtjes rijden komen we weer aan bij de ferry in Picton. Om 1 uur stappen we weer op de boot en zeggen we het zuidereiland vaarwel, maar ik zou hier zeker nog eens terug willen komen! Wat een geweldig eiland.

Wordt vervolgd…

(foto’s toegevoegd in het Nieuw Zeeland album op picasa)

Mijn locatie .

One response so far

Next »